Dołącz do nas na Facebooku

x

Nasza strona używa plików cookies. Korzystając ze strony, wyrażasz zgodę na używanie cookies zgodnie z aktualnymi ustawieniami przeglądarki. Więcej.

Zapomniałem hasła
Nie mam jeszcze konta
Połącz z Facebookiem Połącz z Google+ Połącz z Twitter
Esensja
dzisiaj: 27 stycznia 2022
w Esensji w Esensjopedii

Laurent Cantet
‹Klasa›

EKSTRAKT:90%
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
TytułKlasa
Tytuł oryginalnyEntre les murs
Dystrybutor SPI
Data premiery24 października 2008
ReżyseriaLaurent Cantet
ZdjęciaPierre Milon
Scenariusz
ObsadaFrançois Bégaudeau
Rok produkcji2008
Kraj produkcjiFrancja
Czas trwania128 min
WWW
Gatunekdramat
Zobacz w
Wyszukaj wSkąpiec.pl
Wyszukaj wAmazon.co.uk
Wyszukaj / Kup

Ciężar odpowiedzialności
[Laurent Cantet „Klasa” - recenzja]

Esensja.pl
Esensja.pl
Laurent Cantet nakręcił film-eksperyment, próbując w ten sposób ukazać wycinek rzeczywistości wraz z całą jej ambiwalencją interpretacyjną, i od razu zdobył tegoroczną Złotą Palmę w Cannes. Ale nie tylko forma i dobre chęci zagwarantowały Francji główną nagrodę słynnego festiwalu. To raczej szczerość, spontaniczność i namacalność„Klasy” zadecydowały o artystycznym sukcesie tej fascynującej obserwacji społecznej.

Ewa Drab

Ciężar odpowiedzialności
[Laurent Cantet „Klasa” - recenzja]

Laurent Cantet nakręcił film-eksperyment, próbując w ten sposób ukazać wycinek rzeczywistości wraz z całą jej ambiwalencją interpretacyjną, i od razu zdobył tegoroczną Złotą Palmę w Cannes. Ale nie tylko forma i dobre chęci zagwarantowały Francji główną nagrodę słynnego festiwalu. To raczej szczerość, spontaniczność i namacalność„Klasy” zadecydowały o artystycznym sukcesie tej fascynującej obserwacji społecznej.

Laurent Cantet
‹Klasa›

EKSTRAKT:90%
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
TytułKlasa
Tytuł oryginalnyEntre les murs
Dystrybutor SPI
Data premiery24 października 2008
ReżyseriaLaurent Cantet
ZdjęciaPierre Milon
Scenariusz
ObsadaFrançois Bégaudeau
Rok produkcji2008
Kraj produkcjiFrancja
Czas trwania128 min
WWW
Gatunekdramat
Zobacz w
Wyszukaj wSkąpiec.pl
Wyszukaj wAmazon.co.uk
Wyszukaj / Kup
Film Canteta nie ma linearnej fabuły, którą dałoby się streścić. Stanowi raczej ciąg luźno powiązanych wydarzeń - doświadczeń nauczyciela i wychowawcy w kontaktach z tytułową klasą - dających punkt wyjścia do dyskusji nie na jeden z góry określony temat, ale na wiele różnych tematów, wypływających samoczynnie z podjętej formy. Paradokumentalne sportretowanie życia szkoły w czasie jednego roku, na przykładzie konkretnej grupy uczniów i ich nauczyciela, przeistacza się w coś więcej niż tylko sposób na rozważanie istoty edukacji, wizerunku młodzieży czy jej relacji z dorosłymi. Szkoła staje się w filmie Canteta projekcją szerzej pojętych zjawisk charakterystycznych dla każdej płaszczyzny życia: multikulturowości, odpowiedzialności za innych, barier komunikacyjnych, konsekwencji podejmowanych decyzji, zmagania się z szarzyzną codzienności, konfliktów międzypokoleniowych czy buntu przeciw sztywnym ramom narzuconego systemu. Tematy mnożą się same, bo każda luźna rozmowa nauczyciela François ze swoimi kolegami czy z klasą, którą uczy języka francuskiego, owocuje w dygresje i wieloznaczności. Niepozbawiony humoru film pozwala przyjrzeć się bliżej dobrze nam przecież znanej rzeczywistości, której jednak zazwyczaj nie analizujemy i z której nie próbujemy wyciągać wniosków. „Klasa” daje nam taką możliwość, swoją bezpretensjonalnością działając naprawdę odświeżająco na odbiorcę.
Język francuski w filmie nie funkcjonuje jedynie jako droga przekazu informacji, ale przede wszystkim jako narzędzie wyrażania uniwersalnych myśli, i dlatego staje się punktem wyjściowym dla rozmów o życiu. Język jest u Canteta ciekawą materią, którą, operując, można odejść od samej struktury, a dać się wciągnąć w istotę znaczenia. Nie chodzi o to, że wychowankowie François uczą się akurat francuskiego: liczy się, że to zajęcia o języku, a więc automatycznie o świecie, stoją w centrum filmu. W ten sposób obserwacja nie ogranicza się do nudnych konstatacji z życia szkoły, ale wypływa na szersze wody. Próby nauczenia czegoś filmowej klasy, jakie podejmuje François, mają przewidywalny początek, ale rozwijają się w zjawisko zupełnie nieprzewidywalne, nawet dla samych zainteresowanych. Kiedy uczniowie dostają zadanie napisania krótkiego autoportretu, nie kończy się na jego przygotowaniu. To tylko punkt wyjściowy do naszkicowania cech wspólnoty klasowej (jako młodzieży pozornie tylko buntowniczej i bezczelnej, a w głębi niezwykle zróżnicowanej i ograniczonej własnymi lękami i słabościami). Podobnie bogato rozwija się każdy niepozorny element filmu, tworząc w ten sposób skomplikowaną sieć tematów i znaczeń.
Nauczyciel François to pedagog także w rzeczywistości pozafilmowej oraz autor książki, na której oparto pomysł obrazu Canteta. Naturalność jego i jego podopiecznych pozwala w „Klasę” uwierzyć i zaangażować się w jej ambitny cel: ukazanie widzowi kawałka realnego świata i – poprzez wybór formy i treści – zwrócenie uwagi na złożoność tego wycinka rzeczywistości. Klasa z filmu Canteta stanowi model społeczności multikulturowej, która musi tolerancyjnie współegzystować tak, aby uniknąć chaosu i rozpadu społecznego. Na przykładzie szkoły Cantet podejmuje, bardzo aktualną nie tylko we Francji, kwestię nasilających się fal imigrantów oraz tarć pomiędzy nimi a resztą społeczeństwa. Reżyser nie chce wdawać się w przydługie, subiektywne rozprawy, ale zaakcentować problem i poddać go pod rozwagę widzowi. „Klasa” to także film o konflikcie międzypokoleniowym i społecznym (nie tylko rasowo-kulturowym). Uczniowie negują system reguł, którego szkoła jest idealnym przykładem, w ramach buntu wychodzącego poza mury placówki naukowej, rebelii przeciw nierówności finansowej i społecznej, ciągłemu klasyfikowaniu i hierarchizowaniu, rutynie i niesprawiedliwości. Szkoła, będąca osią życia młodych bohaterów filmu, staje się jednocześnie poligonem służącym do ścierania się różnic.
Poza relacjami nauczyciel-uczniowie i uczniowie-uczniowie, osadzonymi w bezwzględnych realiach szkoły, odbijających jeszcze surowszy świat zewnętrzny, intrygują także dylematy wychowawcy, François. Chce on dotrzeć do prawdziwego wnętrza swoich podopiecznych, odrzucić ich obronne pozy i dokonać zmian w ich trudnej rzeczywistości. Zdaje sobie jednak sprawę, że chęci i faktyczne efekty jego pracy zupełnie się rozmijają, ale dla młodych ludzi próby wyciągnięcia korzyści z pozytywnego nastawienia mogą okazać się zbawienne. Dlatego warto przeć naprzód, chociaż słabość psychiczna i zagubienie w mętliku społecznym znacząco utrudnia jakże ważną pracę nauczyciela. François niestety zauważa, że – podobnie jak inni pedagodzy – wcześniej czy później wybierze łatwiejszą drogę, odciążającą go od konsekwencji. Cantet wyraźnie podkreśla rolę nauczyciela i edukacji w kształtowaniu osobowości młodego człowieka: w niektórych przypadkach wycofanie się na widok przeszkód decyduje o końcu perspektyw dla nowego pokolenia. Nauczyciel powinien być kimś, kto poświęca się społeczeństwu, a co najważniejsze, nie poddaje się. Cóż z tego, skoro trudno znaleźć kogoś spełniającego powyższe warunki. Niestety, ludzka słabość wyklucza altruistyczną walkę o mądrą, solidarną przyszłość.
Cantet mówi o tym wszystkim bardzo powściągliwie, oszczędnie i delikatnie. Raczej sugeruje i naprowadza niż podtyka pod nos. Stara się pozyskać uwagę widza nie wykalkulowaną fabułą, ale spontanicznością i pozorem faktu. Tak naprawdę jednak ujmuje szczerym zaangażowaniem. Rzadkim, a przecież koniecznym do kręcenia dobrych filmów.
koniec
17 listopada 2008

Komentarze

Dodaj komentarz

Imię:
Treść:
Działanie:
Wynik:

Dodaj komentarz FB

Najnowsze

Klasyka kina radzieckiego: Potęga wiary, miłości i nadziei
Sebastian Chosiński

26 I 2022

Stanisław Rostocki przyzwyczajał się do ludzi, z którymi pracował. Stąd częsta obecność na planach jego filmów aktora Wiaczesława Tichonowa, kompozytora Kiryła Mołczanowa i operatora Wiaczesława Szumskiego. Miał do nich zaufanie. A oni odwzajemniali mu się najlepiej, jak potrafili. W dużej mierze to dzięki ich talentom „Dom na rozstajach” – trzecie pełnometrażowe dzieło reżysera – uznać można za jego pierwszy wielki obraz.

więcej »

Devs: Odc. 5. Różne punkty na osi czasu
Marcin Mroziuk

24 I 2022

Wprawdzie w tym odcinku akcja niespecjalnie posuwa się do przodu, ale za to zyskujemy sporo nowych informacji na temat kluczowych postaci. Dość niespodziewanie na pierwszy plan wybija się zaś Katie, która dotychczas pozostawała w cieniu Foresta.

więcej »

East Side Story: Alkoholowy szamański trans
Sebastian Chosiński

23 I 2022

Bohaterką kolejnego wyśmienitego filmu urodzonego i tworzącego w Jakucji reżysera Dmitrija Dawydowa jest kobieta, która w mieszkańcach wsi wzbudza strach, pogardę i obrzydzenie. A jednak to do niej przychodzą, kiedy ich bliskim nie są w stanie pomóc wykwalifikowani lekarze. Wtedy przestaje być tytułowym „Straszydłem”, a staje się ich ostatnią deską ratunku.

więcej »

Polecamy

Kevin Smith. Sprzedawcy 2

Do sedna:

Kevin Smith. Sprzedawcy 2
— Marcin Knyszyński

Kevin Smith. Jay i Cichy Bob kontratakują
— Marcin Knyszyński

Kevin Smith. Dogma
— Marcin Knyszyński

Kevin Smith. W pogoni za Amy
— Marcin Knyszyński

Kevin Smith. Szczury z supermarketu
— Marcin Knyszyński

Kevin Smith. Sprzedawcy
— Marcin Knyszyński

Richard Kelly. Pułapka
— Marcin Knyszyński

Richard Kelly. Koniec świata
— Marcin Knyszyński

Richard Kelly. Donnie Darko
— Marcin Knyszyński

Alejandro González Iñárritu. Zjawa
— Marcin Knyszyński

Zobacz też

Tegoż twórcy

Krótko o filmach: Letnia szkoła życia
— Kamil Witek

Tegoż autora

Szybciej. Głośniej. Więcej zębów
— Ewa Drab

Samochody (nie) latają
— Ewa Drab

Kreacja automatyczna
— Ewa Drab

PR rządzi światem
— Ewa Drab

(I)grać i (wy)grać z czasem
— Ewa Drab

Llewyn Davis jest palantem
— Piotr Dobry, Ewa Drab, Grzegorz Fortuna

Wszyscy jesteśmy oszustami
— Ewa Drab

Rzut kośćmi i sekrety Freuda
— Ewa Drab

Kto się boi Vina Diesla?
— Ewa Drab

Duch z piwnicy
— Ewa Drab

Copyright © 2000- – Esensja. Wszelkie prawa zastrzeżone.
Jakiekolwiek wykorzystanie materiałów tylko za wyraźną zgodą redakcji magazynu „Esensja”.