Dołącz do nas na Facebooku

x

Nasza strona używa plików cookies. Korzystając ze strony, wyrażasz zgodę na używanie cookies zgodnie z aktualnymi ustawieniami przeglądarki. Więcej.

Zapomniałem hasła
Nie mam jeszcze konta
Połącz z Facebookiem Połącz z Google+ Połącz z Twitter
Esensja
dzisiaj: 10 sierpnia 2022
w Esensji w Esensjopedii

Niechęć

EKSTRAKT:80%
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
TytułNiechęć
Wykonawca / KompozytorNiechęć
Data wydania1 kwietnia 2016
NośnikCD
Czas trwania44:16
Gatunekjazz, rock
Zobacz w
Wyszukaj wSkąpiec.pl
Wyszukaj wAmazon.co.uk
W składzie
Rafał Błaszczak, Tomasz Wielechowski, Maciej Zwierzchowski, Maciej Szczepański, Michał Kaczorek
Utwory
CD1
1) Koniec08:43
2) Rajza03:32
3) Echotony03:47
4) Metanol06:04
5) Krew04:36
6) Widzenie04:05
7) Atak04:00
8) Trzeba to zrobić09:30
Wyszukaj / Kup

Tu miejsce na labirynt…: Muzyczni chuligani pełni Niechęci
[Niechęć „Niechęć” - recenzja]

Esensja.pl
Esensja.pl
Cztery lata oczekiwania na wydanie nowej płyty zostało wreszcie zwieńczone sukcesem. Warszawski kwintet Niechęć może pochwalić się następcą debiutanckiej „Śmierci w miękkim futerku” – albumem zatytułowanym po prostu… „Niechęć”. Podobnie jak w przypadku płyty z 2012 roku, mamy tu do czynienia z muzyką, która jest prawdziwie wystrzałową mieszanką free jazzu i free rocka.

Sebastian Chosiński

Tu miejsce na labirynt…: Muzyczni chuligani pełni Niechęci
[Niechęć „Niechęć” - recenzja]

Cztery lata oczekiwania na wydanie nowej płyty zostało wreszcie zwieńczone sukcesem. Warszawski kwintet Niechęć może pochwalić się następcą debiutanckiej „Śmierci w miękkim futerku” – albumem zatytułowanym po prostu… „Niechęć”. Podobnie jak w przypadku płyty z 2012 roku, mamy tu do czynienia z muzyką, która jest prawdziwie wystrzałową mieszanką free jazzu i free rocka.

Niechęć

EKSTRAKT:80%
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
TytułNiechęć
Wykonawca / KompozytorNiechęć
Data wydania1 kwietnia 2016
NośnikCD
Czas trwania44:16
Gatunekjazz, rock
Zobacz w
Wyszukaj wSkąpiec.pl
Wyszukaj wAmazon.co.uk
W składzie
Rafał Błaszczak, Tomasz Wielechowski, Maciej Zwierzchowski, Maciej Szczepański, Michał Kaczorek
Utwory
CD1
1) Koniec08:43
2) Rajza03:32
3) Echotony03:47
4) Metanol06:04
5) Krew04:36
6) Widzenie04:05
7) Atak04:00
8) Trzeba to zrobić09:30
Wyszukaj / Kup
Trudno chyba o bardziej niekomercyjną nazwę dla zespołu muzycznego. I bardziej niekomercyjną okładkę albumu, na której zresztą ta niekomercyjna nazwa wcale się nie pojawia. Jednak tak jak człowieka nie należy osądzać po ubiorze, tak samo powinniśmy wstrzymywać się od wydawania opinii na temat zawartej na płycie muzyki, patrząc jedynie na obwolutę wydawnictwa. W każdym razie w przypadku warszawskiej Niechęci można się mocno naciąć. Grupa powstała – jako kwartet – jeszcze w ubiegłej dekadzie z inicjatywy gitarzysty Rafała Błaszczaka. Początkowo bardziej, niż na przekaz stricte artystyczny, stawiała na stronę wizualną koncertów, które nierzadko zamieniały się w szalone happeningi. Z czasem członkom formacji przestało to wystarczać, coraz większą wagę zaczęli przykładać do tego, co – a nie tylko jak – chcą przekazać słuchaczom i widzom. W uporządkowaniu chaosu artystycznego pomógł im (kontra)basista Stefan Nowakowski, który dołączył jako piąty muzyk. W składzie, w którym znaleźli się jeszcze pianista Tomasz Wielechowski, saksofonista Maciej Zwierzchowski oraz perkusista Michał Kaczorek, zespół nagrał – i wydał własnym sumptem – EK-kę „Niechęć” (2010) oraz pełnometrażowy debiut „Śmierć w miękkim futerku” (2012).
Płyta zebrała znakomite recenzje, otwierając grupie drogę na najważniejsze sceny koncertowe w kraju i poza jego granicami (w tym drugim przypadku mowa oczywiście o miejscach specjalizujących się w promocji awangardowego jazzu i rocka). Tego marszu ku zaszczytom nie przerwało nawet odejście Nowakowskiego, który przed dwoma laty zdecydował się skupić na działalności w swej macierzystej formacji – Jazzpospolitej. Zastąpił go nie mniej zaprawiony w artystycznych bojach Maciej Szczepański, który muzyczne ostrogi zdobywał w takich grupach o proweniencji jazzowej (ale też folkowej i psychodelicznej), jak Plazmatikon („dżemsesje”, 2007; „Klezmatikon”, 2009; „Muzak”, 2012) oraz Daktari („This is the Lat Song I Wrote About Jews, Vol. 1”, 2011; „I Travel Within My Dreams with a German Passport”, 2013; „Lost Tawns”, 2014). Po jego dołączeniu do Niechęci zespół nie rezygnując z koncertów, zabrał się jednocześnie za tworzenie materiału na nowy album, który światło dzienne ujrzał – i nie był to żart z okazji prima aprilis – 1 kwietnia 2016 roku. Płytę zaś, której tytuł zapisywany jest niekiedy jako „[self-titled]”, ponownie, jak wcześniej „Śmierć…”, opublikowała Wytwórnia Krajowa
Muzyka zawarta na „Niechęci” jest naturalnym rozwinięciem stylistyki obranej już na debiucie – tyle że podanej z jeszcze większą konsekwencją i energią. Na album trafiło osiem kompozycji, co w sumie przełożyło się na trochę ponad czterdzieści cztery minuty materiału. Z typową dla siebie przekornością warszawiacy postanowili otworzyć płytę utworem zatytułowanym… „Koniec”. Dużo w nim niepokoju podkreślanego przez dźwięki sprzężonej gitary elektrycznej Błaszczaka i pojedyncze akordy fortepianu Wielechowskiego; nieco słońca wnosi natomiast klimatyczna partia saksofonu Zwierzchowskiego, bliska jazzowej klasyce. To jednak tylko rozruch, rozbudowany wstęp do prawdziwie jazzrockowego (z elementami free) ciągu dalszego. Zmiany tempa i nastroju, energetyczna perkusja i przesterowana gitara są na „porządku dziennym” przez kilka kolejnych minut, aż do stopniowo coraz bardziej subtelnego finału. „Rajzę” otwiera zaskakująco melodyjny – w kontekście „Końca” – duet gitary i fortepianu elektrycznego, który po dołączeniu sekcji rytmicznej (z mocnym rockowym powerem) staje się kapitalnym podkładem pod wyborną solówkę saksofonisty.
W „Echotonach” z kolei mamy z początku do czynienia z odrobiną nastrojowej psychodelii; dalej jednak Niechęć skręca wyraźnie w stronę fusion, by całość zwieńczyć melancholijnymi smyczkami, które potraktować można jako zapowiedź kolejnego utworu. „Metanol” otwiera senna, aczkolwiek motoryczna partia perkusji, wokół której oplatają się dźwięki fortepianów – najpierw elektrycznego, później akustycznego. Drugi z nich przez cały czas powtarza ten sam motyw, skutecznie odwracając – przynajmniej do pewnego momentu – uwagę od tego, co dzieje się w tle. Tym większym zaskoczeniem jest rockowa moc, z jaką w pewnym momencie zespół atakuje słuchacza. Co warte podkreślenia, Niechęć nie rezygnuje przy tym z melodyjnych wtrętów, co potwierdza kolejne solo Zwierzchowskiego. Wybrana na utwór promujący album „Krew” łączy natomiast stylistykę freejazzową (vide saksofon) z klasyczną, elegijną partią fortepianu. Te dwa instrumenty nadają zresztą ton kompozycji niemal od pierwszej do ostatniej sekundy, znakomicie się przy tym uzupełniając.
W „Widzeniu”, zgodnie z tytułem, przeważa nastrój niepokoju, podkreślany przez zapętlony motyw na gitarze elektrycznej i powolny pochód saksofonu. Muzycy jednak, zreflektowawszy się, że po tak traumatycznych przeżyciach każdy oczekuje chwili wytchnienia, zbliżając się do końca, starają się złagodzić doznania. Podobne wrażenia pozostawia początek „Ataku”, z zapadającą w pamięć ilustracyjno-„filmową” partią Zwierzchowskiego, któremu w tle towarzyszą Błaszczak i Wielechowski. Warto cieszyć się każdą chwilą serwowanego przez stołeczny zespół odprężenia, albowiem zakończenie utworu – ponownie kłania się jego tytuł! – jest w stanie poderwać na równe nogi nawet najbardziej ospałego leniwca. Album wieńczy najdłuższa z zawartych na nim kompozycji – „Trzeba to zrobić”. Co trzeba zrobić? Przede wszystkim – nie dać zwieść nieco sennemu otwarciu i uspokajającemu, szamańskiemu rytmowi, ponieważ w dalszej części Niechęć stara się ze wszech miar zapracować na miano grupy freejazzowo-rockowej. Artyści żegnają się w sposób mistrzowski, symbolicznie odgrażając się tym wszystkim, którym mogłaby nie przypaść do gustu proponowana przez nich muzyka: „Przyzwyczajajcie się! Bo to nie jest nasze ostatnie słowo. My tu jeszcze wrócimy i narozrabiamy”.
koniec
14 kwietnia 2016
Skład:
Rafał Błaszczak – gitara elektryczna
Tomasz Wielechowski – fortepian, fortepian elektryczny, syntezatory
Maciej Zwierzchowski – saksofony
Maciej Szczepański – kontrabas
Michał Kaczorek – perkusja

Komentarze

Dodaj komentarz

Imię:
Treść:
Działanie:
Wynik:

Dodaj komentarz FB

Najnowsze

Człowiek z duszą i sercem
Sebastian Chosiński

9 VIII 2022

Zaledwie miesiąc temu ukazała się nagrana przez Neila Younga z towarzyszeniem Crazy Horse płyta „Toast” (trafiły na nią utwory zarejestrowane na przełomie lat 2000-2001), a już pojawił się w sprzedaży nowy krążek Kanadyjczyka. „Noise & Flowers” to koncertowy zapis jego europejskiej trasy, jaka miała miejsce przed trzema laty z towarzyszeniem amerykańskiego kwintetu Promise of the Real.

więcej »

Tu miejsce na labirynt…: (Bez)senność we trzech
Sebastian Chosiński

4 VIII 2022

Na świecie pewne są trzy rzeczy: podatki, śmierć i to, że Hawkwind wyda co roku nową płytę. Owszem, to ostatnie jest trochę naciągane, ale biorąc pod uwagę fakt, że od 2016 roku tak właśnie się dzieje, można chyba trochę – dla chwały Dave’a Brocka – naciągnąć rzeczywistość. Gorzej, że nowe produkcje brytyjskiej formacji nie zachwycają. I dotyczy to również tej, jak dotąd, najnowszej – wydanego we wrześniu ubiegłego roku krążka „Somnia”.

więcej »

Tu miejsce na labirynt…: Prawda czasu, prawda… sceny
Sebastian Chosiński

2 VIII 2022

Na „Not a Bootleg 2” trafił koncert, jaki freejazzowy kwartet Ślina zagrał w październiku ubiegłego roku w Krakowie. Tym razem bez udziału gości. To prawie godzina bardzo emocjonalnej, nierzadko energetycznej i intensywnej improwizacji. Tak dobry, że podsyca apetyt na kolejne odsłony serii.

więcej »

Polecamy

Murray Head – Judasz nocą w Bangkoku

A pamiętacie…:

Murray Head – Judasz nocą w Bangkoku
— Wojciech Gołąbowski

Ryan Paris – słodkie życie
— Wojciech Gołąbowski

Gazebo – lubię Szopena
— Wojciech Gołąbowski

Crowded House – hejnał hejnałem, ale pogodę zabierz ze sobą
— Wojciech Gołąbowski

Pepsi & Shirlie – ból serca
— Wojciech Gołąbowski

Chesney Hawkes – jeden jedyny
— Wojciech Gołąbowski

Nik Kershaw – czyż nie byłoby dobrze (wskoczyć w twoje buty)?
— Wojciech Gołąbowski

Howard Jones – czym właściwie jest miłość?
— Wojciech Gołąbowski

The La’s – ona znowu idzie
— Wojciech Gołąbowski

T’Pau – marzenia jak porcelana w dłoniach
— Wojciech Gołąbowski

Zobacz też

Copyright © 2000- – Esensja. Wszelkie prawa zastrzeżone.
Jakiekolwiek wykorzystanie materiałów tylko za wyraźną zgodą redakcji magazynu „Esensja”.