Dołącz do nas na Facebooku

x

Nasza strona używa plików cookies. Korzystając ze strony, wyrażasz zgodę na używanie cookies zgodnie z aktualnymi ustawieniami przeglądarki. Więcej.

Zapomniałem hasła
Nie mam jeszcze konta
Połącz z Facebookiem Połącz z Google+ Połącz z Twitter
Esensja
dzisiaj: 1 grudnia 2021
w Esensji w Esensjopedii

Adam Kałuża
‹Glik›

EKSTRAKT:60%
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
TytułGlik
Data produkcjimaj 2007
Autor
Wydawca Portal Games
CyklDobra Gra
Info2-4 graczy
Cena35,—
Zobacz w
Wyszukaj wMadBooks.pl
Wyszukaj wSkąpiec.pl
Wyszukaj wAmazon.co.uk

Flip i Flap
[Adam Kałuża „Glik” - recenzja]

Esensja.pl
Esensja.pl
W GLIKu, a także w GLAKu, można doszukać się powiązań z chińczykiem, tetrisem, statkami (ach te godziny spędzane nad zatapianiem cudzych czteromasztowców w szkole!) czy go. Z tej całej mieszaniny wychodzi gra logiczna, w którą można zagrać raz na jakiś czas po dwie lub trzy partie, ale nie częściej i nie dłużej, bo po trzech godzinach spoglądania na kratki planszy zaczyna boleć głowa.

Miłosz Cybowski

Flip i Flap
[Adam Kałuża „Glik” - recenzja]

W GLIKu, a także w GLAKu, można doszukać się powiązań z chińczykiem, tetrisem, statkami (ach te godziny spędzane nad zatapianiem cudzych czteromasztowców w szkole!) czy go. Z tej całej mieszaniny wychodzi gra logiczna, w którą można zagrać raz na jakiś czas po dwie lub trzy partie, ale nie częściej i nie dłużej, bo po trzech godzinach spoglądania na kratki planszy zaczyna boleć głowa.

Adam Kałuża
‹Glik›

EKSTRAKT:60%
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
TytułGlik
Data produkcjimaj 2007
Autor
Wydawca Portal Games
CyklDobra Gra
Info2-4 graczy
Cena35,—
Zobacz w
Wyszukaj wMadBooks.pl
Wyszukaj wSkąpiec.pl
Wyszukaj wAmazon.co.uk
Pudełko z grą jest typowe dla serii „Dobra Gra”, tekturowe, dobrze wykonane i czarno-białe, a w przypadku GLIKa również wypełnione po brzegi. Znajdują się tam dwadzieścia cztery solidne plansze (podzielone na białe i czarne pola), z których układa się teren do gry (to właśnie czarne wzorki na nich przypominają zarówno spadające klocki znane z tetrisa, jak również jedno-, dwu-, trzy- i czteromasztowce), oraz trzydzieści dwa pionki w pięciu kolorach (po siedem czerwonych, zielonych, niebieskich i żółtych, oraz czterej czarni strażnicy; co ciekawe, tym razem w strunowym woreczku, dzięki czemu nie muszą się poniewierać po całym pudełku). Szkoda tylko, że wydawca pomyślał tylko o rozgrywce w GLIKa, bowiem by zagrać w GLAKa musimy wykombinować sobie sami po dwadzieścia jednokolorowych żetonów dla każdego gracza, a to już sprawę komplikuje. Dodatkowo oczywiście dwie instrukcje.
Zasady tytułowego GLIKa są bardzo proste: należy przeprowadzić siedem swoich żetonów od pola startowego do bazy. Nie poruszamy się jednak ani przy pomocy kostki, ani tym bardziej przeskakiwania po jednym polu, ale po liniach prostych, do czasu aż nasz pionek natrafi na ścianę lub ustawionego umiejętnie strażnika. Każdy ma pięć punktów ruchu w kolejce, a wystawienie pionka na planszę, jego przesunięcie lub ustawienie na planszy strażnika pomniejsza tę liczbę o jeden. Trzeba dobrze kombinować, sprytnie ustawiać strażników, blokować przejścia przeciwnikowi i jak najszybciej dotrzeć do bazy. Wydaje się proste? Też mi się tak wydawało, ale chyba żadnej z kilku rozgrywek nie udało mi się wygrać, a co najwyżej z najwyższym trudem remisowałem. Nie ma tutaj, jak w AtoMUUUówkach, ani trochę miejsca na losowość – jeden nierozważny ruch, przestawienie strażnika czy otwarcie drogi przeciwnikowi może doprowadzić do porażki. Wielokrotnie okazywało się, że najkrótsza droga nie jest wcale najłatwiejsza do przebycia i często trzeba było przeciągać pionki po odległych krańcach planszy, by z sukcesem dobić do własnej bazy.
Przykładowa rozgrywka w GLIKa
Przykładowa rozgrywka w GLIKa
Jednak po kilku sromotnych porażkach i ciężkim kombinowaniu, miałem okazję odegrać się w GLAKu, który wykorzystuje te same plansze co GLIK, ale wymaga zdobycia dwudziestu żetonów dla każdego gracza. Szkoda, że Portal nie zdecydował się ich dorzucić do pudełka, bo druga gra jest nawet bardziej interesujący niż tytułowa. W GLAKu chodzi o otoczenie jak największego terytorium. Kojarzycie to skądś? Mnie od razu przyszło do głowy go, jak się okazało – słusznie. Gdy już zdobędziemy te dwadzieścia żetonów, musimy odrzucić cztery plansze z polami startowymi, które wykorzystywaliśmy w GLIKu (za pola startowe służy nam tutaj plansza z czterema bazami), po czym możemy przystąpić do zmagań. Rozgrywka dzieli się na dwa etapy: w pierwszym każdy z graczy dokłada jeden element planszy i może wykorzystać swoje pięć punktów ruchu na wystawienie pionka lub przesunięcie go o jedno pole (a nie po linii prostej). Kiedy już wszystkie dziewiętnaście plansz jest na miejscu, gracze mogą skorzystać z innego dobrodziejstwa zasad, jakim jest możliwość przeniesienia dowolnego pionka w dowolne miejsce na planszy, co kosztuje całe pięć Punktów Ruchu. Celem jest otoczenie jak największego terytorium (czyli białych pól) przy pomocy odpowiedniego rozmieszczenia pionków i wykorzystania ścian (czarnych pól). Okazało się, że podobieństwo do go jest bardzo duże, a ja czasem martwiłem się, czy nie stracę pionka, który znajdował się w atari1). Choć rozgrywka w GLAKa była mniej dynamiczna i zacięta, to jednak zdecydowanie ciekawsza od GLIKa. Może dlatego, że udało mi się większość partii wygrać?
Przykładowa rozgrywka w GLAKa
Przykładowa rozgrywka w GLAKa
Największą wadą gry (a właściwie gier) jest to, że są grami logicznymi. To nie szalona zabawa w Machinę czy AtoMUUUówki, a już na pewno nie długie godziny spędzane nad Hexem. Można raz na jakiś czas rozłożyć na stole planszę i spróbować dotrzeć do bazy, ale na dłuższą metę rozgrywka nuży. Oczywiście losowe rozmieszczanie elementów planszy (wykorzystywane już w takich przebojach jak Tikal czy Carcassone) zapewnia bardzo dużą różnorodność rozgrywek, jednak nawet to nie chroni przed częściowym oczopląsem, jakiego można dostać po trzech godzinach wpatrywania się w czarno-białe kwadraciki. A jeśli już jesteśmy przy planszach, to choć wykonano je z grubej tektury, mankamentem jest to, że zostały krzywo przycięte, przez co jedno złe spojrzenie prowadzi do wykonania złego ruchu, a to może doprowadzić do porażki. Ponadto oczywiście brak tych dwudziestu żetonów do GLAKa, na co zareagowałem mimowolnie myślą „Dobrze, że plansz nie każą samemu rysować”.
Grę testowałem z jedną osobą, więc nie wykluczam, że przy większej ilości graczy zapewnia więcej rozrywki. Tym niemniej nie polecam jej nikomu, komu logiczne myślenie nie idzie zbyt dobrze.
koniec
14 czerwca 2007
1) Atari to sytuacja w grze go, w której grupa kamieni może zostać zabita jednym ruchem przez przeciwnika.

Komentarze

Dodaj komentarz

Imię:
Treść:
Działanie:
Wynik:

Dodaj komentarz FB

Najnowsze

Krótko o grach: X-Meni nie wystarczają
Miłosz Cybowski

28 XI 2021

„X-Men: Bunt mutantów” nie sprawdza się ani jako gra kooperacyjna, ani jako tytuł wykorzystujący kościaną mechanikę. Mimo różnorodności bohaterów oraz złoczyńców, nie wspominając o wielu fazach rozgrywki, jest to planszówka zupełnie pozbawiona charakteru.

więcej »

Postapokaliptyczna klasyka
Miłosz Cybowski

24 VII 2021

W ostatnich latach mogliśmy obserwować prawdziwy wysyp gier paragrafowych, szczególnie adresowanych do młodszych czytelników. Jak na ich tle prezentuje się „Piekło na autostradzie” (ugrzecznione i mniej kontrowersyjne tłumaczenie oryginalnego „Highway Holocaust”) Joe’go Devera?

więcej »

W świecie pdf-ów: Początki na Arrakis
Miłosz Cybowski

23 VII 2021

Zbliżająca się wielkimi krokami premiera najnowszej ekranizacji „Diuny” Franka Herberta związana jest z całym szeregiem innych publikacji związanych z tym uniwersum. „Wormsign”, przygoda startowa do nowego systemu „Dune: Adventures in the Imperium”, jest jedną z nich.

więcej »

Polecamy

Testowanie szczepionki na wirusa?

Online:

Testowanie szczepionki na wirusa?
— Wojciech Gołąbowski

Manewrowanie atomem
— Wojciech Gołąbowski

Puzzle jako pomoc dydaktyczna
— Wojciech Gołąbowski

Sprzątaczka zamiast Magazyniera?
— Wojciech Gołąbowski

Nie tylko dla szachistów
— Miłosz Cybowski

Z dna w górę arytmetycznej dżungli
— Wojciech Gołąbowski

Błękit
— Miłosz Cybowski

Ale jak to: zablokowane?
— Wojciech Gołąbowski

Owernia latem w szczegółach
— Wojciech Gołąbowski

W zgodzie ze schematami
— Miłosz Cybowski

Zobacz też

Tegoż twórcy

Budowanie domu
— Agata Hanak

G(ó)ra, z którą nie ma żartów
— Jakub Małecki

To, czego nie widać na powierzchni
— Justyna Lenda

K3 – przedmurze niebios
— Kamil Sambor

Mała Esensja: Krab w panierce raz!
— Kamil Sambor

Mała Esensja: Z liścia na liść
— Jakub Małecki

Spryt i przestrzeń
— Bartosz Hornik

Łowcy smoków
— Kamil Sambor

Niebios próg
— Kamil Sambor

Mała Esensja: Brawurowo, grywalnie i nostalgicznie
— Kamil Sambor

Tegoż autora

Dwóch panów w drodze (nie licząc lokaja)
— Miłosz Cybowski

Hannibal ante portas
— Miłosz Cybowski

Wszyscy jesteśmy neandertalczykami (w jakichś dwóch procentach)
— Miłosz Cybowski

Polowanie na czarownice
— Miłosz Cybowski

Postapokaliptyczna klasyka
— Miłosz Cybowski

Wiele stron o zemście i zabijaniu
— Miłosz Cybowski

Ostatni bastion ludzkości
— Miłosz Cybowski

Jeszcze nowsza teoria wszystkiego
— Miłosz Cybowski

Anty-Catan
— Miłosz Cybowski

Świat pozbawiony sprawiedliwości i znaczenia
— Miłosz Cybowski

Copyright © 2000- – Esensja. Wszelkie prawa zastrzeżone.
Jakiekolwiek wykorzystanie materiałów tylko za wyraźną zgodą redakcji magazynu „Esensja”.