Dołącz do nas na Facebooku

x

Nasza strona używa plików cookies. Korzystając ze strony, wyrażasz zgodę na używanie cookies zgodnie z aktualnymi ustawieniami przeglądarki. Więcej.

Zapomniałem hasła
Nie mam jeszcze konta
Połącz z Facebookiem Połącz z Google+ Połącz z Twitter
Esensja
dzisiaj: 4 grudnia 2022
w Esensji w Esensjopedii

Ed McDonald
‹Czarnoskrzydły›

EKSTRAKT:50%
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
TytułCzarnoskrzydły
Tytuł oryginalnyBlackwings
Data wydania20 czerwca 2018
Autor
PrzekładRobert Waliś
Wydawca MAG
CyklZnak Kruka
ISBN978-83-7480-917-7
Format384s. oprawa twarda
Cena35,—
Gatunekfantastyka
WWW
Zobacz w
Wyszukaj wMadBooks.pl
Wyszukaj wSelkar.pl
Wyszukaj wSkąpiec.pl
Wyszukaj / Kup

Druga szansa na pierwsze wrażenie
[Ed McDonald „Czarnoskrzydły” - recenzja]

Esensja.pl
Esensja.pl
Powieść „Czarnoskrzydły” Eda McDonalda jest pierwszym tomem cyklu „Znak Kruka” należącego do popularnego ostatnio nurtu dark fantasy. Książka nosi wyraźne znamiona tego, że jest debiutem angielskiego autora – z jednej strony bardzo przeciętny styl, niezrównoważona prędkość akcji i niedopracowani bohaterowie, a z drugiej odważna próba wyjścia poza schematy w kreacji świata.

Dawid Kantor

Druga szansa na pierwsze wrażenie
[Ed McDonald „Czarnoskrzydły” - recenzja]

Powieść „Czarnoskrzydły” Eda McDonalda jest pierwszym tomem cyklu „Znak Kruka” należącego do popularnego ostatnio nurtu dark fantasy. Książka nosi wyraźne znamiona tego, że jest debiutem angielskiego autora – z jednej strony bardzo przeciętny styl, niezrównoważona prędkość akcji i niedopracowani bohaterowie, a z drugiej odważna próba wyjścia poza schematy w kreacji świata.

Ed McDonald
‹Czarnoskrzydły›

EKSTRAKT:50%
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
TytułCzarnoskrzydły
Tytuł oryginalnyBlackwings
Data wydania20 czerwca 2018
Autor
PrzekładRobert Waliś
Wydawca MAG
CyklZnak Kruka
ISBN978-83-7480-917-7
Format384s. oprawa twarda
Cena35,—
Gatunekfantastyka
WWW
Zobacz w
Wyszukaj wMadBooks.pl
Wyszukaj wSelkar.pl
Wyszukaj wSkąpiec.pl
Wyszukaj / Kup
Fabularnie większość „Czarnoskrzydłego” raczej nie zaskakuje. Oto zmęczony życiem i zapijaczony kapitan bandy zabijaków, otrzymuje zlecenie odnalezienia i ochrony nadobnej pani, która posiada informacje istotne dla ochrony świata. Dalej jest intryga sięgająca najwyższego szczebla władzy, kilka zwrotów akcji, romans i działania wojenne (nie zdradzając szczegółów). W tle wszystkiego oczywiście Wielkie Zło i zbliżająca się Wielka Wojna. Pod tym kątem powieść jest całkowicie szablonowa, jednak nie zawiedzie tego kto oczekuje fabularnego schematu i zwyczajnie jest entuzjastą gatunku. W „Czarnoskrzydłym” nie brakuje nieścisłości, a całość sprawia wrażenie bardzo mocno skróconej przez edytorów. W niektórych, nieraz ważnych momentach, akcja tak dramatycznie przyspiesza, że odnosiłem wrażenie czytania kronikarskiego skrótu, a w innych miałem ochotę przekartkować miałkie rozważania bohaterów rozciągające się na wiele stron. W stylu McDonalda można wyraźnie odczuć, że „Czarnoskrzydły” to jego debiut. Żeby dobrać do pierwszoosobowej narracji w dark fantasy wiarygodną frazę, która nie będzie przesadnie wulgarna i prostacka, a za razem nie popadnie w pompatyczne tony, trzeba nie lada wyczucia. Anglikowi niestety zdarza się popełnić oba te błędy i w efekcie można przeczytać takie fragmenty: „Nienawidziłem odgłosu uderzania pięścią w drzwi. Podejrzewam, że pewnego dnia sama Śmierć obudzi mnie w ten sposób żeby dodać mi cierpień przed zgonem. Taka już z niej suka”. Wplecenie w powieść wątku romantycznego wznosi to wyzwanie dla pisarza na jeszcze wyższy poziom i niestety na tym polu autor poległ chyba najbardziej. Najlepiej chyba dowiedzie tego jeden z fragmentów: „To żałosne, ale miałem nadzieję, że znów przyjdzie. Byłem idiotą. Nawet jej nie lubiłem. Spotkania z nią były jak wyciskanie pryszcza. Dawały satysfakcję, pomimo świadomości, że przez kilka następnych dni będzie się głupio wyglądało”.
Dość jednak narzekań – każdy kto sięga po prozę debiutanta najpewniej spodziewa się podobnych wad, a czytelnik fantastyki nierzadko wręcz oczekuje fabularnych klisz. W wypadku McDonalda stworzenie pierwszej książki wiązało się jednak także z próbą przełamania pewnych schematów. Najlepiej w „Czarnoskrzydłym” czytało się fragmenty opisujące wypaczoną magicznie linię ziemi niczyjej położonej między frakcjami konfliktu. W jej opisach najmocniej widać inspirację autora new weird i aż żal, że brak w powieści dokładnego i przesyconego takimi szczegółami opisu świata. Oto kilka przykładów: mocodawca głównego bohatera porozumiewa się z nim tworząc z tkanki jego przedramienia ptaka, który wyszarpuje się zza skóry i przekazuje informację. Głównym lekarzem – magiem stolicy jest szalbierz o skórze sklejonej z dziesięciu barw aby nikt nie był w stanie rozpoznać jego pochodzenia. Wspomniane ziemie niczyje, czyli Nieszczęście zamieszkują między innymi zacofane istoty potrafiące wypowiadać jedynie trzy losowe sentencje, a nocami podkradające się do obozów i przy pomocy znieczulającej śliny amputujące kończyny. Podobne smaczki budują wyraźnie klimat powieści i były jej najmocniejszymi punktami.
Bohaterowie „Czarnoskrzydłego” wywołali we mnie ambiwalentne odczucia, bowiem autorowi w pewnym sensie udało się stworzyć nie do końca jednoznaczną bandę oprychów, wzbudzającą pewną sympatię czytelnika. O ile jednak główny bohater miał swoje motywacje i złożoną przeszłość, która dawkowana w odpowiedni sposób podsycała zainteresowanie, o tyle w każdym momencie wątku romantycznego zachowywał się absurdalnie i w sposób totalnie oderwany od reszty kreacji. Bohaterowie drugoplanowi stanowią dla autora znakomite pole do popisu w kolejnych tomach powieści, bo choć w „Czarnoskrzydłym” wypadają dość płasko to każdy z nich nosi w sobie ogromny potencjał po nowym otwarciu w zakończeniu.
Czy sięgnę zatem po drugi tom cyklu „Znak Kruka”? Znany powszechnie cytat z Sagi Wiedźmińskiej głosi, że: „Nigdy nie ma drugiej szansy, by zrobić pierwsze wrażenie”, jednak w wypadku prozy McDonalda jest zgoła inaczej. Pomimo opisanych wyżej przypadłości styl autora w miarę zbliżania do zakończenia stawał się przystępniejszy, a powieść czytało się coraz przyjemniej. Największym zaskoczeniem okazał się finał, który przyniósł rozwiązanie nieoczekiwane i znacznie przewyższające poziom fabularny reszty powieści. Zakończenie przyniosło także nowe otwarcie i pole do znacznie większego popisu w kolejnym tomie. Tym samym to drugie wrażenie w zetknięciu z cyklem okaże się ważniejsze niż pierwsze, bowiem pokaże jak autor poradzi sobie z możliwościami, które stworzył otwierając cykl, jak skorzysta z wypracowanych doświadczeń i czy poprawi potknięcia.
koniec
2 sierpnia 2018

Komentarze

Dodaj komentarz

Imię:
Treść:
Działanie:
Wynik:

Dodaj komentarz FB

Najnowsze

Krótko o książkach: Pomiędzy światem żywych i zmarłych
Joanna Kapica-Curzytek

4 XII 2022

Powieść „Czarne skrzydła czasu” w wielu miejscach czytelnie nawiązuje do motywów anglojęzycznej literatury XIX wieku. Jest też poruszającą przypowieścią o losie człowieka i wyborze ważnych w naszym życiu wartości.

więcej »

PRL w kryminale: Ani śmiać się, ani płakać…
Sebastian Chosiński

2 XII 2022

Książka „Spadkobiercy pani Zuzy” – bardziej powieść szpiegowsko-sensacyjna niż stricte kryminalna – była doskonałym debiutem Jerzego Siewierskiego w roli beletrysty. Później wiodło mu się już bardzo różnie. Opublikowany w 1976 roku tom opowiadań „Pięć razy morderstwo” był eksperymentem ciekawym, ale dalekim od doskonałości. Na dodatek z kilku zamieszczonych w nim tekstów do „PRL-u w kryminale” pasuje tylko jeden: „Umarli nie składają zeznań”.

więcej »

Pierwsze miłości PRL-u: Wiem, że nic nie wiem, ale i to warto wiedzieć
Sebastian Chosiński

29 XI 2022

„Łukasz” Krystyny Siesickiej ukazał się jako trzecia publikacja w serii „Portrety”. To historia warszawskiego szesnastolatka, który prowadzi swoją własną „wojenkę” z otaczającym go światem, co skazuje go na – częściowo dobrowolne, częściowo wymuszone przez sytuację i rodziców – zesłanie na prowincję. Jego pojawienie się w nowej szkole wywołuje spore zamieszanie, tym bardziej że swoim zachowaniem zdaje się przyciągać kłopoty.

więcej »

Polecamy

Cyborg, czyli mózg w maszynie

Stare wspaniałe światy:

Cyborg, czyli mózg w maszynie
— Andreas „Zoltar” Boegner

Narodziny superbohatera
— Andreas „Zoltar” Boegner

Pierwsza historia przyszłości
— Andreas „Zoltar” Boegner

Zobacz też

Inne recenzje

Stara miłość w świecie rdzy
— Beatrycze Nowicka

Tegoż twórcy

Krótko o książkach: Nic nowego
— Dawid Kantor

Tegoż autora

Chińskie sztuczne ognie
— Dawid Kantor

Czas czytelnika w rękach czytelnika
— Dawid Kantor

Szwy rzeczywistości
— Dawid Kantor

Pierwiastek żeński
— Dawid Kantor

Po Westeros i okolicach
— Dawid Kantor

Przed lodem i ogniem
— Dawid Kantor

To czego nie można odtworzyć
— Dawid Kantor

O jeden wymiar za daleko
— Dawid Kantor

Impresja wampiryczna
— Dawid Kantor

Dzieci w kosmicznej mgle
— Dawid Kantor

Copyright © 2000- – Esensja. Wszelkie prawa zastrzeżone.
Jakiekolwiek wykorzystanie materiałów tylko za wyraźną zgodą redakcji magazynu „Esensja”.