Dołącz do nas na Facebooku

x

Nasza strona używa plików cookies. Korzystając ze strony, wyrażasz zgodę na używanie cookies zgodnie z aktualnymi ustawieniami przeglądarki. Więcej.

Zapomniałem hasła
Nie mam jeszcze konta
Połącz z Facebookiem Połącz z Google+ Połącz z Twitter
Esensja
dzisiaj: 17 maja 2022
w Esensji w Esensjopedii

Georges Simenon
‹Maigret i oporni świadkowie›

EKSTRAKT:80%
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
TytułMaigret i oporni świadkowie
Tytuł oryginalnyMaigret et les témoins récalcitrants
Data wydania1969
Autor
PrzekładKatarzyna Witwicka
Wydawca Czytelnik
CyklKomisarz Maigret
SeriaZ jamnikiem
Format160s.
Gatunekkryminał / sensacja / thriller
Zobacz w
Wyszukaj wMadBooks.pl
Wyszukaj wSelkar.pl
Wyszukaj wSkąpiec.pl

Przeczytaj to jeszcze raz: Paryski splin na powitanie V Republiki
[Georges Simenon „Maigret i oporni świadkowie” - recenzja]

Esensja.pl
Esensja.pl
Komisarz Maigret w powieściach Georges’a Simenona często bywa bohaterem „wycofanym” – w tym sensie, że nie rozpiera go energia, nie lubuje się w pościgach i strzelaninach. Woli rozmawiać i „główkować”. W powieści „Maigret i oporni świadkowie” przechodzi jednak samego siebie. Bo jak inaczej określić to, że dopada go paryski splin, w konsekwencji czego zaczyna na poważnie myśleć o emeryturze?

Sebastian Chosiński

Przeczytaj to jeszcze raz: Paryski splin na powitanie V Republiki
[Georges Simenon „Maigret i oporni świadkowie” - recenzja]

Komisarz Maigret w powieściach Georges’a Simenona często bywa bohaterem „wycofanym” – w tym sensie, że nie rozpiera go energia, nie lubuje się w pościgach i strzelaninach. Woli rozmawiać i „główkować”. W powieści „Maigret i oporni świadkowie” przechodzi jednak samego siebie. Bo jak inaczej określić to, że dopada go paryski splin, w konsekwencji czego zaczyna na poważnie myśleć o emeryturze?

Georges Simenon
‹Maigret i oporni świadkowie›

EKSTRAKT:80%
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
TytułMaigret i oporni świadkowie
Tytuł oryginalnyMaigret et les témoins récalcitrants
Data wydania1969
Autor
PrzekładKatarzyna Witwicka
Wydawca Czytelnik
CyklKomisarz Maigret
SeriaZ jamnikiem
Format160s.
Gatunekkryminał / sensacja / thriller
Zobacz w
Wyszukaj wMadBooks.pl
Wyszukaj wSelkar.pl
Wyszukaj wSkąpiec.pl
Po dziesięcioletnim dobrowolnym „wygnaniu” w Stanach Zjednoczonych w 1955 roku Georges Simenon wrócił do Europy. Początkowo zamieszkał na francuskim Lazurowym Wybrzeżu, po czym przeniósł się do Szwajcarii, wynajmując dom w miejscowości Échandens (w kantonie Vaud). Miejsce okazało się na tyle przyjazne, że nie tracąc specjalnie czasu na aklimatyzację, od razu zaczął tworzyć. W ciągu kolejnych lat powstały między innymi – pozostając jedynie przy cyklu o komisarzu z Paryża – takie powieści, jak „Porażka Maigreta” (1956), „Maigret się bawi” (1957), „Maigret podróżuje” (1957), „Maigret ma skrupuły” (1958) i wreszcie „Maigret i oporni świadkowie”. Tę ostatnią napisał, co żadnym zaskoczeniem nie jest, w ciągu zaledwie ośmiu dni – pomiędzy 16 a 23 października 1968 roku. Cztery miesiące później jej publikację w odcinkach – w sumie dwudziestu dwóch – rozpoczął paryski dziennik „Le Figaro”, a po kolejnym miesiącu ukazała się w wersji książkowej tradycyjnie nakładem oficyny Presses de la Cité.
Akcja powieści rozgrywa się w ciągu kilku pochmurnych listopadowych dni, co może tłumaczyć paskudny nastrój, jaki dopadł komisarza z Quai des Orfèvres. Jest chłodno i deszczowo; Maigret cierpi na chandrę, czuje się stary i myśli już o tym, że brakują mu zaledwie dwa lata do emerytury. Co wcześniej niespotykane, rozmawiał nawet o tym momencie z żoną; wspólnie ustalili, że kiedy Jules zakończy pracę w paryskiej policji kryminalnej, wyprowadzą się ze stolicy na wieś. Nie wiadomo do jakich jeszcze konstatacji doszedłby oficer, gdyby nagle nie pochłonęła go rzeczywistość. Oto okazuje się, że Lapointe, jeden z inspektorów z grupy Maigreta, złapał właśnie długo poszukiwanego złodzieja, którego należy pilnie przesłuchać. A jakby tego było mało, w trakcie indagacji dociera kolejna wiadomość – o znalezieniu trupa Léonarda Lachaume’a. Komisarzowi to nazwisko wiele mówi, przypominając dzieciństwo. Przed laty bowiem Lachaume’owie byli właścicielami świetnie prosperującej firmy produkującej… biszkopty i wafle.
Obecnie po czasach ich świetności pozostało jedynie wspomnienie. Dom, w którym mieszkają, sprawia wrażenie, jakby czas się w nim zatrzymał. Do tego od pół wieku „dba” o niego wciąż ta sama służąca – teraz już bardzo stara, schorowana i garbata. W tym kontekście nie dziwi, że – jak opisuje Simenon – „wszystko tu było brudne lub wątpliwej czystości, zużyte, nieudolnie naprawione”. Ponury wystrój i zapach śmierci potęgują jeszcze przygnębienie Maigreta. Léonard, czyli ofiara zbrodni, był wdowcem, zamordowano go około drugiej w nocy; z domowników nikt nic nie słyszał, więc ciało znaleziono dopiero rano. Przesłuchania niewiele wnoszą do sprawy: nestor rodu, Félix Lachaume, ma prawie osiemdziesiąt lat i złowrogie usposobienie, jego żona jest sparaliżowana i praktycznie nie opuszcza swojego pokoju. Młodszy syn Félixa, Armand, i jego żona Paulette także nie są skorzy do zwierzeń. W takiej atmosferze trudno o optymizm, że śledztwo uda się szybko zamknąć.
Maigreta jednak to nie zraża. Nie z takimi – jak w tytule – „opornymi świadkami” miał już do czynienia. Wie doskonale, że potrzeba po prostu czasu, aby ich zmiękczyć, a jeżeli na dodatek dobrze się powęszy, to odkryje niejedną skrywaną przez Lachaume’ów tajemnicę. Na przykład jak udaje im się wciąż zachowywać przy życiu firmę, która od lat przynosi potężne straty? Albo co robiła Paulette przez kilka godzin poza domem krótko przed śmiercią szwagra? Odpowiedzi na te pytania wydają się dla komisarza kluczowe; trzeba więc uparcie, jak kropla, drążyć skałę, a prawda w końcu wyjdzie na jaw. I wychodzi! Choć wcale nie jest taka oczywista, to jednak – jak zawsze w przypadku prozy kryminalnej Simenona – odpowiednio umotywowana psychologicznie. To dzieło Belga ma jednak także i drugie dno: jest opowieścią o bezpowrotnie odchodzącym świecie przedwojnia – czasach III Republiki Francuskiej, która narodziła się po wojnie z Prusami.
Ten świat symbolizują właśnie starzy Lachaume’owie i będący pod wieloma względami kopiami ojca jego synowie. Po przeciwnej stronie barykady stoją, o dziwo, kobiety: Paulette, żona Armanda, i Véronique, najmłodsza córka Felixa, która już dawno opuściła rodzinny dom. One jedyne starają się patrzeć w przyszłość z nadzieją, choć by przyniosła im ona spodziewane korzyści, najpierw muszą uporać się ze swoją przeszłością. Być może do napisania „Maigreta i opornych świadków” w pewnym sensie skłoniły Simenona wydarzenia polityczne, jakie miały miejsce 5 października 1958 roku, a więc jedenaście dni przed rozpoczęciem przez niego pracy nad powieścią – wtedy to za sprawą uchwalenia nowej konstytucji (na której kształt największy wpływ miał ówczesny premier generał Charles de Gaulle) proklamowano V Republikę. Francja, która była przecież przybraną ojczyzną pisarza, wkroczyła tym samym w nową rzeczywistość.
„Opornych świadków” czterokrotnie przeniesiono na „mały ekran”: zrobili to Brytyjczycy (1962), Japończycy (1978) i dwukrotnie Francuzi (1978 i 1993), a w komisarza Maigreta wcielali się odpowiednio następujący aktorzy – Rupert Davies, Kinya Aikawa, Jean Richard i Bruno Cremer.
koniec
5 stycznia 2022

Komentarze

Dodaj komentarz

Imię:
Treść:
Działanie:
Wynik:

Dodaj komentarz FB

Najnowsze

Krótko o książkach: Najlepszą obroną nie była obrona
Miłosz Cybowski

17 V 2022

„Twierdza Europa” to bardzo solidna, niemalże encyklopedyczna, pozycja przedstawiająca bardzo szczegółowo większość europejskich fortyfikacji i ich losy w trakcie II wojny światowej. Książka nie należy do najłatwiejszych i powinna przypaść do gustu głównie osobom zainteresowanym historią militarną XX wieku.

więcej »

Okrutne piękno egzystencji
Joanna Kapica-Curzytek

16 V 2022

„Diamentowy plac” zalicza się do klasyki literatury katalońskiej i należy do najwybitniejszych jej osiągnięć. W Polsce po raz pierwszy dostajemy tę książkę w przekładzie z oryginału.

więcej »

Magiczna różdżka i platforma wiertnicza
Joanna Kapica-Curzytek

15 V 2022

„Lodowa karuzela” ukraińskiego pisarza jest przewrotną grą z wyobraźnią czytelnika oraz zasługującą na uwagę próbą uchwycenia fenomenu Ukrainy i jej dramatycznego losu.

więcej »

Polecamy

Rzeczy, które robisz w piekle, będąc martwym

W podziemnym kręgu:

Rzeczy, które robisz w piekle, będąc martwym
— Marcin Knyszyński

Bulwar Zachodzącego Słońca 2
— Marcin Knyszyński

Borat Dzong-Un z pasem szahida
— Marcin Knyszyński

Rozkład i rozkładówka
— Marcin Knyszyński

Nowoczesny mit
— Marcin Knyszyński

Horror rzeczywistości
— Marcin Knyszyński

Osaczona
— Marcin Knyszyński

Pan życia i śmierci
— Marcin Knyszyński

Jezus na miarę naszych czasów
— Marcin Knyszyński

Imitacje
— Marcin Knyszyński

Zobacz też

Z tego cyklu

Temida nie musi być ślepa
— Sebastian Chosiński

Dlaczego trolle boją się nieba?
— Mieszko B. Wandowicz

Ociężały komisarz myśli dwa razy szybciej
— Sebastian Chosiński

Gdy starsza pani prosi o pomoc…
— Sebastian Chosiński

W małych miasteczkach nie lubi się obcych i bogatych
— Sebastian Chosiński

Manifestacja dumy
— Sebastian Chosiński

Gorzej być nie może – i to jest najlepsze!
— Sebastian Chosiński

Policjant w trakcie przejść
— Sebastian Chosiński

„Mroczny erotyzm, faszyzm, zbrodnie”
— Sebastian Chosiński

Różnymi drogami
— Wojciech Gołąbowski

Tegoż twórcy

W czterech ścianach
— Sebastian Chosiński

Trudne życie wiejskiego nauczyciela
— Sebastian Chosiński

Dlaczego giną uczciwi ludzie?
— Sebastian Chosiński

Miłość szczęścia nie daje
— Sebastian Chosiński

Tęsknota i rozczarowanie
— Sebastian Chosiński

Czasami lepiej widzieć mniej (lub nic)
— Sebastian Chosiński

Doktor spod mostu
— Sebastian Chosiński

Gangsterzy na ulicach Paryża
— Sebastian Chosiński

Lepiej byłoby już pozostać w Paryżu!
— Sebastian Chosiński

Anatomia upadku
— Sebastian Chosiński

Copyright © 2000- – Esensja. Wszelkie prawa zastrzeżone.
Jakiekolwiek wykorzystanie materiałów tylko za wyraźną zgodą redakcji magazynu „Esensja”.