Dołącz do nas na Facebooku

x

Nasza strona używa plików cookies. Korzystając ze strony, wyrażasz zgodę na używanie cookies zgodnie z aktualnymi ustawieniami przeglądarki. Więcej.

Zapomniałem hasła
Nie mam jeszcze konta
Połącz z Facebookiem Połącz z Google+ Połącz z Twitter
Esensja
dzisiaj: 24 stycznia 2022
w Esensji w Esensjopedii

Aleksiej Mizgiriow
‹Słowo jak głaz›

EKSTRAKT:70%
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
TytułSłowo jak głaz
Tytuł oryginalnyКремень
Dystrybutor 35mm
Data premiery2 października 2009
ReżyseriaAleksiej Mizgiriow
ZdjęciaWadim Diejew
Scenariusz
ObsadaJewgienij Antropow, Dmitrij Kuliczkow, Anastazja Biezborodowa
MuzykaPhilip Glass
Rok produkcji2007
Kraj produkcjiRosja
Czas trwania84 min
Gatunekdramat, kryminał
Zobacz w
Wyszukaj wSkąpiec.pl
Wyszukaj wAmazon.co.uk
Wyszukaj / Kup

Głupiemu tłumaczyć nie trzeba
[Aleksiej Mizgiriow „Słowo jak głaz” - recenzja]

Esensja.pl
Esensja.pl
« 1 2

Sebastian Chosiński

Głupiemu tłumaczyć nie trzeba
[Aleksiej Mizgiriow „Słowo jak głaz” - recenzja]

Główną rolę Aleksiej Mizgiriow powierzył Jewgienijowi Antropowowi, urodzonemu w 1986 roku moskwianinowi, dla którego był to filmowy debiut. Gdy grał Remizowa, był jeszcze studentem Rosyjskiej Akademii Sztuk Teatralnych (RATI), którą to uczelnię ukończył w ubiegłym roku. Później pojawił się w młodzieżowym dramacie Jegora Anaszkina „Żyzn’ wzajmy” (2008) oraz dwuczęściowym telewizyjnym „Sniegiru” (2009) Natalii Iwanowej. W obu obrazach stworzył bardzo podobne kreacje – nieco zagubionych chłopców, starających się odnaleźć swoje miejsce w życiu. Na premierę czeka natomiast (w Rosji w listopadzie) „Antikiller Daniła Korieckogo” w reżyserii Eldara Saławatowa, który zdecydował się zrealizować sequel dwóch „Antikillerów” Jegora Konczałowskiego-Michałkowa. Antropow pojawi się w tym dziele u boku takich aktorskich tuzów, jak Gosza Kucenko i Michaił Jefremow. „Słowo jak głaz” było również debiutem Anastazji Biezborodowej (rocznik 1987), która wcieliła się w postać Ziny Gajenko. Aktorka ukończyła moskiewską Wyższą Szkołę Teatralną imienia Borisa Szczukina. Po zakończeniu pracy na planie obrazu Mizgiriowa została żoną swojego filmowego partnera. W 2009 roku pojawiła się w dwóch serialach – w wojennej „Katii” Eljora Iszmuchamiedowa oraz komediowym, choć także o tematyce wojskowej, „Tanki griazi nie bojatsia” Władimira Tumajewa i Armena Arutiuniana. Nieco większe doświadczenie zawodowe ma za to grający sierżanta Czachłowa Dmitrij Kuliczkow. Początkowo nie planował on kariery filmowej. W 2001 roku, mając dwadzieścia dwa lata, ukończył konserwatorium w Saratowie, potem przeniósł się jednak do stolicy, by zostać słuchaczem szkoły aktorskiej działającej przy Moskiewskim Akademickim Teatrze Artystycznym (MChAT). Na małym ekranie zadebiutował w 2002 roku w serialu obyczajowym Arkadija Sirienki „Szukszynskiije rasskazy” (każdy odcinek był adaptacją jednego z opowiadań Wasilija Szukszyna), a na dużym – w dramacie psychologicznym Konstantina Chudiakowa „Na Wierchniej Masłowkie” (2004). Z Mizgiriowem po raz pierwszy spotkał się na planie krótkometrażówki „Uwolnienije”, ostatnio natomiast pojawił się w historycznym serialu Andrieja Eszpaja „Iwan Groźny” (2009).
W „wujka Kolę” wcielił się Siergiej Szechowcow (rocznik 1961), rodem ze stanicy Spokojnej w Kraju Krasnodarskim. W rok po ukończeniu szkoły przy teatrze MChAT Aleksander Griszyn dał mu szansę debiutu w dramacie familijnym „Szczeniok” (1988). Pierwszą główną rolę zagrał jednak dopiero cztery lata później – w sensacyjnym filmie Siergieja Czlijanca „Po priamoj”. W ubiegłym roku można go było zobaczyć między innymi w wojennej „Potyczce o lokalnym znaczeniu” Aleksieja Kozłowa oraz dramacie kryminalnym Andrieja Morozowa „Kogda nie chwatajet liubwi”. Majora milicji, zwierzchnika sierżanta Czachłowa, zagrał natomiast Karen Badałow, dzisiaj już czterdziestoczterolatek, absolwent… Moskiewskiego Instytutu Stali i Stopów, który jednak w wyuczonym zawodzie nie przepracował ani jednego dnia. Od razu bowiem zapisał się na studia w stołecznym Państwowym Instytucie Sztuk Teatralnych (GITIS), które ukończył w 1993 roku – nie na wydziale aktorskim jednak, ale reżyserskim. W filmie, jako aktor, zadebiutował szesnaście lat temu, pierwszą ważną rolę zagrał dekadę później – w dramacie Aleksieja Uczitiela „Progułka”. Przed rokiem pojawił się w dwóch popularnych serialach: historycznym „Tiażołyj piesok” Antona Barszczewskiego (według powieści Anatolija Rybakowa) oraz wojenno-sensacyjnym „Apostole” Giennadija Sidorowa i Jurija Moroza. W azjatycką prostytutkę, której pojawienie się wpływa na zmianę postrzegania świata przez Antona, wcieliła się pochodząca z Uzbekistanu niespełna trzydziestoletnia dzisiaj Weronika Kim. Po studiach na wydziale aktorskim moskiewskiego Międzynarodowego Uniwersytetu Słowiańskiego imienia Gawriły Dierżawina została zatrudniona w Teatrze Klonaudy, gdzie gra w spektaklach dla dzieci. Występ w obrazie Aleksieja Mizgiriowa jest, jak do tej pory, jej jedynym doświadczeniem filmowym – bardzo zresztą specyficznym, jeśli weźmie się pod uwagę to, czym zajmuje się na co dzień.
W ścieżce dźwiękowej „Słowa jak głaz” wykorzystano muzykę kilku autorów. Motywem przewodnim są jednak dwie kompozycje Philipa Glassa („Facades” oraz „Closing”), świetnie wpisujące się w wielkomiejskie krajobrazy i umiejętnie budujące niepokojący klimat filmu. Przyznać trzeba, że pod tym względem reżyser dokonał bardzo trafnego wyboru. Na pochwałę zasługuje też na pewno odtwórca głównej roli. Jak na debiutanta, Antropow poradził sobie znakomicie z na pozór tylko, wydawałoby się, nieskomplikowaną postacią Antona. Musiał on bowiem zbudować najważniejszą dla filmu kreację, posługując się niezwykle oszczędnymi środkami aktorskimi, przy ograniczonej do minimum mimice i modulacji głosu. Uniósł ten ciężar, co znamionuje narodziny dużego talentu aktorskiego.
koniec
« 1 2
1 października 2009

Komentarze

Dodaj komentarz

Imię:
Treść:
Działanie:
Wynik:

Dodaj komentarz FB

Najnowsze

Devs: Odc. 5. Różne punkty na osi czasu
Marcin Mroziuk

24 I 2022

Wprawdzie w tym odcinku akcja niespecjalnie posuwa się do przodu, ale za to zyskujemy sporo nowych informacji na temat kluczowych postaci. Dość niespodziewanie na pierwszy plan wybija się zaś Katie, która dotychczas pozostawała w cieniu Foresta.

więcej »

East Side Story: Alkoholowy szamański trans
Sebastian Chosiński

23 I 2022

Bohaterką kolejnego wyśmienitego filmu urodzonego i tworzącego w Jakucji reżysera Dmitrija Dawydowa jest kobieta, która w mieszkańcach wsi wzbudza strach, pogardę i obrzydzenie. A jednak to do niej przychodzą, kiedy ich bliskim nie są w stanie pomóc wykwalifikowani lekarze. Wtedy przestaje być tytułowym „Straszydłem”, a staje się ich ostatnią deską ratunku.

więcej »

Devs: Odc. 4. Teoria i praktyka
Marcin Mroziuk

22 I 2022

Jak można się było spodziewać, nie wszyscy w Amayi przestrzegają zakazu podglądania przyszłości. Teraz będziemy się więc zastanawiać, czy naprawdę musi się ziścić to, co zobaczył Forrest.

więcej »

Polecamy

Kevin Smith. Sprzedawcy 2

Do sedna:

Kevin Smith. Sprzedawcy 2
— Marcin Knyszyński

Kevin Smith. Jay i Cichy Bob kontratakują
— Marcin Knyszyński

Kevin Smith. Dogma
— Marcin Knyszyński

Kevin Smith. W pogoni za Amy
— Marcin Knyszyński

Kevin Smith. Szczury z supermarketu
— Marcin Knyszyński

Kevin Smith. Sprzedawcy
— Marcin Knyszyński

Richard Kelly. Pułapka
— Marcin Knyszyński

Richard Kelly. Koniec świata
— Marcin Knyszyński

Richard Kelly. Donnie Darko
— Marcin Knyszyński

Alejandro González Iñárritu. Zjawa
— Marcin Knyszyński

Zobacz też

Tegoż autora

Odwaga i poświęcenie
— Sebastian Chosiński

Miłość i zbrodnia w jednym żyły domu
— Sebastian Chosiński

Nie lekceważ kulawego detektywa!
— Sebastian Chosiński

Piękna i niebezpieczna
— Sebastian Chosiński

Trup w Wigilię, trup w Sylwestra
— Sebastian Chosiński

Trudne życie wiejskiego nauczyciela
— Sebastian Chosiński

Puszek okruszek
— Sebastian Chosiński

Jaśniejsza strona mrocznej mocy
— Sebastian Chosiński

„Wilk” w owczej skórze
— Sebastian Chosiński

Poobiednie lenistwo
— Sebastian Chosiński

Copyright © 2000- – Esensja. Wszelkie prawa zastrzeżone.
Jakiekolwiek wykorzystanie materiałów tylko za wyraźną zgodą redakcji magazynu „Esensja”.