Dołącz do nas na Facebooku

x

Nasza strona używa plików cookies. Korzystając ze strony, wyrażasz zgodę na używanie cookies zgodnie z aktualnymi ustawieniami przeglądarki. Więcej.

Zapomniałem hasła
Nie mam jeszcze konta
Połącz z Facebookiem Połącz z Google+ Połącz z Twitter
Esensja
dzisiaj: 26 stycznia 2022
w Esensji w Esensjopedii

Roswell Rudd, Jamie Saft, Trevor Dunn, Balázs Pándi
‹Strength & Power›

EKSTRAKT:80%
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
TytułStrength & Power
Wykonawca / KompozytorRoswell Rudd, Jamie Saft, Trevor Dunn, Balázs Pándi
Data wydania26 lutego 2016
Wydawca RareNoise Records
NośnikCD
Czas trwania64:27
Gatunekjazz
Zobacz w
Wyszukaj wSkąpiec.pl
Wyszukaj wAmazon.co.uk
W składzie
Roswell Rudd, Jamie Saft, Trevor Dunn, Balázs Pándi
Utwory
CD1
1) Strength & Power18:05
2) Cobalt is a Divine15:52
3) The Bedroom05:23
4) Luminescent09:42
5) Dunn’s Falls07:15
6) Struttin’ for a Jah Jah08:07
Wyszukaj / Kup

Tu miejsce na labirynt…: Prawdziwe życie (artysty) zaczyna się na emeryturze
[Roswell Rudd, Jamie Saft, Trevor Dunn, Balázs Pándi „Strength & Power” - recenzja]

Esensja.pl
Esensja.pl
Jeśli wydaje Wam się, że siedemdziesięciopięcioletni niemiecki saksofonista Peter Brötzmann jest najstarszym muzykiem (free)jazzowym, o którym piszemy w „Esensji” – jesteście w błędzie. To znaczy… był nim. Ale tylko do dzisiaj. W nagraniu albumu „Strength & Power” wziął bowiem udział amerykański puzonista Roswell Rudd, która 17 listopada tego roku będzie obchodził… osiemdziesiąte pierwsze urodziny.

Sebastian Chosiński

Tu miejsce na labirynt…: Prawdziwe życie (artysty) zaczyna się na emeryturze
[Roswell Rudd, Jamie Saft, Trevor Dunn, Balázs Pándi „Strength & Power” - recenzja]

Jeśli wydaje Wam się, że siedemdziesięciopięcioletni niemiecki saksofonista Peter Brötzmann jest najstarszym muzykiem (free)jazzowym, o którym piszemy w „Esensji” – jesteście w błędzie. To znaczy… był nim. Ale tylko do dzisiaj. W nagraniu albumu „Strength & Power” wziął bowiem udział amerykański puzonista Roswell Rudd, która 17 listopada tego roku będzie obchodził… osiemdziesiąte pierwsze urodziny.

Roswell Rudd, Jamie Saft, Trevor Dunn, Balázs Pándi
‹Strength & Power›

EKSTRAKT:80%
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
TytułStrength & Power
Wykonawca / KompozytorRoswell Rudd, Jamie Saft, Trevor Dunn, Balázs Pándi
Data wydania26 lutego 2016
Wydawca RareNoise Records
NośnikCD
Czas trwania64:27
Gatunekjazz
Zobacz w
Wyszukaj wSkąpiec.pl
Wyszukaj wAmazon.co.uk
W składzie
Roswell Rudd, Jamie Saft, Trevor Dunn, Balázs Pándi
Utwory
CD1
1) Strength & Power18:05
2) Cobalt is a Divine15:52
3) The Bedroom05:23
4) Luminescent09:42
5) Dunn’s Falls07:15
6) Struttin’ for a Jah Jah08:07
Wyszukaj / Kup
Free jazz hartuje! Jakiż bowiem inny wniosek można wyciągnąć z faktu, że grający go od z górą półwiecza Peter Brötzmann („Krakow Nights”, „Black Bombain & Peter Brötzmann”, „Conversations About Not Eating Meat”, „Song Sentimentale”) wciąż trzyma się świetnie i mimo upływającego czasu nadal jest aktywnym artystą. Jak się jednak okazuje, wcale nie jest on najstarszym muzykiem pojawiającym się na scenie freejazzowej. Bije go w tym względzie Amerykanin Roswell Rudd, który na świat przyszedł w miejscowości Sharon w stanie Connecticut w… listopadzie 1935 roku! Profesjonalną karierę rozpoczął, mając lat dwadzieścia dwa, co oznacza, że koncertuje i nagrywa już od prawie sześciu dekad. W tym czasie wziął udział w realizacji kilkuset płyt, prowadził mnóstwo własnych zespołów (trio, kwartet, kwintet, sekstet), grywał z największymi tuzami jazzu i fusion (wśród nich znaleźli się między innymi Elton Dean, Archie Shepp, Steve Lacy oraz Steve Swell). Co ciekawe, mijały kolejne lata, a on wciąż zapraszany był do współpracy przez coraz młodszych artystów, którzy – z uwagi na różnicę wieku – mogliby być jego dziećmi, a w późniejszym czasie także wnukami.
W nowym projekcie Roswella Rudda, który narodził się przed dwoma laty, oprócz wiekowego puzonisty znaleźli się jeszcze dwaj jego rodacy – pianista Jamie Saft (Starlite Motel, Plymouth) i kontrabasista Trevor Dunn (Slobber Pup, Fantômas, Mr. Bungle, Tomahawk) – oraz węgierski perkusista Balázs Pándi, który zdobywa coraz większe uznanie w światku jazzowym („An Untroublesome Defencelessness”, „Cuts of Guilt, Cuts Deeper”). W lipcu 2014 roku panowie zamknęli się na kilka dni w należącym do Safta studiu Potterville International Sound w Kingston (w stanie Nowy York) i zarejestrowali materiał, który dziewiętnaście miesięcy później, czyli w lutym tego roku, trafił na płytę „Strength & Power” (wydaną przez londyńskie RareNoise Records). Nagrania nie pozostawiają wątpliwości, że artyści rozumieli się podczas pracy nad nimi doskonale, szybko znaleźli ze sobą wspólny język. Do tego stopnia, że najmniejszego znaczenia nie miał fakt, iż pomiędzy najstarszym z nich (Ruddem) a najmłodszym (Pándi) jest czterdzieści osiem lat różnicy.
Album „Strength & Power” to ponad godzina muzyki, ułożonej w charakterystyczny sposób – od kompozycji najbardziej free (we współczesnym znaczeniu tego pojęcia) do takich, które pod wieloma względami nawiązują do klasyki jazzu improwizowanego z lat 50. i 60. ubiegłego wieku, a więc okresu, w którym Roswell Rudd stawiał pierwsze kroki na profesjonalnej scenie. Trudno to uznać za przypadek – prawdopodobnie taki właśnie był pierwotny zamysł i tak go zrealizowano. Całość otwiera, trwająca niemal dokładnie osiemnaście minut, kompozycja tytułowa. Zaszczyt wprowadzenia do czekającej słuchaczy muzycznej podróży otrzymują „juniorzy”, najpierw pojawiają się więc – w dalekim tle – fortepian Safta, kontrabas Trevora Dunna i perkusja Balázsa Pándiego, a dopiero na końcu rozbrzmiewa instrument na płycie tej najważniejszy (co nie oznacza, że absolutnie dominujący nad resztą) – puzon Rudda. Choć wszyscy muzycy improwizują, to jednak dalecy są od szaleństwa charakterystycznego dla wspomnianego już Petera Brötzmanna, o młodszych adeptach sztuki pokroju Kena Vandermarka czy Matsa Gustafssona już nawet nie mówiąc. Jeśli kogoś rozpiera energia i ma ogromną potrzebę jej należytego spożytkowania, to głównie członków sekcji rytmicznej (ale dopiero w finale utworu), którzy choć bardzo się starają i tak nie są w stanie zaprosić do wspólnej, szaleńczej zabawy ani Safta (skupiającego się na patetycznych dźwiękach), ani tym bardziej Rudda (który konsekwentnie stawia na budowanie nastroju).
Stonowany jest także początek drugiego w kolejności, również kilkunastominutowego, „Cobalt is a Divine”. Ale ta delikatność tym razem szybko ustępuje miejsca bardziej skocznym rytmom. Podczas gdy Rudd i Saft radośnie sobie hasają, Dunn i Pándi starają się dla odmiany trzymać wszystko w ryzach. Przychodzi jednak taki moment, kiedy wszyscy muzycy postanawiają wziąć głęboki oddech – przestaje im się spieszyć, można nawet odnieść (oczywiście błędne) wrażenie, że grają od niechcenia. Zmienia się to w momencie, w którym Jamie rozpoczyna solówkę, bezlitośnie traktując klawisze fortepianu; stojący obok niego – w przenośni (a może i dosłownie, kto wie, jak to wyglądało w rzeczywistości w studiu) – Roswell na tle Safta zachowuje się i gra nadzwyczaj dostojnie, by nie rzec majestatycznie. Jak przystało na osiemdziesięciolatka. „The Bedroom” opiera się z kolei na zapętlonym motywie perkusyjnym, wokół którego budowane są improwizacje puzonu i fortepianu. W balladowy, niemal „pościelowy” nastrój (głównie za sprawą dęciaka) wprowadza słuchaczy „Luminescent”. Należy jednak podkreślić, że wszystko odbywa się z wyczuciem, muzycy nie przekraczają granicy dobrego smaku, dla wielbicieli free jazzu ustanowionej oczywiście w nieco innym miejscu niż tych, którzy gustują na przykład w smooth jazzie.
W „Dunn’s Falls” kwartet kontynuuje eksplorację spokojniejszych zakątków muzycznego świata. Odpowiedni klimat wprowadza przede wszystkim Trevor Dunn, który kolejno zaprasza do wspólnego grania (w duetach) najpierw Safta, a następnie Rudda. Dopiero kiedy dołącza do nich węgierski perkusista, utwór zyskuje na mocy; niejako przy okazji pozostali muzycy czują się też bardziej skłonni do eksperymentowania. Choć przez cały czas starają się tonować ewentualne zapędy ku mniej wysublimowanej formie free jazzu. Płytę wieńczy ośmiominutowa kompozycja „Struttin’ for a Jah Jah”, będąca najbardziej jaskrawym przykładem nawiązania do klasyki jazzu improwizowanego rodem z lat 60. XX wieku, do dokonań takich mistrzów gatunku, jak Albert Ayler, John Coltrane czy zmarły w ubiegłym roku Ornette Coleman. Nie brak tu zresztą również nawiązań do knajpiano-barowych początków tej muzyki, funkowego groove’u, a nawet cytatów z orkiestr dixielandowych. Jakby Roswell Rudd chciał tym jednym utworem podsumować całą swoją sześćdziesięcioletnią karierę. Jeśli taki właśnie był zamysł – udał się znakomicie. W osobach Safta, Dunna i Pándiego wiekowy puzonista zyskał znakomitych wykonawców swej – oby nie ostatniej – woli, tworząc dzięki ich wydatnemu wsparciu jeden z najciekawszych albumów w swej przebogatej dyskografii.
koniec
8 listopada 2016
Skład:
Roswell Rudd – puzon
Jamie Saft – fortepian
Trevor Dunn – kontrabas
Balázs Pándi – perkusja

Komentarze

Dodaj komentarz

Imię:
Treść:
Działanie:
Wynik:

Dodaj komentarz FB

Najnowsze

Jesienny spacer po parku
Sebastian Chosiński

25 I 2022

Jak na razie, muzykom duńskiego tria Little North udaje się zachować godną podziwu regularność. Kolejne płyty wydają bowiem w odstępach… jedenastomiesięcznych. Najnowsza – zatytułowana „Familiar Places” – uraduje na pewno wszystkich wielbicieli klasycznego nordic-jazzu spod znaku E.S.T. i Jana Garbarka. Tylko patrzeć, jak po kopenhaski zespół wyciągnie swoje ręce monachijska wytwórnia ECM Records.

więcej »

Tu miejsce na labirynt…: Moc i eMOCje
Sebastian Chosiński

20 I 2022

Nie zawsze takie marzenia spełniają się. Historia norweskiego kwintetu Bear Brother udowadnia jednak, że warto marzyć. Na swój pierwszy ważny koncert zaprosili do współpracy szwedzkiego puzonistę Matsa Äleklinta, który nie tylko, że im nie odmówił, to na dodatek obiecał dalszą współpracę. Czego efektem stał się doskonały freejazzowy album „Played Freely with Power and Emotion”.

więcej »

Tu miejsce na labirynt…: Piekielna czeluść świata
Sebastian Chosiński

18 I 2022

Tytuł najnowszej płyty madryckiego kwartetu postrockowego Toundra – „Klątwa” („Hex”) – może budzić niepokój. Podobnie zresztą jak „szyld” najdłuższej kompozycji na albumie – suity „Nienawiść” („El odio”). Widać więc od razu, że to nie jest muzyka dla każdego, a jedynie dla najwytrwalszych wielbicieli gatunku. Którzy na dodatek nie boją się zajrzeć w piekielną czeluść naszego świata.

więcej »

Polecamy

Murray Head – Judasz nocą w Bangkoku

A pamiętacie…:

Murray Head – Judasz nocą w Bangkoku
— Wojciech Gołąbowski

Ryan Paris – słodkie życie
— Wojciech Gołąbowski

Gazebo – lubię Szopena
— Wojciech Gołąbowski

Crowded House – hejnał hejnałem, ale pogodę zabierz ze sobą
— Wojciech Gołąbowski

Pepsi & Shirlie – ból serca
— Wojciech Gołąbowski

Chesney Hawkes – jeden jedyny
— Wojciech Gołąbowski

Nik Kershaw – czyż nie byłoby dobrze (wskoczyć w twoje buty)?
— Wojciech Gołąbowski

Howard Jones – czym właściwie jest miłość?
— Wojciech Gołąbowski

The La’s – ona znowu idzie
— Wojciech Gołąbowski

T’Pau – marzenia jak porcelana w dłoniach
— Wojciech Gołąbowski

Zobacz też

Copyright © 2000- – Esensja. Wszelkie prawa zastrzeżone.
Jakiekolwiek wykorzystanie materiałów tylko za wyraźną zgodą redakcji magazynu „Esensja”.