Dołącz do nas na Facebooku

x

Nasza strona używa plików cookies. Korzystając ze strony, wyrażasz zgodę na używanie cookies zgodnie z aktualnymi ustawieniami przeglądarki. Więcej.

Zapomniałem hasła
Nie mam jeszcze konta
Połącz z Facebookiem Połącz z Google+ Połącz z Twitter
Esensja
dzisiaj: 29 listopada 2021
w Esensji w Esensjopedii

Komiksy

Magazyn CCXI

Podręcznik

Kulturowskaz MadBooks Serialomaniak.pl Skapiec.pl

Nowości

komiksowe

więcej »

Zapowiedzi

komiksowe

więcej »

Brian Azzarello, Eduardo Risso
‹100 Naboi. Brat Lono›

EKSTRAKT:70%
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
Tytuł100 Naboi. Brat Lono
Scenariusz
Data wydania25 listopada 2020
RysunkiEduardo Risso
PrzekładGrzegorz Gołębski
Wydawca Egmont
Cykl100 naboi
ISBN9788328196346
Format192s. 170x260mm
Cena79,99
Gatuneksensacja
Zobacz w
Wyszukaj wMadBooks.pl
Wyszukaj wSelkar.pl
Wyszukaj wSkąpiec.pl
Wyszukaj wAmazon.co.uk
Wyszukaj / Kup

El Mariachi Death Metal
[Brian Azzarello, Eduardo Risso „100 Naboi. Brat Lono” - recenzja]

Esensja.pl
Esensja.pl
„100 naboi”, ze scenariuszem Briana Azzarello i rysunkami Eduarda Rissa, to jedna z najlepszych komiksowych serii pod szyldem „DC Vertigo”. Dokładnie sto odcinków wydawanych przez dokładnie dziesięć lat – wszystkie autorstwa dwójki wspomnianych twórców. W 2013 roku, cztery lata po zakończeniu serii, wracają oni do wykreowanego przez siebie uniwersum – w małym meksykańskim miasteczku o nazwie Durango dzieje się źle. Zresztą jak wszędzie w świecie „100 naboi”.

Marcin Knyszyński

El Mariachi Death Metal
[Brian Azzarello, Eduardo Risso „100 Naboi. Brat Lono” - recenzja]

„100 naboi”, ze scenariuszem Briana Azzarello i rysunkami Eduarda Rissa, to jedna z najlepszych komiksowych serii pod szyldem „DC Vertigo”. Dokładnie sto odcinków wydawanych przez dokładnie dziesięć lat – wszystkie autorstwa dwójki wspomnianych twórców. W 2013 roku, cztery lata po zakończeniu serii, wracają oni do wykreowanego przez siebie uniwersum – w małym meksykańskim miasteczku o nazwie Durango dzieje się źle. Zresztą jak wszędzie w świecie „100 naboi”.

Brian Azzarello, Eduardo Risso
‹100 Naboi. Brat Lono›

EKSTRAKT:70%
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
Tytuł100 Naboi. Brat Lono
Scenariusz
Data wydania25 listopada 2020
RysunkiEduardo Risso
PrzekładGrzegorz Gołębski
Wydawca Egmont
Cykl100 naboi
ISBN9788328196346
Format192s. 170x260mm
Cena79,99
Gatuneksensacja
Zobacz w
Wyszukaj wMadBooks.pl
Wyszukaj wSelkar.pl
Wyszukaj wSkąpiec.pl
Wyszukaj wAmazon.co.uk
Wyszukaj / Kup
Jednym z najbardziej charakterystycznych bohaterów stuodcinkowej opowieści o walce o władzę nad całym światem był Lono. Wielki, silny, bezlitosny i skrajnie niebezpieczny zabójca – członek „Minutemanów”, specjalnie wyselekcjonowanej grupy gwarantującej spokój w szeregach organizacji, od której zależały losy naszego świata. Minutemeni już nie istnieją, a Lono, po latach życia na krawędzi i brodzeniu po pas we krwi swoich ofiar, postanawia żyć inaczej. Od trzech lat mieszka na terenie parafii ojca Manny’ego w Durango. To małe meksykańskie miasteczko znajduje się w zasięgu wpływów kartelu narkotykowego – Lono żyje sobie gdzieś obok, nie miesza się w nie swoje sprawy, nie szuka kłopotów i chce po prostu przestać już być złym człowiekiem. Na bycie dobrym szans jednak nie ma żadnych.
Jak łatwo się domyślić meksykańskie pogranicze nie jest najlepszym miejscem na wyciszenie i kryjówkę przed własnymi demonami. Kartel narkotykowy potrzebuje przestrzeni do działania a ziemie katolickiej misji ojca Manny’ego nadają się do tego idealnie. Znowu wszystko odbywa się kosztem najsłabszych i niewinnych. Na terenie misji znajduje się bowiem sierociniec, miejsce niezwykle istotnie w takim mieście jak Durango, nie bez przyczyny nazywanym „miastem sierot”. Meksykańscy gangsterzy wystawiają cierpliwość Lono na wielką próbę – nietrudno zgadnąć do czego to doprowadzi.
„100 naboi. Brat Lono”, wbrew temu co podpowiada marketingowo ukierunkowany tytuł, nie jest żadnym nawiązaniem do stuodcinkowej serii. Nie ma Trustu, nie ma Minutemanów, żadnych teczek, czy nienamierzalnych pocisków. Nie musimy w ogóle znać oryginalnej serii. Jest tylko jeden bohater, który w żadnym momencie nawet nie wspomina o tamtych wydarzeniach. Więcej – pytany o przeszłość, odpowiada niezmiennie: „nie pamiętam”. To także jedna z metod powstrzymywania demonów. Tak właściwie zamiast Lono moglibyśmy mieć tutaj dowolnego osiłka i fabularnie nic by to nie zmieniło. Różnica byłaby gdzie indziej. Otóż Lono, to człowiek nie do zdarcia, niepokonana maszyna w ludzkim ciele – ktoś taki jak Punisher z serii „MAX” Gartha Ennisa, czy Kingpin u Franka Millera. Budzi respekt i lęk samą obecnością – wręcz zagina czasoprzestrzeń i nie musi nawet ruszać palcem.
„Brat Lono”, jak czytamy już na samym początku, to „opowieść o człowieku, któremu się zdawało, że nie ma nic do stracenia”. I dosłownie tak jest. Lono boi się tylko jednej rzeczy na świecie – samego siebie. Boi się do tego stopnia, że daje się każdej nocy dobrowolnie zamknąć w areszcie, bo w ten sposób nie znajdzie kłopotów. Niestety kłopoty znajdują jego i okazuje się to ostatecznie bardzo szczęśliwym zbiegiem okoliczności. Bowiem tylko diabeł może pomóc katolickiej misji.
Seria „100 naboi” była komiksem brutalnym i przeznaczonym dla dorosłego czytelnika. Brian Azzarello idzie w „Bracie Lono” jeszcze dalej. Meksyk to świat ludzi do cna zepsutych, złych i bezlitosnych – dokładnie takich, jakich spotkać możemy chociażby w „Krwawym południku” Cormaca McCarthy’ego. Sposoby zadawania bólu, rodzaje okrucieństwa i metody uśmiercania ludzi są tu tak wymyślne, że aż groteskowe. W „100 nabojach” kamera często „odjeżdżała na bok” w momencie kaźni – w „Bracie Lono” skierowana jest centralnie na krwawą łaźnię. A Eduardo Risso prezentuje to wszystko bardzo dosadnie, tak „prosto w twarz”. Autor scenariusza wspomniał w jednym z wywiadów, że skoro „100 naboi” nazywał w przeszłości „komiksem jazzowym”, to „Brat Lono” jest w takim układzie czymś w rodzaju „El Mariachi Death Metal”.
Otrzymujemy w efekcie produkt przeznaczony dla odbiorcy w pełni świadomego z czym ma do czynienia. Autorzy wspominali, że nie tylko Lono miał dostać swój własny komiks. Zobaczymy, może jeszcze wrócimy do świata „100 naboi”.
koniec
24 lutego 2021

Komentarze

24 II 2021   22:37:20

A oto strumień świadomości wywołany nazwą Durango.

Durango jest dość dużym miastem i stolicą stanu o tej samej nazwie (środkowy Meksyk). Na mapie nie jest to wielka metropolia, ale miasteczkiem też bym tego nie nazwał.

Co na to Wujaszek Google?
Jeżeli chodzi o POGRANICZE Meksyku i USA, to pewnie akcja komiksu się dzieje w tym maleńkim Durango: https://es.wikipedia.org/wiki/Durango_(Baja_California)

USA również może poszczycić się swoim Durango. No ale w sumie południe Stanów to też kiedyś był Meksyk...

Najstarsze Durango znajduje się w Hiszpanii w Kraju Basków.

Nazwa Durango kojarzy mi się bardziej z punk rockiem niż z death metalem. W latach 80 amerykańska formacja The Ramones nagrała utwór "Durango 95".

Dodaj komentarz

Imię:
Treść:
Działanie:
Wynik:

Dodaj komentarz FB

Najnowsze

Szekspir w parku, metro w likwidacji
Agnieszka ‘Achika’ Szady

29 XI 2021

Świat „Blacksada” to Ameryka wczesnych lat 50., dla niepoznaki ukryta pod ezopową maską. Choć były to czasy początku prosperity i welfare state, Guarnido w każdym tomie wyciąga coraz to inne mroczne i brudne strony. No cóż, w końcu to kryminał noir…

więcej »

Klasyka przygodowa: Go east!
Marcin Osuch

28 XI 2021

Można długo dyskutować na temat tego, która powieść Juliusza Verne’a jest najpopularniejsza. Bez wątpienia jednak „W 80 dni dookoła świata” będzie w ścisłej czołówce. A w przeciwieństwie do omawianych wcześniej „Wyspy skarbów” i „Podróży Gulliwera”, jest wielce prawdopodobne, że duża część czytelników Esensji (i nie tylko) ma za sobą lekturę tej książki.

więcej »

Ach, ta Cicca!
Piotr ‘Pi’ Gołębiewski

27 XI 2021

Jedno jest pewne: adnotacja, że trzeci tom serii „Cicca Dum-Dum” (tak, jak poprzednie) jest przeznaczony dla dorosłego czytelnika, nie jest wcale przesadzona. Na każdej stronie znajdziecie tu bowiem porcję większej lub mniejszej pikanterii.

więcej »

Polecamy

Łatwe trudnego początki

Polscy podróżnicy:

Łatwe trudnego początki
— Marcin Osuch

Kumpel Mickiewicza
— Marcin Osuch

Prototyp Zagłoby
— Marcin Osuch

Wspomnienia jak żyła złota
— Marcin Osuch

Być jak Kmicic
— Marcin Osuch

Zobacz też

Tegoż twórcy

Koniec gry
— Paweł Ciołkiewicz

Głowa rodziny
— Paweł Ciołkiewicz

Sto sucharów
— Paweł Ciołkiewicz

Gambit królewski
— Paweł Ciołkiewicz

Szemrane historie
— Paweł Ciołkiewicz

Agent Graves kule nosi
— Paweł Ciołkiewicz

Demencja gangstera
— Paweł Ciołkiewicz

Miłość po śmierci
— Sebastian Chosiński

„Bóg nie zwykł płakać nad Gotham…”
— Sebastian Chosiński

„Chicanos” nie jest chiquita
— Daniel Gizicki

Tegoż autora

Oto ciała ich
— Marcin Knyszyński

Komiks skrojony na miarę
— Marcin Knyszyński

Klisze? I co z tego?
— Marcin Knyszyński

W stepie szerokim
— Marcin Knyszyński

Magia, komputery, mordobicie
— Marcin Knyszyński

Wstęp
— Marcin Knyszyński

W służbie jej kosmicznej mości
— Marcin Knyszyński

„MAX” ale na wesoło
— Marcin Knyszyński

Klausie goes to Hollywood…
— Marcin Knyszyński

Powrót na Ziemię
— Marcin Knyszyński

Copyright © 2000- – Esensja. Wszelkie prawa zastrzeżone.
Jakiekolwiek wykorzystanie materiałów tylko za wyraźną zgodą redakcji magazynu „Esensja”.