Dołącz do nas na Facebooku

x

Nasza strona używa plików cookies. Korzystając ze strony, wyrażasz zgodę na używanie cookies zgodnie z aktualnymi ustawieniami przeglądarki. Więcej.

Zapomniałem hasła
Nie mam jeszcze konta
Połącz z Facebookiem Połącz z Google+ Połącz z Twitter
Esensja
dzisiaj: 10 sierpnia 2022
w Esensji w Esensjopedii

Marcin Mortka
‹Druga Burza›

EKSTRAKT:60%
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
TytułDruga Burza
Data wydania16 marca 2012
Autor
Wydawca Fabryka Słów
CyklMartwe Jezioro, Straceńcy Madsa Voortena
ISBN978-83-7574-678-5
Format336s. 125×195mm
Cena34,90
Gatunekfantastyka
Zobacz w
Wyszukaj wMadBooks.pl
Wyszukaj wSelkar.pl
Wyszukaj wSkąpiec.pl
Wyszukaj / Kup

Ostrze przeznaczenia
[Marcin Mortka „Druga Burza” - recenzja]

Esensja.pl
Esensja.pl
„Druga burza” Marcina Mortki jest znacznie lepsza od otwierającego cykl „Martwego Jeziora”. Bohaterowie zostają pogłębieni a główny wątek rozwija się ciekawie, co pozwala mieć nadzieję na niesztampowe rozwiązanie w przyszłości.

Beatrycze Nowicka

Ostrze przeznaczenia
[Marcin Mortka „Druga Burza” - recenzja]

„Druga burza” Marcina Mortki jest znacznie lepsza od otwierającego cykl „Martwego Jeziora”. Bohaterowie zostają pogłębieni a główny wątek rozwija się ciekawie, co pozwala mieć nadzieję na niesztampowe rozwiązanie w przyszłości.

Marcin Mortka
‹Druga Burza›

EKSTRAKT:60%
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
TytułDruga Burza
Data wydania16 marca 2012
Autor
Wydawca Fabryka Słów
CyklMartwe Jezioro, Straceńcy Madsa Voortena
ISBN978-83-7574-678-5
Format336s. 125×195mm
Cena34,90
Gatunekfantastyka
Zobacz w
Wyszukaj wMadBooks.pl
Wyszukaj wSelkar.pl
Wyszukaj wSkąpiec.pl
Wyszukaj / Kup
Feliks W. Kres w swoich felietonach nieraz dość dosadnie wypowiadał się na temat pisanej obecnie fantasy, w której występują elfy i inne typowe rasy. Zapewne miał on sporo racji, zachęcając do tworzenia bardziej oryginalnych światów. Niemniej, istnieją ludzie, wciąż chętnie czytający książki o krasnoludach, smokach i czarodziejkach a wyżej podpisana autorka recenzji się do nich zalicza. Tworząc cykl o Madsie Voortenie, Marcin Mortka korzysta z wielu motywów klasycznej fantasy – od quasi-średniowiecznego uniwersum począwszy, przez wspomniane już rasy aż po Przeznaczenie, którego wybrańcem jest główny bohater. Z drugiej strony próbuje odejść od schematu. Bohaterowie są niejednoznaczni, ich sprawa wcale nie musi być słuszna, świat zaś jest dosyć ponurym miejscem. Efekt okazuje się dosyć ciekawy – o ile „Martwe Jezioro” stanowiło jedynie zawiązanie akcji, w tomie drugim cykl nabiera nieco wagi i głębi. Jest tu całkiem sporo dobrych rozwiązań, choć odniosłam wrażenie, iż ograniczenia warsztatowe nie pozwoliły jeszcze w pełni wybrzmieć pomysłom autora.
Zgodnie z tym, co sugerowało zakończenie tomu pierwszego, „Druga Burza” przedstawia dzieje rozpętanego przez Madsa powstania. Przyznaję, że byłam ciekawa, jak Mortka poradzi sobie z tym tematem – wydawał się on wymagać rozmachu, opisów bitew, polityki, a już na pewno zdecydowanie większej objętości. Autor nie zdecydował się na szerszą perspektywę, jednak sposób, w jaki poprowadził wątek Burzy, nadal koncentrując się na Madsie i jego towarzyszach nie można uznać za całkowicie chybiony. Podkreśla on, że na razie powstanie jest jedynie desperacką próbą garstki straceńców.
Można mieć sporo zastrzeżeń odnośnie akcji i kreacji świata, choć da się także znaleźć dla nich uzasadnienia. Przede wszystkim realia są bardzo słabo nakreślone – tu jakaś nędzna wioska, tam zamek, dalej krótki opis miasta. Całość sprawia wrażenie, jakby autorowi narzucono limit stron (albo czasu) i usiłował się on w nim zmieścić za wszelką cenę. W „Ostatniej sadze” i „Świcie po bitwie” świat był nakreślony bardziej wyraziście, z większą dbałością o klimat i szczegóły. „Druga Burza” stanowi przy nich krok w tył, Mortka bardzo niewiele miejsca poświęca scenerii – przygarść rzuconych od czasu do czasu zdań w rodzaju „nadpełzły już jesienne cienie, a wraz z nimi chłód i tęsknota za czymś nieokreślonym” albo „wiatr darł płomienie pochodni na strzępy” tworzą pewien nastrój, lecz to wciąż za mało, by „poczuć” ten świat. A przecież jest to kraina, będąca stawką w grze prowadzonej przez powstańców, nad którą ciążą przekleństwa i widmo postępującego powoli, lecz wydawałoby się nieuchronnie Końca. Miejsca takie jak Pogorzelisko, czy tereny dotknięte katastrofami zasługują na większą uwagę, podobnie grody i warownie. Należy jednak dodać, że akcja toczy się późną jesienią, a więc wtedy, gdy prawdziwy świat nader często wygląda monotonnie i nieciekawie. Ponadto, nieco klaustrofobiczny nastrój, który udziela się czytelnikowi obserwującemu zaledwie wycinek opisywanego uniwersum, koresponduje z poczuciem osaczenia, odczuwanym przez bohaterów.
Akcja „Drugiej Burzy” gna na łeb na szyję, coraz to nowe wydarzenia nie pozwalają zaczerpnąć oddechu, sama końcówka zaś sprawia wrażenie bardzo chaotycznej. Z drugiej jednak strony być może ma to wywołać wrażenie, iż Burza posuwa się naprzód zaiste błyskawicznie. Dysponujący niewielkimi siłami Mads nie ma innego wyboru – jedynymi jego atutami są mobilność i ataki z zaskoczenia. Podobnie poszarpane opisy zdarzeń, wypełniające ostatnie strony odzwierciedlają w pewien sposób dezorientację głównego bohatera. Sądzę jednak, że korzystniej byłoby, gdyby czytelnik mógł bardziej zorientować się w sytuacji, bo po pierwsze, jest to moment, który powinien wryć się w pamięć, a po drugie pozostaje denerwująca wątpliwość, czy to na pewno świadomy zabieg, czy też autor nie umiał klarownie przedstawić wydarzeń. Trzeba natomiast pochwalić poprzedzającą zakończenie bitwę – jest ona dynamiczna i przede wszystkim pozbawiona malowniczości i wzniosłości podtrzymującej mit o urodzie wojny.
Zaletą powieści są bohaterowie, którzy oddalają się od RPGowych schematów. Przede wszystkim na uznanie zasługuje sam Voorten, Ostrze Burzy. Jak na wybrańca Przeznaczenia prezentuje się dosyć nietypowo – starzejący się, zgorzkniały mężczyzna, którego poprzednie zwycięstwa poszły na marne. Od pogrążenia się w całkowitej rozpaczy chroni go jedynie wątła nadzieja, bardziej nawet obsesja. Choć sporo mówi o zrzucaniu jarzma okupantów, a bardziej zaufanemu gronu tłumaczy, iż od powodzenia Drugiej Burzy będą zależeć losy świata, sam zdaje się w to nie wierzyć. Albo inaczej – usiłuje przekonać sam siebie, że tak właśnie jest, by zagłuszyć wyrzuty sumienia. W głębi duszy wie jednak, że zdecydował się ponownie zostać dowódcą powstańców przede wszystkim dla realizacji prywatnego celu. Z biegiem czasu nabiera wątpliwości. Musi rozporządzać życiem swoich towarzyszy, posyłać ich do walki i brać odpowiedzialność za ich śmierć. Gdy dowodził pierwszą Burzą, wierzył, że czyni słusznie, pragnąc obalić najeźdźców. Teraz jednak sytuacja się zmieniła – ludzie przywykli do nowego porządku, który zapewnił im stabilizację. Nikt już nie wita wyzwoleńczej armii z otwartymi ramionami, bo dla zwykłych ludzi oznacza ona chaos i zniszczenia. Poza tym powstanie wygląda na misję wręcz samobójczą. Zmuszony do chwytania się brzytwy, a jednocześnie niechętny polityce Mads zawiera sojusze, których warunków nie da się spełnić. Trudno ocenić, czy to wyraz głupoty, czy desperacji, ale na własne życzenie Voorten wchodzi w układy, które będzie musiał złamać. Choć słynie z tego, iż nie wybacza zdrad, sam planuje je popełniać, co czyni go hipokrytą. Jest też Mads furiatem, który potrafi w czasie bitwy oddać się okładaniu umierającego wroga, albo brutalnie zabić jeńca. Nieustannie ubliża niemal wszystkim dookoła, choć w głębi duszy do kilku najbliższych towarzyszy żywi ciepłe uczucia.
Kolejną ciekawą postacią jest Elinaare – podobnie jak Mads posiada ona swoją obsesję, która pomału wysysa z niej siły. Rozmowy, jakie była kapłanka prowadzi z Voortenem należą do lepszych części powieści, dobrze też nakreślono więź łączącą tych dwoje. Nieźle prezentuje się także Rayhala, po trosze przypominający Avallac’ha, aczkolwiek zdecydowanie od niego sympatyczniejszy. Z postaci drugoplanowych Kostur i Hayle są dość typowymi reprezentantami swoich typów ale budzą pozytywne uczucia. Pozostali przedstawieni zostali pobieżnie, wadą jest też to, iż część postaci pojawia się nagle w „Drugiej Burzy” a Mortka jedynie w kilku zdaniach rozrzuconych w książce wyjaśnia, skąd się wzięli.
Reasumując, „Druga Burza” budzi ambiwalentne odczucia. Są tam dialogi, sceny i pomysły, które naprawdę robią wrażenie i wzbudzają emocje. Są też jednak miejsca, gdzie pióro zawodzi autora – jest nieprzekonująco, ckliwie, infantylnie lub nazbyt pobieżnie. Nie zaszkodziłoby powieści, gdyby była dłuższa o jakieś sto pięćdziesiąt stron, wiele dobrego mogłaby też zdziałać redakcja zwracająca uwagę na styl (czasami rażą liczne powtórzenia, czy niefortunne zwroty). Niemniej, w porównaniu do „Martwego Jeziora” jest zdecydowanie lepiej. Zakończenie pozostawia czytelnika w niepewności, co do dalszych losów bohaterów i wzbudza zaciekawienie ciągiem dalszym. Pozostaje życzyć autorowi, by utrzymał tendencję wznoszącą.
koniec
28 kwietnia 2012

Komentarze

Dodaj komentarz

Imię:
Treść:
Działanie:
Wynik:

Dodaj komentarz FB

Najnowsze

Przeczytaj to jeszcze raz: Pierwsze koty… to znaczy psy – za płoty
Sebastian Chosiński

10 VIII 2022

Choć zdecydowaną większość swoich śledztw komisarz Maigret prowadził w Paryżu, to jednak od czasu do czasu Georges Simenon wysyłał go także na prowincję. W „Żółtym psie” policjantowi ze stolicy przychodzi rozwikłać zagadkę dziwnych i niebezpiecznych zdarzeń rozgrywających się w leżącym nad Atlantykiem miasteczku Concarneau.

więcej »

Krótko o książkach: Siła więzi
Joanna Kapica-Curzytek

9 VIII 2022

„Kufer tajemnic” to powieść obyczajowa osnuta wokół motywu odkrywania rodzinnych tajemnic. Powieść pozwala też dostrzec, jak bardzo w ciągu ostatnich dziesięcioleci zmieniło się życie kobiet.

więcej »

Przeczytaj to jeszcze raz: Kraj strachów dziecinnych
Dawid Kantor

8 VIII 2022

Idąc tropem Stephena Kinga, Dan Simmons w „Letniej nocy” kreśli kameralne amerykańskie miasteczko z dziećmi jako bohaterami i grozą w tle. Autor „Terroru” i tym razem stworzył znakomity horror, choć radykalnie różny od tego zlokalizowanego w lodach Arktyki.

więcej »

Polecamy

Terapia szokowa

W podziemnym kręgu:

Terapia szokowa
— Marcin Knyszyński

Seksapokalipsa
— Marcin Knyszyński

Odwieczna dialektyka
— Marcin Knyszyński

Rzeczy, które robisz w piekle, będąc martwym
— Marcin Knyszyński

Bulwar Zachodzącego Słońca 2
— Marcin Knyszyński

Borat Dzong-Un z pasem szahida
— Marcin Knyszyński

Rozkład i rozkładówka
— Marcin Knyszyński

Nowoczesny mit
— Marcin Knyszyński

Horror rzeczywistości
— Marcin Knyszyński

Osaczona
— Marcin Knyszyński

Zobacz też

Tegoż twórcy

Krótko o książkach: Pościg, a zarazem ucieczka
— Wojciech Gołąbowski

Krótko o książkach: W kosmos – na złamanie karku!
— Wojciech Gołąbowski

Mała Esensja: Powrót trudny w dwójnasób
— Wojciech Gołąbowski

Mała Esensja: Zdziwniej i zdziwniej
— Wojciech Gołąbowski

Mała Esensja: Perypetie szkolne i ogrodowe
— Marcin Mroziuk

Krótko o książkach: Miasteczko Nonstead
— Jarosław Loretz

Ahoj marynarzu!
— Magdalena Kubasiewicz

Grzechot kości
— Beatrycze Nowicka

Wpadnij do wikingów
— Eryk Remiezowicz

Nie będzie Wiking pluł nam w twarz
— Michał Foerster

Tegoż autora

Tryby historii
— Beatrycze Nowicka

Imperium zwane pamięcią
— Beatrycze Nowicka

Gorzka czekolada
— Beatrycze Nowicka

Kosiarz wyłącznie na okładce
— Beatrycze Nowicka

Bitwy nieoczywiste
— Beatrycze Nowicka

Morderstwa z tego i nie z tego świata
— Beatrycze Nowicka

Z tarczą
— Beatrycze Nowicka

Rodzinna sielanka
— Beatrycze Nowicka

Wiła wianki i to by było na tyle
— Beatrycze Nowicka

Supernowej nie zaobserwowano
— Beatrycze Nowicka

Copyright © 2000- – Esensja. Wszelkie prawa zastrzeżone.
Jakiekolwiek wykorzystanie materiałów tylko za wyraźną zgodą redakcji magazynu „Esensja”.