Dołącz do nas na Facebooku

x

Nasza strona używa plików cookies. Korzystając ze strony, wyrażasz zgodę na używanie cookies zgodnie z aktualnymi ustawieniami przeglądarki. Więcej.

Zapomniałem hasła
Nie mam jeszcze konta
Połącz z Facebookiem Połącz z Google+ Połącz z Twitter
Esensja
dzisiaj: 16 sierpnia 2022
w Esensji w Esensjopedii

Najdziwniejsze płyty świata

Esensja.pl
Esensja.pl
1 2 3 »
Są listy przebojów, są listy sprzedaży, są listy najlepszych płyt wszech czasów, są listy najgorszych płyt wszech czasów. „Esensja” poszła jednak pod prąd. Postanowiliśmy stworzyć zestawienie płyt najdziwniejszych. I – co nikogo dziwić nie powinno – udało się nam.

Sebastian Chosiński, Paweł Franczak, Piotr ‘Pi’ Gołębiewski, Marcin Piwnik

Najdziwniejsze płyty świata

Są listy przebojów, są listy sprzedaży, są listy najlepszych płyt wszech czasów, są listy najgorszych płyt wszech czasów. „Esensja” poszła jednak pod prąd. Postanowiliśmy stworzyć zestawienie płyt najdziwniejszych. I – co nikogo dziwić nie powinno – udało się nam.
Dziwny – odznaczający się czymś osobliwym, niezrozumiałym
Słownik języka polskiego
Dziwny – niepokojący, podejrzany, wątpliwy, pokręcony, pomylony, postrzelony, szalony, zdziwaczały, zwariowany ciekawy, kuriozalny, nietuzinkowy, niezwykły
Słownik synonimów
Zawsze gdzieś tam były, chociaż nie rzucały się w oczy. Zakurzone, schowane z tyłu półki w sklepie muzycznym, z nalepką „50 procent zniżki” i porysowaną okładką. Rzadko bywało o nich głośno – media traktowały je jako kuriozum nie warte uwagi, nie puszczano ich w radiu, nie recenzowano… O istnieniu większości z nich wiedzieli tylko najwięksi kolekcjonerzy, „afficionados” i …sami autorzy.
Dziwne płyty.
Bez typowego dla współczesnej muzyki schematu i podziału na refreny i zwrotki, czasem bez schematu w ogóle. Wbrew logice albo bez logiki. Z tekstami, które wprawiają w zakłopotanie, rozbawianie, gniew lub wściekłość. Rozpisane na najdziwniejsze instrumenty, nagrywane w najbardziej niespodziewanych warunkach, o nieprzewidywalnej rytmice i melodyce (o ile miały rytm i melodie, rzecz jasna). Tworzyły je indywidua przeróżnego autoramentu: zawodowcy, muzycy z doskoku, zupełni amatorzy. A czasem – co tu ukrywać – szaleńcy.
Nasza redakcja postanowiła wybrać spośród tych albumów te, które odznaczają się największą zawartością cukru w cukrze – nagrania szalone do szpiku kości. Część z nich to małe perełki, które nie zostały hitami tylko przez przypadek, inne to nieudane eksperymenty z muzycznego laboratorium, skazane na wieczny niebyt, ale są też takie, które w pewnych kręgach uchodzą za kanon.
Każdy z redaktorów wybrał swój zestaw, bo każdego z nas dziwi co innego. Oto trzydzieści osiem zakręconych płyt, trzydzieści osiem bękartów show-businessu, trzydzieści osiem wybryków natury.
Trzydzieści osiem dziwnych płyt.
Paweł Franczak
‹Pierrot lunaire›
‹Pierrot lunaire›
Arnold Schönberg – „Pierrot lunaire” lub „Trzy razy po siedem wierszy z «Pierrot lunaire» Alberta Giraud w przekładzie niemieckim Ottona E. Hartlebena na głos recytujący, fortepian, flet (także piccolo), klarnet (także klarnet basowy), skrzypce (także altówkę) i wiolonczelę. Melodramaty, opus 21., skomponowane w 1912 r.
Jeśli przerażają was już same wyrazy „dodekafonia” i „atonalność” – o długości tytułu nie mówiąc – to kontakt z najwybitniejszym dziełem Schönberga może okazać się przykry (to eufemizm). Ale jeśli cenicie sobie niecodzienne podejście do ludzkiego głosu (szepty, krzyki, melodeklamacje) i niczym nieograniczoną wyobraźnię muzyczną – będziecie więcej niż szczęśliwi. No i ta tematyka: miłość, przemoc, religia, bluźnierstwo… Ścieżka dźwiękowa do „Nagiego lunchu” Burroughsa jak znalazł.
Peter Brötzmann Octet – „Machine Gun”, FMP (1968)
Opus magnum free jazzu. Alfa i Omega „poszukującej muzyki”. Nikt, nigdy i nigdzie nie pozostanie wobec tej płyty obojętny. Zmasowany atak dęciaków przytłacza i zniewala od pierwszej do ostatniej sekundy. Nie ma ratunku – karkołomna kakofonia raz po raz układająca się w zaskakujące motywy (np. funkujący temat) powaliła już niejednego twardziela. Jednak każdy, kto wyszedł z tej potyczki zdrów i cały, poczuje się innym człowiekiem.
‹Stimmung›
‹Stimmung›
Karlheinz Stockhausen – „Stimmung”, Hyperion (1969)
Sześciu śpiewaków i siedemdziesiąt minut mantry. Refleksja, konsternacja, rozbawienie, złość, odprężenie – takie emocje będą targać nami podczas odbioru tej muzyki. Mamy do czynienia z zaskakującym, magnetycznym dziełem, które bardziej niż muzyką jest filozoficzną koncepcją czerpiącą z tradycji Dalekiego Wschodu. Uwaga! To nie jest muzyka relaksacyjna typu „Pieśni zagubionych wielorybów” lub „Odgłosy sawanny o północy”. To pełnoprawne, zaskakujące dzieło nietuzinkowego artysty.
La Monte Young – „Dream House 78’ 17”, Shandar (1973)
Jeden z głównych twórców ruchu Fluxus, jeden z najdziwniejszych ludzi na naszej planecie, na jednej z najdziwniejszych płyt w historii. Wszystko rozbiega się o przeciągłe, niskie, bezustanne dźwięki. Minimalizm albumu niektórych może doprowadzić do frustracji, ale nie osądzajmy pochopnie. Tej płyty trzeba słuchać w szczególny sposób: to nie ona ma się dostroić do nas, ale my do niej. Na dostrojenie mamy sporo czasu, bo La Monte Young nie należy do tych, którzy gdziekolwiek się spieszą: muzyka jest więc jedną płynną mistyczną kompozycją, która zdaje się nie mieć końca.
Current 93 – „Swastikas for Noddy”, World (1987)
Jak bardzo trzeba być szalonym, żeby za bohatera swojej dekadenckiej, wykolejonej, pogańskiej, psychopatycznej płyty obrać Noddy’ego – postać z angielskiej bajki? Trzeba o to spytać Davida Tibeta, lidera grupy. Podobno miał wizję ukrzyżowania (znowu ukrzyżowanie!) biednego krasnala, stąd idea albumu. Czy trzeba coś dodawać? Może tylko to, że określono ją na początku jako pop. Wolne żarty! Prędzej piekło zamarznie niż Current 93 trafi na listy przebojów…
‹Schrei X›
‹Schrei X›
The Boredoms – „Wow 2”, Picadilly Records (1992)
„Przepraszam, a o co tutaj chodzi?!”. Oto jest pytanie! Zgodnie z radą Talking Heads: „Stop making sense”, Boredoms nie zważają na takie drobiazgi jak zdrowy rozsądek i ciąg przyczynowo-skutkowy. Na „Wow 2” Japończycy przejechali się po heavy metalu i punku walcem drogowym i mają jeszcze odwagę nazywać to muzyką. Pewne jest, że aby stworzyć coś takiego, potrzeba albo dużej dozy szaleństwa, albo dużej dozy narkotyków.
Diamanda Galas – „Schrei X”, Mute (1996)
Jeśli szukacie płyty, która byłaby połączeniem najbardziej przerażającego horroru i najsmutniejszego dramatu zarazem: nie szukajcie dłużej. Album tej greckiej wokalistki został nagrany na żywo, w absolutnej ciemności. Nieziemski – ale nie anielski – głos Diamandy potrafi leniwy blask sierpniowego słońca zamienić w mroczną noc, a krisznowca wpędzić w depresję. Cóż zatem musi się dziać, gdy będziemy słuchać jej w ciemnościach na koncercie? Tego nie sposób sobie wyobrazić. Pozostaje pytanie: czy starczy Wam odwagi na wysłuchanie „Schrei X” w całości?
‹Space Metalizer›
‹Space Metalizer›
Merzbow – „Space Metalizer”, Alien8 Recordings (1997)
Nie, to nie odtwarzacz szwankuje. To Masami Akita, zwany Merzbow, guru japońskiego noise, pokazuje swoje możliwości. Sprzężenia, drony, zgrzyty, szumy są tu na porządku dziennym. Właściwie każda płyta Merzbow podpada pod kategorię „dziwna”, ta jest tylko jedną z egzemplifikacji. No, ale skoro ktoś ma takie motto: „Nie wiem, jaka jest różnica między hałasem a muzyką”, to nie ma co się dziwić.
The Tiger Lillies – „Bad Blood + Blasphemy”, Misery Guts Music (1999)
Spójrzmy na zdjęcie na okładce „Bad Blood + Blaphemy”. Gumowa lala ukrzyżowana na zabytkowym krzyżu. Taaak… Płyta z taką okładką śmiało może konkurować o miano jednego z najbardziej pokręconych dzieł muzycznych. Dorzućmy do tego męski, udający falset wokal, akordeon, tureckich muzyków, cyrkowo-knajpiany klimat i teksty w stylu: „Mógłbym być zabójcą / Co ciała ofiar je / Jadłbym je podgniłe / Lub świeże jadłbym je”. Są dwie opcje: tę płytę można szczerze znienawidzić albo pokochać na zabój.
‹Chimeras›
‹Chimeras›
John Zorn – „Chimeras”, Tzadik (2001)
W swojej wytwórni Tzadik Zorn wydawał przeróżne rzeczy, różne rzeczy też w życiu grał, ale na „Chimeras” zawędrował tak daleko, że momentami zdaje się gubić powrotną drogę. Operowe wokalizy (nie liczmy na łatwe melodie) przeplatają się z nawiązującymi do dokonań Luigiego Nona lub Edgarda Varese’a partiami instrumentów (na zgrabne i proste kadencje skrzypiec też nie liczmy – nie ma przeproś). Dzieło niezwykle… chimeryczne i hermetyczne: trudno jednoznacznie ocenić, co artysta miał do przekazania. Uwaga! Nie słuchać podczas prowadzenia pojazdów mechanicznych – może grozić kalectwem lub śmiercią.
Piotr „Pi” Gołębiewski
Syd Barrett – „Barrett” (1970)
Kiedy jego koledzy z Pink Floyd szykowali się do nagrania albumów życia, on tonął coraz bardziej w schizofrenii. Ta płyta to smutny obraz człowieka wyniszczonego przez narkotyki. Barrettowi grającemu na gitarze nie raz zdarza się niedokładnie chwycić akord czy niemiłosiernie fałszować, śpiewając. Sytuacji nie uratował nawet udział Davida Gilmoura i Richarda Wrighta z macierzystej formacji.
‹Concerto for Group and Orchestra›
‹Concerto for Group and Orchestra›
Deep Purple – „Concerto for Group and Orchestra” (1970)
Autorem tego konceptu był klawiszowiec Purpli Jon Lord. Jego nowatorki wówczas pomysł zakładał, by stworzyć kompozycję, w której równoprawnie brzmiałaby żywa orkiestra wraz z zespołem rockowym. Szkoda tylko, że na koncepcie się skończyło. Lord nie miał pomysłu na ciekawe partie ani zespołu, ani orkiestry. Głównie patent składa się z tego, że i jedni, i drudzy się wymieniają – kiedy jeden kończy, drugi rozpoczyna. Wszystko przy tym brzmi strasznie rozwlekle i jest, najprościej mówiąc, nudne. Jedyne, co ratuje Lorda, to fakt, że był prekursorem takiego grania.
1 2 3 »

Komentarze

27 III 2012   10:56:56

Z jednym zastrzeżeniem co do Barretta - pomimo uwag, o których mowa w tekście, to jest to płyta genialna. I to nie tylko w kategorii "czym mogłoby to być, gdyby nie choroba", ale sama w sobie. Oceniam wyżej niż większość nagrań Pink Floyd, a chyba trudno o lepszą argumentację.
A poza tym to jest lista, której długo szukałem w internecie - dzięki!

30 V 2013   11:31:24

Nie rozumiem umieszczenia na liście "Rozmów s catem" jak dla mnie jest to płyta genialna. Ale wiadomo, jak ktoś nie lubi yassu to nie przypadnie mu do gustu...

11 XII 2014   21:22:59

Przykre teksty świadczące o tym, że Panowie nie powinni pisać (w ogóle) o tego typu muzyce. Kompromitacja

Dodaj komentarz

Imię:
Treść:
Działanie:
Wynik:

Dodaj komentarz FB

Najnowsze

Non omnis moriar: Subtelny ornament krewnego z prowincji
Sebastian Chosiński

13 VIII 2022

Muzyczna archeologia? Jak najbardziej. Ale w pełni uzasadniona. W myśl Horacjańskiej sentencji: „Nie wszystek umrę” chcemy w naszym cyklu przypominać Wam godne ocalenia płyty sprzed lat. Albumy, które dawno już pokrył kurz, a ich autorów pamięć ludzka nierzadko wymazała ze swoich zasobów. Dzisiaj drugi album Terjego Rypdala nagrany w ramach projektu The Chasers.

więcej »

Pink Floyd w XXI wieku: Wczesne kiełkowanie
Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

10 VIII 2022

W XXI wieku zespół Pink Floyd praktycznie przestał istnieć. Panowie jeśli już nagrywali, to raczej na swój rachunek, a o koncertach mowy być nie mogło. Niemniej fani niemal co roku są uszczęśliwiani kolejnymi albumami sygnowanymi nazwą zespołu. Na przykład opublikowanym osobno fragmentem boksu „The Early Years 1965-1972” pod tytułem „1968: Germin/ation” z 2017 roku.

więcej »

Non omnis moriar: U boku Terjego na jazzowe salony…
Sebastian Chosiński

6 VIII 2022

Muzyczna archeologia? Jak najbardziej. Ale w pełni uzasadniona. W myśl Horacjańskiej sentencji: „Nie wszystek umrę” chcemy w naszym cyklu przypominać Wam godne ocalenia płyty sprzed lat. Albumy, które dawno już pokrył kurz, a ich autorów pamięć ludzka nierzadko wymazała ze swoich zasobów. Dzisiaj pierwszy (z trzech) album Terjego Rypdala nagrany w ramach projektu The Chasers.

więcej »

Polecamy

Murray Head – Judasz nocą w Bangkoku

A pamiętacie…:

Murray Head – Judasz nocą w Bangkoku
— Wojciech Gołąbowski

Ryan Paris – słodkie życie
— Wojciech Gołąbowski

Gazebo – lubię Szopena
— Wojciech Gołąbowski

Crowded House – hejnał hejnałem, ale pogodę zabierz ze sobą
— Wojciech Gołąbowski

Pepsi & Shirlie – ból serca
— Wojciech Gołąbowski

Chesney Hawkes – jeden jedyny
— Wojciech Gołąbowski

Nik Kershaw – czyż nie byłoby dobrze (wskoczyć w twoje buty)?
— Wojciech Gołąbowski

Howard Jones – czym właściwie jest miłość?
— Wojciech Gołąbowski

The La’s – ona znowu idzie
— Wojciech Gołąbowski

T’Pau – marzenia jak porcelana w dłoniach
— Wojciech Gołąbowski

Zobacz też

Tegoż autora

Zapomniani bohaterowie czasów zarazy
— Sebastian Chosiński

Dziecko, które pamiętało gwiazdy
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Człowiek z duszą i sercem
— Sebastian Chosiński

Świat Ultimate jest już zmęczony
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Drobna usterka w maszynce
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Tygielek, nie tygiel
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Gdzie są „Yansy” z tamtych lat?
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Przez dziury w dachu widać księżyc nad górami
— Sebastian Chosiński

Przepastne archiwa wypełnione skarbami
— Sebastian Chosiński

Znajomość serialu nie jest niezbędna
— Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

Copyright © 2000- – Esensja. Wszelkie prawa zastrzeżone.
Jakiekolwiek wykorzystanie materiałów tylko za wyraźną zgodą redakcji magazynu „Esensja”.