Dołącz do nas na Facebooku

x

Nasza strona używa plików cookies. Korzystając ze strony, wyrażasz zgodę na używanie cookies zgodnie z aktualnymi ustawieniami przeglądarki. Więcej.

Zapomniałem hasła
Nie mam jeszcze konta
Połącz z Facebookiem Połącz z Google+ Połącz z Twitter
Esensja
dzisiaj: 24 lipca 2021
w Esensji w Esensjopedii

Jim Baggott
‹Przestrzeń kwantowa›

EKSTRAKT:80%
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
TytułPrzestrzeń kwantowa
Tytuł oryginalnyQuantum Space
Data wydania26 marca 2020
Autor
PrzekładBogumił Bieniok, Ewa L. Łokas
Wydawca Prószyński i S-ka
SeriaNa ścieżkach nauki
ISBN978-83-8169-265-6
Format492s. 142×202mm
Cena49,99
Gatuneknon-fiction, podręcznik / popularnonaukowa
WWW
Zobacz w
Wyszukaj wMadBooks.pl
Wyszukaj wSelkar.pl
Wyszukaj wSkąpiec.pl
Wyszukaj / Kup

Jeszcze nowsza teoria wszystkiego
[Jim Baggott „Przestrzeń kwantowa” - recenzja]

Esensja.pl
Esensja.pl
„Przestrzeń kwantowa” Jima Baggota to spojrzenie na pracę badawczą i życiowe losy dwóch twórców pętlowej grawitacji kwantowej: Lee Smolina i Carla Rovellego. Autor zgrabnie i przystępnie prezentuje dokonania naukowe związane z dziedziną, która stanowi „najważniejszy problem naukowy naszej epoki”.

Miłosz Cybowski

Jeszcze nowsza teoria wszystkiego
[Jim Baggott „Przestrzeń kwantowa” - recenzja]

„Przestrzeń kwantowa” Jima Baggota to spojrzenie na pracę badawczą i życiowe losy dwóch twórców pętlowej grawitacji kwantowej: Lee Smolina i Carla Rovellego. Autor zgrabnie i przystępnie prezentuje dokonania naukowe związane z dziedziną, która stanowi „najważniejszy problem naukowy naszej epoki”.

Jim Baggott
‹Przestrzeń kwantowa›

EKSTRAKT:80%
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
TytułPrzestrzeń kwantowa
Tytuł oryginalnyQuantum Space
Data wydania26 marca 2020
Autor
PrzekładBogumił Bieniok, Ewa L. Łokas
Wydawca Prószyński i S-ka
SeriaNa ścieżkach nauki
ISBN978-83-8169-265-6
Format492s. 142×202mm
Cena49,99
Gatuneknon-fiction, podręcznik / popularnonaukowa
WWW
Zobacz w
Wyszukaj wMadBooks.pl
Wyszukaj wSelkar.pl
Wyszukaj wSkąpiec.pl
Wyszukaj / Kup
Baggotowi nie sposób odmówić zdolności do popularyzacji nauki, czego dowiódł już w kilku innych opublikowanych w tej serii książkach („Teorii kwantowej”, „Higgsie” i „Pożegnaniu z rzeczywistością”). Tym razem jego uwagę zwróciła kwantowa teoria grawitacji – nie tylko z powodów osobistych i dobrej znajomości z jej twórcami, ale także ze względu na to, że oferuje ona pełniejszą i bardziej wiarygodną interpretację rzeczywistości niż ta, którą można znaleźć chociażby w teorii strun. I to pomimo faktu, że „w chwili obecnej nie mamy ani jednego dowodu obserwacyjnego ani doświadczalnego, który potwierdzałby tę teorię”. Jak tłumaczy na samym wstępie autor, powody pchające naukowców do dalszych poszukiwań wynikają z niekompletności ogólnej teorii względności i mechaniki kwantowej, jak również z bardzo irytującej niemożliwości połączenia obu w jakąkolwiek zunifikowaną teorię wszystkiego.
Przedstawiona w „Przestrzeni kwantowej” historia bierze swój początek w mechanice kwantowej, o której Baggot pisał już niejednokrotnie. A z każdą kolejną książką jest w stanie ująć te złożone problemy w sposób coraz bardziej precyzyjny. Co prawda „Przestrzeń kwantowa” nie należy do tych pozycji, po które można sięgać bez jakiejkolwiek wiedzy na temat kwantów, ale nawet laik zdoła, dzięki przystępnemu językowi autora, zrozumieć to i owo na temat kwarków, spinów i kolapsu funkcji falowej. Baggot przygląda się także ogólnej teorii względności oraz krytycznemu spojrzeniu Einsteina na mechanikę kwantową. Niemiecki fizyk, mówiąc oględnie, nie był wielkim fanem świata kwantów i to właśnie jego teksty stanowią inspirację do dalszych poszukiwań teorii, która unifikowałaby grawitację i mechanikę kwantową.
Obok naukowych wywodów i prezentacji rozmaitych badań, teorii i hipotez, autor sporo uwagi poświęca także głównym „bohaterom” swojej opowieści, czyli Smolinowi i Rovellemu. Opisuje ich wcale niełatwą drogę do kariery naukowej i prac nad zagadnieniami, które kilkadziesiąt lat temu mało kogo interesowały. Gdyby nie ich determinacja, być może podzieliliby losy wielu innych fizyków: skupiając się na bardziej modnych tematach badawczych lub całkowicie porzucając naukę na rzecz bardziej stabilnej pracy (jak stało się chociażby z byłą żoną Smolina, Fotini Markopoulou). Opis ich losów nie jest pozbawiony anegdot, ale widać wyraźnie, że miał być to hołd złożony obu fizykom i próba (niezbyt udana) nadania książce bardziej osobistego charakteru. Baggot obszernie cytuje własną korespondencję i rozmowy ze Smolinem i Rovellim, niekiedy (szczególnie w epilogu) niemal całkowicie oddając im głos i pozwalając, by sami kreślili opowieść o swoim życiu.
Jednym z elementów, które odróżnia pętlową grawitację kwantową od takich konstrukcji teoretycznych jak teoria strun czy teoria multiświata, jest prosty fakt, że można ją (choć jeszcze nie dziś) zweryfikować naukowo. Nie sposób nie dostrzec tu nawiązania do poprzednich wydanych w Polsce książek samego Baggota oraz Smolina, w których obaj bardzo krytycznie odnosili się do kierunku, jaki obrała fizyka teoretyczna. Co ciekawe, sam Smolin próbował jeszcze w latach 90. zjednoczyć fizyków pracujących nad teorią strun i pętlową grawitacją kwantową, ale przepaść między jednymi a drugimi była zdecydowanie zbyt duża.
Książka stanowi więc zapis drogi odbytej przez bardzo różnych naukowców w poszukiwaniu tej właściwej interpretacji rzeczywistości. Choć cel, jaki im przyświeca, jest bardzo jasno określony, to jednak sama podróż pozostaje pełna trudów i ślepych uliczek. Mimo całego entuzjazmu, który przejawiają niektórzy naukowcy (głównie Smolin, Rovelli w międzyczasie przerzucił się na badania związane z innymi dziedzinami fizyki), nie ma absolutnie żadnej gwarancji, że akurat pętlowa grawitacja okaże się tym właściwym sposobem na połączenie mechaniki kwantowej i pojęcia grawitacji.
Rewolucyjny charakter omawianej przez Baggota teorii polega na tym, że „pętlowa grawitacja kwantowa opisuje powstawanie czasoprzestrzeni”, podczas gdy pozostałe kwantowe teorie pola Modelu Standardowego przyjmują istnienie czasoprzestrzeni jako jedną z podstaw. Nie jestem na tyle dobry z fizyki, żeby próbować jeszcze bardziej uprościć koncepty prezentowane w książce, ale nie trzeba być specjalistą w tej dziedzinie, by samą ideę uznać za odważną.
Dość mocno zawodzi sama konstrukcja książki. Pierwsze rozdziały poświęcone zostały na wprowadzenie do mechaniki kwantowej z nieodłącznymi odniesieniami do ogólnej teorii względności oraz opisami wczesnej kariery naukowej Smolina i Rovellego. Później Baggot przechodzi do przedstawienia prac nad pętlową grawitacją kwantową i efektów (póki co czysto teoretycznych). Końcowe rozdziały zajmują się jednak tematyką o wiele bardziej złożoną i, odnoszę wrażenie, niekoniecznie związaną z głównym wątkiem książki. Oczywiście zagadnienia pętlowej kosmologii kwantowej wynikają z pętlowej grawitacji, ale stanowi jedynie próbę jej zastosowania do w wiele większej skali. Baggot w żadnym miejscu nie odnosi się do potencjalnej rozbieżności między teorią Wielkiego Odbicia a wiecznie rozszerzającym się, płaskim wszechświatem. Zamiast tego powraca do krytyki teorii multiwszechświata.
Być może to wynik właśnie tego, że cała teoria opracowana przez Smolina i Rovellego wciąż czeka (i prawdopodobnie będzie czekać dość długo, biorąc pod uwagę nasze obecne możliwości badawcze) na weryfikację doświadczalną. I choć nie jest to najlepsza książka Jima Baggota, opisuje ona jedną z ciekawszych idei fizycznych ostatnich dekad.
koniec
13 czerwca 2021

Komentarze

Dodaj komentarz

Imię:
Treść:
Działanie:
Wynik:

Dodaj komentarz FB

Najnowsze

Jestem swoim ciałem i niczym więcej
Marcin Knyszyński

24 VII 2021

„Dom wszystkich snów” Wojciecha Guni to zbiór opowiadań, którego nie powinien przegapić żaden miłośnik dobrej literatury. Wymagająca uwagi, skupienia, cierpliwości i czasem ponownego odczytania – ale spłaca zaciągnięty kredyt zaufania z olbrzymią nadwyżką.

więcej »

PRL w kryminale: Krzyżowcy w pegeerze
Sebastian Chosiński

23 VII 2021

W połowie lat 70. ubiegłego wieku Kazimierz Sławiński – pisarz, który wymyślił postać kanoniera Franciszka Dolasa – przeżył krótki romans z kryminałem milicyjnym. Jego „owocami” stały się dwie mikropowieści wydane w serii „Ewa wzywa 07…”. Ta chronologicznie późniejsza, czyli „Romański krzyż”, wypada wprawdzie słabiej, ale ma znacznie większy rozmach inscenizacyjny.

więcej »

Świerczewski nie ma spokoju
Joanna Kapica-Curzytek

22 VII 2021

Generał był bohaterem jednego z najbardziej popularnych mitów rozpropagowanych przez władze PRL-u. Książka „Świerczewski. Śmierć i kult bożyszcza komunizmu”, odsłaniając daleką od ideału prawdę o nim, demaskuje także mechanizmy i fałszerstwa propagandy.

więcej »

Polecamy

„Wolność”

W podziemnym kręgu:

„Wolność”
— Marcin Knyszyński

Niektórzy po prostu chcą patrzeć, jak świat płonie
— Marcin Knyszyński

Zobacz też

Tegoż twórcy

Esensja czyta: Listopad 2017
— Miłosz Cybowski, Marcin Mroziuk, Beatrycze Nowicka, Joanna Słupek, Agnieszka ‘Achika’ Szady, Konrad Wągrowski

Esensja czyta: Sierpień 2014
— Miłosz Cybowski, Konrad Wągrowski, Joanna Kapica-Curzytek, Jacek Jaciubek, Daniel Markiewicz

Esensja czyta: Czerwiec 2013
— Kamil Armacki, Miłosz Cybowski, Jacek Jaciubek, Jarosław Loretz, Daniel Markiewicz, Paweł Micnas, Marcin Mroziuk, Agnieszka Szady

Tegoż autora

Postapokaliptyczna klasyka
— Miłosz Cybowski

Wiele stron o zemście i zabijaniu
— Miłosz Cybowski

Ostatni bastion ludzkości
— Miłosz Cybowski

Anty-Catan
— Miłosz Cybowski

Świat pozbawiony sprawiedliwości i znaczenia
— Miłosz Cybowski

Komendant i Marszałek
— Miłosz Cybowski

W oparach nie tylko absurdu
— Miłosz Cybowski

Kamienie nie krwawią
— Miłosz Cybowski

Poeta poszukujący
— Miłosz Cybowski

Nie zachwyca
— Miłosz Cybowski

Copyright © 2000- – Esensja. Wszelkie prawa zastrzeżone.
Jakiekolwiek wykorzystanie materiałów tylko za wyraźną zgodą redakcji magazynu „Esensja”.