Dołącz do nas na Facebooku

x

Nasza strona używa plików cookies. Korzystając ze strony, wyrażasz zgodę na używanie cookies zgodnie z aktualnymi ustawieniami przeglądarki. Więcej.

Zapomniałem hasła
Nie mam jeszcze konta
Połącz z Facebookiem Połącz z Google+ Połącz z Twitter
Esensja
dzisiaj: 11 sierpnia 2022
w Esensji w Esensjopedii

Komiksy

Magazyn CCXVIII

Podręcznik

Kulturowskaz MadBooks Skapiec.pl

Nowości

komiksowe

więcej »

Zapowiedzi

komiksowe

więcej »

Grzegorz Rosiński, Yves Sente
‹Thorgal #31: Tarcza Thora›

EKSTRAKT:40%
WASZ EKSTRAKT:
35,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
TytułThorgal #31: Tarcza Thora
Tytuł oryginalnyLe bouclier de Thor
Scenariusz
Data wydania8 grudnia 2008
RysunkiGrzegorz Rosiński
Wydawca Egmont
CyklThorgal
ISBN978-83-2372-542-8
Format46s.
Cena29,90
Gatunekfantasy
Zobacz w
Wyszukaj wMadBooks.pl
Wyszukaj wSelkar.pl
Wyszukaj wSkąpiec.pl
Wyszukaj wAmazon.co.uk
Wyszukaj / Kup

Nadzieja matką głupich
[Grzegorz Rosiński, Yves Sente „Thorgal #31: Tarcza Thora” - recenzja]

Esensja.pl
Esensja.pl
Kto zakładał się, że już drugim albumem Sentego „Thorgal” powróci do formy? Dziękuję, możecie opuścić ręce i iść skoczyć z mostu. „Tarcza Thora” jest równie daleko od szczytowych osiągnięć Van Hamme’a i Rosińskiego co poprzedni odcinek. Ale też, podobnie jak „Ja, Jolan”, pozostawia furtkę nadziei uchyloną na tyle szeroko, by nie cisnąć tego komiksu w kąt od razu po lekturze.

Jakub Gałka

Nadzieja matką głupich
[Grzegorz Rosiński, Yves Sente „Thorgal #31: Tarcza Thora” - recenzja]

Kto zakładał się, że już drugim albumem Sentego „Thorgal” powróci do formy? Dziękuję, możecie opuścić ręce i iść skoczyć z mostu. „Tarcza Thora” jest równie daleko od szczytowych osiągnięć Van Hamme’a i Rosińskiego co poprzedni odcinek. Ale też, podobnie jak „Ja, Jolan”, pozostawia furtkę nadziei uchyloną na tyle szeroko, by nie cisnąć tego komiksu w kąt od razu po lekturze.

Grzegorz Rosiński, Yves Sente
‹Thorgal #31: Tarcza Thora›

EKSTRAKT:40%
WASZ EKSTRAKT:
35,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
TytułThorgal #31: Tarcza Thora
Tytuł oryginalnyLe bouclier de Thor
Scenariusz
Data wydania8 grudnia 2008
RysunkiGrzegorz Rosiński
Wydawca Egmont
CyklThorgal
ISBN978-83-2372-542-8
Format46s.
Cena29,90
Gatunekfantasy
Zobacz w
Wyszukaj wMadBooks.pl
Wyszukaj wSelkar.pl
Wyszukaj wSkąpiec.pl
Wyszukaj wAmazon.co.uk
Wyszukaj / Kup
Fabularnie 31. album „Thorgala” jest bezpośrednią kontynuacją „Ja, Jolan” – na początku widzimy Aaricię uciekającą od czarownicy i Jolana budzącego się po pierwszej nocy w zamku Manthora. I jeszcze nie wiedząc, w którym dokładnie kierunku podąży, i tak wiemy już, JAK będzie się toczyła akcja komiksu – wolno. Sente zdaje się mieć nosa do marketingu, bo robi wszystko, żeby jak najdłużej doić złotą krowę. Znów serwuje czytelnikom akcję będącą bardzo skromnym wycinkiem większej całości, zaledwie kilkoma wydarzeniami rozgrywającymi się w przeciągu kilkudziesięciu godzin. Poza tym umiejętnie kreuje atmosferę wyczekiwania na coś większego, stara się, jak może, by przekonać, że to zaledwie wstęp do właściwych, bardziej epickich wydarzeń. Oczywiście wzbudza tym zainteresowanie przyszłym „Thorgalem” nr 32, ale jednocześnie sam sobie strzela w stopę – bo skoro to tylko „przygrywka”, to po co w ogóle się nad tym pochylać?
Wyjaśnieniem mogłaby być chęć wniknięcia w psychikę Jolana, szersze przedstawienia jego towarzyszy albo zaskoczenia nowymi informacjami o Manthorze… Ale nic takiego nie ma miejsca. Jolan dalej jest niewyraźnym świętoszkiem zapatrzonym w swego ojca, jego koledzy i koleżanki to zaledwie statyści, a Manthor jak chował się za maską, tak dalej się chowa (co prawda teraz już wiemy dlaczego1)). No dobrze, trzeba przyznać, że jeśli chodzi o Thorgalssona, to są dwa przebłyski, momenty, gdy pojawia się zadziorny dzieciak znany z „Alinoe” czy „Między ziemią a światłem” – pewny siebie, żądny zwycięstwa, targany złością. Ale to zaledwie migawki, po chwili następuje autorefleksja i teatralna deklamacja zdania-klucza: „Thorgal by tak nie postąpił”. Ale daje to – niewielką bo niewielką, ale jednak – nadzieję, że jeszcze nie wszystko stracone i Sente pójdzie jeszcze w kierunku, którego domagaliśmy się w redakcyjnej dyskusji.
W ogóle „Tarcza Thora” to kolejny już album, którego najtrafniejszym opisem jest właśnie słówko „nadzieja” (połączone z dodanym z przekąsem „wciąż”). Sente robi wszystko, żeby do siebie zniechęcić – debilny quest z równoczesnym otwieraniem drzwi do Asgardu (wystarczyło wziąć drabinę, a nie rekrutować kolesia, który umie lewitować), sztucznie wprowadzone sceny walk i deusexmachinowate pojawianie się urządzeń będących „ponad” światem bogów wraz z umiejętnością ich „obsługi” przez Jolana – ale widać, że jakiś pomysł ma. Gra prowadzona przez Manthora zaczyna wciągać, wątek czerwonomagistów (w tym albumie pojawia się ich więcej) intryguje, a ciągła nienawiść niektórych mieszkańców wioski do Aegirssonów jest fajnym i nośnym pomysłem. Szkoda, że to wszystko ginie w odmętach powolnej narracji, powtarzających się schematów, liniowości scenariusza i wyjątkowo irytującej tendencji do traktowania czytelnika jak idioty poprzez wielokrotne przypominanie i tłumaczenie przeszłych wydarzeń.
Podobnie jest z Rosińskim – też budzi nadzieje, ale ich nie spełnia. Widać, że coraz lepiej czuje się w swoim malarskim stylu, kreowanie postaci przychodzi mu jakby lżej, a jednocześnie robi to mniej nonszalancko, staranniej. Tylko… Tylko że – na wszystkie demony Niflhelu – Thorgal wciąż nie jest Thorgalem! To po prostu dubler o podobnych gabarytach, ale zupełnie innej twarzy, do tego niedokładnie ogolonej. Ba, nawet nie jeden dubler - jest ich cała masa, podmieniających się co kilka stron! Widać „gra” w komiksie to wyczerpujące zajęcie, bo również Aaricia i Jolan zafundowali sobie po kilku zastępców. Co prawda ten ostatni pokazuje czasem swoją prawdziwą twarz – przystojnego nastolatka zmieniającego się w młodzieńca – ale to jedynie rzadkie przebłyski talentu Rosińskiego, jeśli chodzi o malowanie postaci i mimiki. Na tym tle genialnie wręcz wypada cała reszta, czyli plenery, wnętrza, stroje i postacie lalek-żołnierzy, dobre wrażenie robi też namalowana inną manierą scena opowieści, o której pisał więcej Konrad Wągrowski w swojej recenzji.
No dobrze, to w końcu da się z tego Aegirssona coś wycisnąć czy nie? Nie mam pojęcia. Ale wydaje mi się, że przy obecnym podejściu obu twórców - raczej nie. Rosińskiego – przy całym szacunku dla tego bardzo zasłużonego i znakomitego (kiedyś) rysownika – musiałby ktoś wziąć za twarz, zaciągnąć przed sztalugę i pilnować, żeby nie odchodził od niej przez kilka miesięcy. Bo nie wierzę, że raz można umieć namalować ładną i wyraźną facjatę, a raz nie – po prostu w tym drugim przypadku - gdy nie wyjdzie - trzeba poprawić albo namalować od nowa, a nie zostawiać taki półprodukt. Scenarzyście przydałby się natomiast „murzyn”, ktoś, kto działając zgodnie z pomysłami Sentego, zająłby się dopieszczaniem szczegółow, budowaniem dialogów i kreowaniem zdarzeń, które miałyby doprowadzić do określonych przez Sentego punktów węzłowych. Może wtedy uniknęlibyśmy tak żenujących kadrów jak jeden z ostatnich obrazków, gdzie Thorgal deklamuje swoje credo dbania o rodzinę, odrzuca szczerą i bezinteresowną pomoc, a dla dodania swoim słowom powagi dzierży śmieszny toporek (choć przed chwilą nie miał go w ręku).
Właściwie to ta ostatnia scena sprawiła, że obniżyłem ocenę. Początkowo chciałem ocenić komiks o oczko wyżej niż „Ja, Jolan”, głównie za lepszy pędzel Rosińskiego, fajnie opowiedzianą historię Manthora i postacie szmacianych żołnierzyków. Jednak okrutnie kiczowate sceny końcowe (oprócz tej, o której wspomniałem, jest jeszcze obowiązkowa scena z twarzą na niebie – to już powoli zaczyna wchodzić Rosińskiemu w nawyk) i mało rozsądny pomysł, by reanimować trupa, czyli na siłę wprowadzać znów Thorgala do akcji, przeważyły. Tak, bardzo chciałbym, żeby Syn Burz powrócił, bo nigdy nie przepadałem za jego synem, ale – na młot (tarczę?) Thora! – nie jako ten brzydki, cielakowaty niechluj, nie w takim wymuszonym i kiczowatym stylu!
koniec
15 grudnia 2008
1) Chociaż nie zdziwiłbym się, gdyby Sente zastosował tu zabieg z „Death Race” albo „Człowieka w żelaznej masce”, pokazując w kolejnym albumie twarz bynajmniej nie zeszpeconą, ale za to dobrze znaną.

Komentarze

Dodaj komentarz

Imię:
Treść:
Działanie:
Wynik:

Dodaj komentarz FB

Najnowsze

Ta, która ocaliła tysiące
Agata Włodarczyk

11 VIII 2022

Historia Ireny dobiega końca na wielu płaszczyznach: bohaterka kończy swoje przemówienie, sadzi drzewo w dolinie Jerozolimy, opuszcza tereny Jad Waszem, a wkrótce i Izrael, wracając do komunistycznej Polski. Zostało jednak jeszcze kilka istotnych kwestii, o których trzeba było wspomnieć.

więcej »

Notatki z podróży
Agata Włodarczyk

10 VIII 2022

Nie każdy, kto mieszkał w obcym kraju, potrafi o nim pisać bez uprzedzeń, uciekać od porównań, celebrować inność i jednocześnie przedstawiać ją jako coś normalnego. Davidowi Camposowi w „Kassumai” się to udało.

więcej »

Finał najdłuższej przygody w historii polskiego komiksu
Maciej Jasiński

9 VIII 2022

Kajtek i Koko w swą kosmiczną podróż wyruszyli 29 kwietnia 1968 roku na łamach „Wieczoru Wybrzeża”, by zakończyć ją ponad cztery lata później, 31 lipca 1972 roku. Ukazało się w sumie niemal 1300 pasków. Rozpoczęte w 2018 roku nowe wydanie w postaci liczących po około 100 stron albumów, właśnie doczekało się finału. W trzy lata wydawnictwu Egmont udało się doprowadzić do końca tę najdłuższą historię, jaką stworzył Janusz Christa.

więcej »

Polecamy

Łatwe trudnego początki

Polscy podróżnicy:

Łatwe trudnego początki
— Marcin Osuch

Kumpel Mickiewicza
— Marcin Osuch

Prototyp Zagłoby
— Marcin Osuch

Wspomnienia jak żyła złota
— Marcin Osuch

Być jak Kmicic
— Marcin Osuch

Zobacz też

Inne recenzje

Esensja czyta dymki: Marzec-kwiecień 2009
— Jakub Gałka, Wojciech Gołąbowski, Marcin Osuch, Konrad Wągrowski

Blond klon Thorgala, niestety
— Konrad Wągrowski

Tegoż twórcy

Hrabia Monte Skarbek
— Dagmara Trembicka-Brzozowska

Ten Polak to wspaniały zawodnik!
— Konrad Wągrowski

Krótko o komiksach: Opowieść kompletna
— Marcin Osuch

Klasycznie i od nowa
— Dagmara Trembicka-Brzozowska

Legendarna Historia Polski: Umarł król, niech żyje król!
— Marcin Osuch

Legendarna Historia Polski: Gryzonie zemsty
— Marcin Osuch

Legendarna Historia Polski: Zanim pojawił się wiedźmin
— Marcin Osuch

Prosta historia
— Marcin Knyszyński

Hrabia Mieszko Skarbek
— Paweł Ciołkiewicz

Krótko o komiksach: Agent Żbik i brylanty
— Dagmara Trembicka-Brzozowska

Tegoż autora

Więcej wszystkiego co błyszczy, buczy i wybucha?
— Miłosz Cybowski, Jakub Gałka, Wojciech Gołąbowski, Adam Kordaś, Michał Kubalski, Marcin Osuch, Agnieszka ‘Achika’ Szady, Konrad Wągrowski

Nieprawdziwi detektywi
— Jakub Gałka

O tych, co z kosmosu
— Paweł Ciołkiewicz, Jakub Gałka, Jacek Jaciubek, Adam Kordaś, Michał Kubalski, Marcin Osuch, Konrad Wągrowski

Wszyscy za jednego
— Jakub Gałka

Pacjent zmarł, po czym wstał jako zombie
— Adam Kordaś, Michał Kubalski, Jakub Gałka, Piotr ‘Pi’ Gołębiewski, Jarosław Robak, Beatrycze Nowicka, Łukasz Bodurka

Przygody drugoplanowe
— Jakub Gałka

Ranking, który spadł na Ziemię
— Sebastian Chosiński, Artur Chruściel, Jakub Gałka, Jacek Jaciubek, Michał Kubalski, Jarosław Loretz, Konrad Wągrowski, Kamil Witek

Ludzie jak krewetki
— Jakub Gałka

Katana zamiast pazurów
— Jakub Gałka

Trzy siostry Thorgala
— Jakub Gałka

Copyright © 2000- – Esensja. Wszelkie prawa zastrzeżone.
Jakiekolwiek wykorzystanie materiałów tylko za wyraźną zgodą redakcji magazynu „Esensja”.