Dołącz do nas na Facebooku

x

Nasza strona używa plików cookies. Korzystając ze strony, wyrażasz zgodę na używanie cookies zgodnie z aktualnymi ustawieniami przeglądarki. Więcej.

Zapomniałem hasła
Nie mam jeszcze konta
Połącz z Facebookiem Połącz z Google+ Połącz z Twitter
Esensja
dzisiaj: 3 sierpnia 2021
w Esensji w Esensjopedii

Wawrzyniec Podrzucki
‹Mosty wszechzieleni›

WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
TytułMosty wszechzieleni
Data wydania17 marca 2010
Autor
Wydawca RUNA
CyklYggdrasill
ISBN978-83-89595-60-7
Format336s. 125×185mm
Cena29,50
Gatunekfantastyka
WWW
Zobacz w
Wyszukaj wMadBooks.pl
Wyszukaj wSelkar.pl
Wyszukaj wSkąpiec.pl
Wyszukaj / Kup

Mosty wszechzieleni

Esensja.pl
Esensja.pl
Wawrzyniec Podrzucki
1 2 »
Przedstawiamy fragment powieści Wawrzyńca Podrzuckiego „Mosty wszechzieleni” zamykającej trylogię „Yggdrasill”. Objęta patronatem Esensji książka ukaże się nakładem Agencji Wydawniczej Runa.

Wawrzyniec Podrzucki

Mosty wszechzieleni

Przedstawiamy fragment powieści Wawrzyńca Podrzuckiego „Mosty wszechzieleni” zamykającej trylogię „Yggdrasill”. Objęta patronatem Esensji książka ukaże się nakładem Agencji Wydawniczej Runa.

Wawrzyniec Podrzucki
‹Mosty wszechzieleni›

WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
TytułMosty wszechzieleni
Data wydania17 marca 2010
Autor
Wydawca RUNA
CyklYggdrasill
ISBN978-83-89595-60-7
Format336s. 125×185mm
Cena29,50
Gatunekfantastyka
WWW
Zobacz w
Wyszukaj wMadBooks.pl
Wyszukaj wSelkar.pl
Wyszukaj wSkąpiec.pl
Wyszukaj / Kup
Prolog
Kilka minut przed dwudziestą szpica przekazała meldunek do żółwia dowódczego o dotarciu na przełęcz: „Jesteśmy przy pierwszym markerze granicznym. Żadnej nieoczekiwanej aktywności, żadnego ruchu w dolinach. Oczekujemy dalszych rozkazów”.
– Przekaż im, niech wyślą śligi za perymetr – powiedział do adiutanta grup-major. – Nadal nie daję temu wiary. A jeśli to wszystko jest jednak prowokacją?
– Niewykluczone. Stara sztuczka Makmurii, choć nie stosowali jej już od bardzo dawna – odparł zapytany subkonwojent.
– W rzeczy samej, od wieków – mruknął dowódca, trąc w zamyśleniu czoło. – I to właśnie napawa mnie niepokojem. Że zdążyliśmy zapomnieć…
– Jaka sztuczka? – wtrącił się quadrankier.
– Symulowany exodus, żeby wybadać, która z locji jako pierwsza się połakomi na opuszczony dobytek. A przy okazji, kto w międzyczasie wyrósł na potencjalnie najgroźniejszego rywala.
– Rywala? – Quadrankier nieco zdziwiony popatrzył na subkonwojenta. – Przecież Porozumienie Siedmiu Wybrzeży Antarktydy z dwa tysiące trzysta sześćdziesiątego…
– …zostało ratyfikowane przez pozostałe locje pod naciskiem Makmurii, i tylko po to, by utrwalić ówczesny status quo z jej dominującą rolą w Konsensusie – dokończył subkonwojent. – Gdzie on, u zaćmy, zdobywał szlify?
– Academie du Grande Dome! – Quadrankier wyprężył pierś, mimo że pytanie bynajmniej nie było skierowane do niego.
– Pacyfistyczna hołota – prychnął grup-major. – Zwitryfikować całą tę, pożal się Boże, Akademię, ot co! Uczą was tam w ogóle czegoś oprócz nieszczania w majtki?
– Honoru i oddanej służby Trybunałowi!
– Bieli szklista… – Subkonwojent przewrócił oczami. – Siedźcie wy już lepiej cicho, quadrankierze.
– I nie otwierajcie gęby bez wyraźnego polecenia – dorzucił niedbale grup-major. – Jak tam nasz zwiad?
Adiutant połączył się ze szpicą.
– Wypuścili śligi. Na razie jednak nie ma żadnego kontaktu.
– A przekroczyły już granicę?
– Tak.
– Hm… – Dowódca zastanawiał się chwilę. – Niech dodadzą jeszcze dwa i ustawią wektory poszczególnych śligów na Kapitol, pałace Rossa oraz na Abbertum. Drażniki w pozycji sto, autoterm również. Jeśli i to nie spowoduje odzewu, niech ruszają ostrożnie w dół, ale meldunki chcę mieć co minutę, ewentualnie na pierwszy sygnał, że dzieje się coś podejrzanego. Gotowość obronna, i tylko obronna. Aha, krzyż. Żeby mi o tym nie zapomnieli. W razie czego przybywamy z pomocą humanitarną.
– Przyjęte – zakomunikował adiutant po bezgłośnej wymianie zdań z forpocztą konwoju.
– No to czekamy. – Grup-major wyprostował plecy. – W imię bieli, czekamy.
Makmuria – primus inter pares. Dziewięćdziesiąt tysięcy kilometrów kwadratowych pod bezpośrednią jurysdykcją, plus drugie tyle kontrolowane poprzez mariaże oraz układy lenne. Dwa obłaskawione wulkany, najlepsza ziemia na kontynencie i najwartościowsze złoża surowców w garści. Jedyna locja, która większość swych budowli wzniosła z demonstracyjną dezynwolturą pod gołym niebem, bo w swych Suchych Dolinach mogła sobie na to pozwolić.
Grup-major bezwiednie oblizał wargi. Gdyby to mimo wszystko była prawda, i do tego przybyli tu jako pierwsi… Myśl bojaźliwie uciekała od fantastycznego obrazu, ale w miarę upływających minut stawał się on coraz trudniejszy do przegnania. Makmuria i Ragnar, Ragnar i Makmuria…
Nie, tylko Ragnar, koniec, kropka. Zasady współistnienia w Konsensusie były w gruncie rzeczy nader proste: co moje, to moje, i wara od tego, choćby cię krew zalewała z pożądania cudzych dóbr. Jeśli jednak tą czy inną drogą zrzekasz się swej własności, jeśli jakaś enklawa pustoszeje, bo jej mieszkańcy wymarli, odeszli z Białego Kręgu albo rozproszyli się po innych locjach, prawo do zajęcia pustostanu formalnie wszyscy mają równe.
W praktyce brał ten, kto zajął pustostan jako pierwszy, pozostawał zaś w jego posiadaniu wówczas, gdy w ciągu zwyczajowego roku i jednego dnia nikt inny nie podważył jego klammatarium, czyli gdy żadnemu z pretendentów nie udało się przegnać go stamtąd siłą, perswazją ani jakimikolwiek innymi metodami. Tym sposobem Konsensus co prawda nie wyeliminował wrodzonej człowiekowi skłonności do awantur, niemniej ograniczył jej przejawy do epizodów, gwałtownych nieraz, lecz krótkotrwałych i rzadkich, gdyż sposobność trafiała się nie częściej niż raz na półwiecze.
Są jednak sposobności, i są sposobności. Kiedy Argente wywieszali swój sztandar nad ruinami Guspunt – przybiegunowej locji założonej przez nieszczęsnych peregrynatów z Aperbeum – nikt im w tym nie przeszkadzał, bo kilka potrzaskanych kopuł i dwa śmierdzące tunele na krzyż nie były warte nawet psiego zaprzęgu. Copa Hevelius stanowił już znacznie bardziej łakomy kąsek i gdy tylko wieść się rozniosła, że mieszkańcy tej zamożnej enklawy wytrzebili się nawzajem w konsekwencji jakichś quasi-doktrynalnych sporów, ruszył prawdziwy wyścig i krew się polała nie raz.
Ale potężna Makmuria? Wyobrażać sobie, że należy ona do kogoś innego niż spadkobiercy dynastii Feh, było już zuchwalstwem. Cóż zaś dopiero myśl, nadzieja, ba, nadziei tej cień zaledwie, że tę spuściznę mógłby przejąć Ragnar. Piękny sen, i o jakimś tam prawdopodobieństwie obrócenia się w jawę, o ile sprawy dalej pójdą równie gładko, jak szły dotychczas. Na razie jednak tylko sen…
• • •
– Panowie! – Grup-major zwrócił się do ósemki swoich sztabowców. – Nadszedł czas podjęcia kluczowych decyzji. Subkonwojent wprowadzi was za chwilę w szczegóły, ale powiem już teraz: przedpole jest wolne. A przynajmniej nic nie wskazuje na to, by nie było.
– Oczywiście. – Sztywny jak sopel lodu inflejtnant wyprostował się jeszcze bardziej. – Nasze służby nigdy nie popełniają omyłek.
– Wasze służby zazwyczaj nie popełniają omyłek – poprawił go grup-major kąśliwie. – Możemy zobaczyć dane ze zwiadu?
Adiutant powiększył jeden z wizyjnych sześcianów.
– To są okolice Kapitolu. – Obraz był klarowny i wyjątkowo stabilny, bez śladu interferencji. – Kompletna pustka i spokój, brak oznak życia.
– Ani nawet maszyn.
– Ani nawet maszyn – powtórzył niczym echo subkonwojent. – Gdzie indziej podobnie. Śligi nie natknęły się również na żadne czynne urządzenia defensywne.
– Ciała? – spytał komb-komandor, szybko jednak dokonał autokorekty. – Nie, też nie dostrzegam…
– Może są w środku – mruknął eszelon-major. – Może czekają na nasz ruch. Jasny i przejrzysty, niepozostawiający wątpliwości co do naszych intencji. A wtedy hop i cap, zamiast legalnego zaboru pustostanu zostaniemy oskarżeni o próbę wrogiego przejęcia zamieszkanej locji. Nie wytłumaczymy się z tego przed Konwentem, dowody będą przytłaczające. I to nie my zawojujemy Makmurię, ale ona nas.
– Wziąłem to pod uwagę. – Grup-major zmarszczył brwi. – Niemniej stawka jest warta ryzyka, z czym chyba wszyscy tu obecni się zgodzą, czas zaś nie będzie wiecznie po naszej stronie.
– To prawda – zgodził się dyplomatycznie eszelon-major. – Ostrzegam jednak przed pochopnymi krokami. Dopóki nie ma absolutnej, powtarzam, absolutnej pewności, że teren jest czysty, nie powinniśmy podejmować żadnych działań zaczepnych.
– Tylko ile można zwlekać? – odezwał się milczący dotąd set-major. – Nasza ekspedycja na pewno nie jest jedyną, i kto wie jak daleko bądź jak blisko za nami są inni? Może wyprzedziliśmy ich zaledwie o parę godzin? To bardzo małe okno czasowe i zarazem nasza jedyna prawdziwa przewaga taktyczna nad potencjalnymi konkurentami. Jeśli nie zrobimy decydującego ruchu teraz, ta przewaga zostanie bezpowrotnie stracona.
– Czyli zasadniczo zgadza się pan ze mną? – bardziej stwierdził, niż spytał grup-major.
– Zasadniczo, tak.
– A ja w dalszym ciągu uważam, że z zatknięciem sztandaru należy się wstrzymać dopóty, dopóki nie zostanie przeprowadzony pełen rekonesans – rzekł eszelon-major.
– Wstrzymać się? – Inflejtnant wyzywająco skrzyżował z nim spojrzenie. – A może chciał pan powiedzieć: wycofać?
– Insynuuje pan… – Eszelon-major uniósł się groźnie w fotelu.
– Wystarczy! – Grup-major uciszył obu stanowczym gestem. – Inflejtnant niech łaskawie ograniczy swoje uwagi do kwestii operacyjnych. Kto popiera stanowisko set-majora?
Uniosło się pięć rąk.
1 2 »

Komentarze

Dodaj komentarz

Imię:
Treść:
Działanie:
Wynik:

Dodaj komentarz FB

Najnowsze

Każde martwe marzenie
Robert M. Wegner

3 XI 2017

Prezentujemy fragment powieści Roberta M. Wegenra „Każde martwe marzenie”. Książka będąca piątym tomem cyklu „Opowieści z meekhańskiego pogranicza” ukaże się nakładem wydawnictwa Powergraph w pierwszej połowie 2018 roku.

więcej »

Niepełnia
Anna Kańtoch

1 X 2017

Zamieszczamy fragment powieści Anny Kańtoch „Niepełnia”. Objęta patronatem Esensji książka ukazała się nakładem wydawnictwa Powergraph.

więcej »

Różaniec – fragment 2
Rafał Kosik

10 IX 2017

Zapraszamy do lektury drugiego fragmentu powieści Rafała Kosika „Różaniec”. Objęta patronaterm Esensji książka ukazała się nakładem wydawnictwa Powergraph.

więcej »

Polecamy

Imitacje

W podziemnym kręgu:

Imitacje
— Marcin Knyszyński

„Wolność”
— Marcin Knyszyński

Niektórzy po prostu chcą patrzeć, jak świat płonie
— Marcin Knyszyński

Zobacz też

Inne recenzje

Smutek wieńczy dzieło
— Michał Kubalski

Tegoż twórcy

Gdzie są bohaterowie?
— Eryk Remiezowicz

Postludzkość w świętym gaju
— Janusz A. Urbanowicz

Copyright © 2000- – Esensja. Wszelkie prawa zastrzeżone.
Jakiekolwiek wykorzystanie materiałów tylko za wyraźną zgodą redakcji magazynu „Esensja”.