Dołącz do nas na Facebooku

x

Nasza strona używa plików cookies. Korzystając ze strony, wyrażasz zgodę na używanie cookies zgodnie z aktualnymi ustawieniami przeglądarki. Więcej.

Zapomniałem hasła
Nie mam jeszcze konta
Połącz z Facebookiem Połącz z Google+ Połącz z Twitter
Esensja
dzisiaj: 22 maja 2022
w Esensji w Esensjopedii

Arkadij Strugacki, Borys Strugacki
‹Drapieżność naszego wieku›

EKSTRAKT:50%
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
TytułDrapieżność naszego wieku
Tytuł oryginalnyХищные вещи века
Data wydania13 maja 2003
Autorzy
PrzekładEwa Skórska
Wydawca Prószyński i S-ka
ISBN83-7337-376-4
Format168s. 142×202mm
Cena19,50
Gatunekfantastyka
WWW
Zobacz w
Wyszukaj wMadBooks.pl
Wyszukaj wSelkar.pl
Wyszukaj wSkąpiec.pl
Wyszukaj / Kup

Drapieżny jest tylko tytuł
[Arkadij Strugacki, Borys Strugacki „Drapieżność naszego wieku” - recenzja]

Esensja.pl
Esensja.pl
Dopóki „Drapieżność naszego wieku” w swej formie przypomina obyczajową groteskę, czyta się ją wyśmienicie. Traci ona jednak na wyrazistości i wartości, gdy zamienia się w książkę sensacyjno-szpiegowską. Żylin to nie Philip Marlowe, ani tym bardziej Sherlock Holmes. Nie ma w jego przypadku mowy o dedukcji, ani żadnej innej typowej robocie detektywistycznej – do celu cały czas dąży na oślep, nie bardzo nawet wiedząc, czego szuka.

Sebastian Chosiński

Drapieżny jest tylko tytuł
[Arkadij Strugacki, Borys Strugacki „Drapieżność naszego wieku” - recenzja]

Dopóki „Drapieżność naszego wieku” w swej formie przypomina obyczajową groteskę, czyta się ją wyśmienicie. Traci ona jednak na wyrazistości i wartości, gdy zamienia się w książkę sensacyjno-szpiegowską. Żylin to nie Philip Marlowe, ani tym bardziej Sherlock Holmes. Nie ma w jego przypadku mowy o dedukcji, ani żadnej innej typowej robocie detektywistycznej – do celu cały czas dąży na oślep, nie bardzo nawet wiedząc, czego szuka.

Arkadij Strugacki, Borys Strugacki
‹Drapieżność naszego wieku›

EKSTRAKT:50%
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
TytułDrapieżność naszego wieku
Tytuł oryginalnyХищные вещи века
Data wydania13 maja 2003
Autorzy
PrzekładEwa Skórska
Wydawca Prószyński i S-ka
ISBN83-7337-376-4
Format168s. 142×202mm
Cena19,50
Gatunekfantastyka
WWW
Zobacz w
Wyszukaj wMadBooks.pl
Wyszukaj wSelkar.pl
Wyszukaj wSkąpiec.pl
Wyszukaj / Kup
Nawet najlepszym pisarzom zdarzają się artystyczne wpadki – typowa „obniżka lotów”, która owocuje wypuszczeniem na rynek wydawniczy dzieł mniej udanych. Od przypadłości tej nie są wolni najwybitniejsi twórcy. W świecie fantastyki zdarzało się publikować „knoty” nawet takim tuzom jak Dick, Asimov, Zelazny, Vonnegut – listę można by w zasadzie ciągnąć w nieskończoność. Czemuż więc pułapki takiej mieliby uniknąć bracia Strugaccy? Tym bardziej że w czasie kilkudziesięcioletniej kariery literackiej napisali i opublikowali oni całkiem sporo. W takiej masie łatwo jest przecisnąć się do publikacji dziełku o znacznie mniejszej sile rażenia. Jeśli zatem stwierdzimy, że czasowa niedyspozycja mogła dopaść również słynny rosyjski tandem pisarski, to za jeden z jej objawów uznać należałoby niewielką objętościowo powieść „Drapieżność naszego wieku”.
Przed nią Strugaccy wydali tylko jedną książkę, która na trwałe weszła do kanonu science fiction – „Trudno być bogiem” (1963). Inne opowiadania i powieści opublikowane do połowy lat sześćdziesiątych (m.in. „W krainie purpurowych obłoków”, „Stażyści”, „Południe, XXII wiek”, „Lot na Amalteę” czy „Daleka tęcza”), dzisiaj znane są raczej tylko najbardziej zagorzałym czytelnikom rosyjskiej fantastyki. A że w Polsce ich nie brakuje, więc nad Wisłą systematycznie publikuje się wszystko, co Bracia napisali, także pozycje nieco słabsze. Do nich zaliczyć trzeba „Drapieżność…”. Powieść ta nie musiała być aż tak kiepska. Tkwiący w niej potencjał nie jest bowiem mały, tyle że autorzy go, zaprzepaścili. Patrząc zaś z perspektywy lat, tzn. przez pryzmat takich arcydzieł, jak „Poniedziałek zaczyna się w sobotę”, „Piknik na skraju drogi” czy też trylogii o Maksymie Kammererze, książka ta irytuje tym bardziej.
Głównym bohaterem jest Iwan Żylin, niegdyś astronauta, dzisiaj tajny współpracownik rządu. Pewnego dnia trafia on do miasta-kurortu, w którym życie tętni przez dwadzieścia cztery godziny na dobę, a wszyscy zajmują się jedynie wyszukiwaniem coraz bardziej atrakcyjnych i pikantnych rozrywek. Jest to swoiste połączenie francuskiej Riwiery z amerykańskim Las Vegas, tyle że podane w rosyjskim sosie. Na pozór życie płynie tu beztrosko, ale… główny bohater od samego początku ma niepokojące wrażenie, że coś tu nie gra. W końcu gdyby to rzeczywiście było spokojne miasteczko, Żylin nigdy nie zostałby tu wysłany. Jakie jest zatem jego zadanie? Problem w tym, że nawet on sam nie bardzo potrafi się w tym rozeznać: ma obserwować i wkroczyć do akcji, gdy tylko dostrzeże coś podejrzanego. Poza pewnymi podejrzeniami jego szefowie nie wyposażyli go bowiem w żadne konkretne informacje… Porusza się więc po mieście jak dziecko we mgle, na oślep szukając jakiegokolwiek punktu zaczepienia. Brzmi to w zasadzie nielogicznie i mało atrakcyjnie dla czytelnika, ale – na przekór logice – właśnie te partie powieści są najciekawsze. Strugaccy kreślą bowiem obraz niezwykle intrygujący, mocno zabarwiony ironią. Można się jedynie domyślać, iż miasto jest odzwierciedleniem jakiegoś sowieckiego kurortu, do którego wstęp mieli jedynie zasłużeni i prominentni partyjni działacze. A jest to dość specyficzny miejsce z nie mniej specyficznymi mieszkańcami.
Dopóki „Drapieżność…” w swej formie przypomina obyczajową groteskę, czyta się ją wyśmienicie. Traci ona jednak na wyrazistości i wartości, gdy zamienia się w książkę sensacyjno-szpiegowską. Żylin to nie Philip Marlowe, ani tym bardziej Sherlock Holmes. Nie ma w jego przypadku mowy o dedukcji, ani żadnej innej typowej robocie detektywistycznej – do celu cały czas dąży na oślep, nie bardzo nawet wiedząc, czego szuka. Oczywiście, można uznać, że takie było zamierzenie autorów, że dali się uwieść modzie na postmodernizm i postanowili nieco przerobić Kafkowski motyw z „Procesu” (posiłkując się przy tym nieco Greene’owskim „Trzecim człowiekiem”), ale teoria ta raczej nie wytrzymuje krytyki. Zapewne bliższe prawdy będzie stwierdzenie, że – siadając do „Drapieżności…” – nie bardzo mieli nań składny pomysł i dlatego w końcowej partii intryga niepokojąco im się rozlazła. Zakończenie zaś zawodzi całkowicie, płatając czytelnikowi niezłego, w jak najbardziej negatywnym tego słowa znaczeniu, psikusa. Jak już wspomniałem wcześniej, „Drapieżność” wcale nie musiała stać się powieścią złą.
Przez pierwszych osiem rozdziałów książka może się podobać. Resztę jednak, dla dobra pamięci o Braciach, należałoby sobie podarować. A może – wiem, to zabrzmi obrazoburczo – ktoś zechciałby dopisać do „Drapieżności” zupełnie nowe zakończenie? Chyba że któryś z „uczniów” już to zrobił…
koniec
14 kwietnia 2004

Komentarze

Dodaj komentarz

Imię:
Treść:
Działanie:
Wynik:

Dodaj komentarz FB

Najnowsze

Cień i Pazur: Czeladnik małodobry i jego miecz
Miłosz Cybowski

22 V 2022

„Cień kata” opisuje podróż zawartą między dwiema bramami: przy jednej z nich historia ma swój początek, przy drugiej - znajduje swój niespodziewany koniec. Gene Wolfe bawi się tutaj nie tylko fabułą powieści, ale także jej formą.

więcej »

Krótko o książkach: Tragiczne piętno
Joanna Kapica-Curzytek

21 V 2022

„Wyspa” to saga rodzinna, której akcja rozgrywa się na greckiej Krecie oraz w kolonii dla trędowatych – Spinalondze. Chwile szczęścia i życiowe dramaty pozostają w cieniu budzącej strach choroby zakaźnej.

więcej »

PRL w kryminale: Mroki Podkarpacia
Sebastian Chosiński

20 V 2022

Nie wymagajmy od Juliana Woźniaka zbyt dużo. Autorem „powieści milicyjnych” (i opowiadań także) został trochę z przypadku. Zaczął tę karierę jako dziennikarz „Nowin Rzeszowskich”, opisując lokalne sprawy kryminalne. W ciągu trzech lat opublikował na łamach prasy trzy teksty, które dopiero po sześciu dekadach doczekały się przypomnienia. Z dzisiejszej perspektywy są one raczej ciekawostką historyczną niż pełnoprawną beletrystyką.

więcej »

Polecamy

Rzeczy, które robisz w piekle, będąc martwym

W podziemnym kręgu:

Rzeczy, które robisz w piekle, będąc martwym
— Marcin Knyszyński

Bulwar Zachodzącego Słońca 2
— Marcin Knyszyński

Borat Dzong-Un z pasem szahida
— Marcin Knyszyński

Rozkład i rozkładówka
— Marcin Knyszyński

Nowoczesny mit
— Marcin Knyszyński

Horror rzeczywistości
— Marcin Knyszyński

Osaczona
— Marcin Knyszyński

Pan życia i śmierci
— Marcin Knyszyński

Jezus na miarę naszych czasów
— Marcin Knyszyński

Imitacje
— Marcin Knyszyński

Zobacz też

Tegoż twórcy

Pięć razy Strugaccy
— Miłosz Cybowski

Esensja czyta: Lato 2009
— Jakub Gałka, Anna Kańtoch, Joanna Słupek, Mieszko B. Wandowicz, Konrad Wągrowski

Fantastyka moralnego niepokoju
— Sebastian Chosiński

Strugaccy nieznani
— Paweł Laudański

Tegoż autora

I nie wierz nikomu, bo nie trafisz do domu
— Sebastian Chosiński

Tajniak też człowiek (choć specyficzny)
— Sebastian Chosiński

Wśród kościołów i pałaców
— Sebastian Chosiński

W zaśnieżonej Patagonii
— Sebastian Chosiński

Tachionowa ropucha über alles
— Sebastian Chosiński

Ach, ci pisarze!
— Sebastian Chosiński

Dwoma torami do celu
— Sebastian Chosiński

Zabić na początku i zabić na końcu
— Sebastian Chosiński

Rewolwerowiec-gadżeciarz
— Sebastian Chosiński

Narowisty stróż prawa
— Sebastian Chosiński

Copyright © 2000- – Esensja. Wszelkie prawa zastrzeżone.
Jakiekolwiek wykorzystanie materiałów tylko za wyraźną zgodą redakcji magazynu „Esensja”.