Dołącz do nas na Facebooku

x

Nasza strona używa plików cookies. Korzystając ze strony, wyrażasz zgodę na używanie cookies zgodnie z aktualnymi ustawieniami przeglądarki. Więcej.

Zapomniałem hasła
Nie mam jeszcze konta
Połącz z Facebookiem Połącz z Google+ Połącz z Twitter
Esensja
dzisiaj: 10 sierpnia 2022
w Esensji w Esensjopedii

Robert Redford
‹Ukryta strategia›

EKSTRAKT:40%
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
TytułUkryta strategia
Tytuł oryginalnyLions for Lambs
Dystrybutor CinePix
Data premiery9 listopada 2007
ReżyseriaRobert Redford
ZdjęciaPhilippe Rousselot
Scenariusz
ObsadaTom Cruise, Meryl Streep, Robert Redford, Michael Pena, Peter Berg, Derek Luke, Kevin Dunn
MuzykaMark Isham
Rok produkcji2007
Kraj produkcjiUSA
Czas trwania90 min
WWW
Gatunekdramat
Zobacz w
Wyszukaj wSkąpiec.pl
Wyszukaj wAmazon.co.uk
Wyszukaj / Kup

Owca zżarła lwa
[Robert Redford „Ukryta strategia” - recenzja]

Esensja.pl
Esensja.pl
Klęska „Ukrytej strategii” zarówno na polu finansowym, jak i artystycznym według przysłowia powinna być sierotą. Na nieszczęście dla zainteresowanych, czasy anonimowych twórców to już przeszłość. Zamiast chować głowy w piasek czy szukać winy w złej prasie, odpowiedzialni za porażkę filmu powinni rozliczyć się ze swojej porażki. A przede wszystkim zastanowić, jak to się stało, że po ponad 6 latach rządów George’a Busha przeoczyli fakt, iż świat i Amerykanie mogą być już zmęczeni kolejną lekcją patriotyzmu.

Kamil Witek

Owca zżarła lwa
[Robert Redford „Ukryta strategia” - recenzja]

Klęska „Ukrytej strategii” zarówno na polu finansowym, jak i artystycznym według przysłowia powinna być sierotą. Na nieszczęście dla zainteresowanych, czasy anonimowych twórców to już przeszłość. Zamiast chować głowy w piasek czy szukać winy w złej prasie, odpowiedzialni za porażkę filmu powinni rozliczyć się ze swojej porażki. A przede wszystkim zastanowić, jak to się stało, że po ponad 6 latach rządów George’a Busha przeoczyli fakt, iż świat i Amerykanie mogą być już zmęczeni kolejną lekcją patriotyzmu.

Robert Redford
‹Ukryta strategia›

EKSTRAKT:40%
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
TytułUkryta strategia
Tytuł oryginalnyLions for Lambs
Dystrybutor CinePix
Data premiery9 listopada 2007
ReżyseriaRobert Redford
ZdjęciaPhilippe Rousselot
Scenariusz
ObsadaTom Cruise, Meryl Streep, Robert Redford, Michael Pena, Peter Berg, Derek Luke, Kevin Dunn
MuzykaMark Isham
Rok produkcji2007
Kraj produkcjiUSA
Czas trwania90 min
WWW
Gatunekdramat
Zobacz w
Wyszukaj wSkąpiec.pl
Wyszukaj wAmazon.co.uk
Wyszukaj / Kup
Robert Redford – reżyser „Ukrytej strategii” – nigdy nie imponował szczególnie oryginalnym warsztatem. Jego filmy, pozbawione efektownych fajerwerków, ujmowały realizacyjną prostotą i specyficznie wykreowanym klimatem. Taka też z pozoru wydaje się „Ukryta strategia”. Przy czym z obu ww. wartości pozostały jedynie zręby słabo dopasowanych do siebie elementów.
Tytuł filmu jest mylący. O wiele prawdziwszą istotę filmu zawiera w sobie jego oryginalna wersja – „Lions for Lambs” – nawiązująca do straceńczych ataków Brytyjczyków na pozycje niemieckie w czasie I wojny światowej. Jej ideą jest pokazanie, jak łatwo zaangażować kogoś w bezsens walki za sprawę, której się w pełni bądź w ogóle nie pojmuje. Jak wcisnąć w rolę maleńkiego trybiku w wielkiej politycznej machinie, sterowanej rękami nieporadnych i żądnych władzy hipokrytów. Spełniając na rozkaz ambicje polityków, szafujących lekką ręką odwagą i oddaniem, dla których owe terminy są często teoretyczne i obce.
Na tym właściwie reżyser mógłby, i nawet powinien poprzestać, ale w scenariuszu zdobyto się na sporą wszechstronność. W „Ukrytej strategii” mamy bowiem trzy wizerunki wojny: na linii frontu; prowadzonej w zaciszu politycznych gabinetów; i tę, być może najważniejszą, rozgrywaną w amerykańskich sercach.
Oprócz wiodącego wątku akademickiego, gdzie profesor Malley (Redford) daje studentowi lekcję hierarchii wartości i moralności, w „Ukrytej strategii” umieszczono również wywiad lekko znerwicowanej dziennikarki (Streep) z pnącym się w górę republikańskim kongresmanem (Cruise) a także, najmniej potrzebny, wycinek z bezpośrednich działań wojennych.
Redford w trójwątkowej fabule dotyka tylu spraw, że każda z nich spokojnie mogłaby być materiałem na osobny, wartościowy film. Poruszane tematy np. dotyczące wiarygodności dziennikarstwa, politycznego lobbingu czy współczesnego patriotyzmu, są ważne i aktualne. Lecz narzucone ograniczenie przestrzeni na taśmie filmowej (całość to zaledwie 88 minut) i ich wielość powodują, że trudno liczyć na obraz wnikliwy i dokładny. Zawartym w filmie wnioskom łatwo zarzucić pobieżność i nawet sączący się momentami jad gorzkiej prawdy to niewielka dawka, niewpływająca odpowiednio na uczucia i serce widza. Sama argumentacja, nastawiona ni to na krytykę, ni to na względną pochwałę, jest źródłem niejednej konfuzji. Z jednej strony mamy poważne i uzasadnione rozczarowanie, z drugiej zachętę do działania i karcenie za osobistą pasywność.
Łatwo to zauważyć, kiedy w„Ukrytej strategii” światło pada na sprawę afgańsko-irackiej inwazji. Redford, wcielając się w postać akademickiego profesora Malleya, w dialogu z krnąbrnym studentem z załamanym kręgosłupem wartości przekonuje o wadze, jaką powinna mieć personalna odpowiedzialność za kształtowanie polityki własnego kraju. Sam będąc uczestnikiem protestów studenckich z 1968 roku, czuł potrzebę zmiany oblicza ojczyzny poprzez bezpośrednie i aktywne działanie. Zaraz potem odwraca perspektywę. Zarysowuje analogię między interwencją na Bliskim Wschodzie a Wietnamem. Stawia pytania o celowość przelewania krwi za cudzą, teoretyczną wolność. Jawnie sugeruje, że obie inwazje są równie pozbawione sensu i skazane na ostateczną porażkę, niezależnie od taktyki i sił rzuconych do walki. Pokazuje też, że prócz polityków i żądnych newsów i podnoszenia oglądalności dziennikarzy, nikomu nie zależy na jej dalszym trwaniu i kontynuacji. Kłóci się to z wcześniej wypracowanymi w „Ukrytej strategii” wnioskami, jakby Redford sam nie był pilnym słuchaczem własnej lekcji.
Przy czym w szukaniu winnych zastosowano najwygodniejszą formę odpowiedzialności zbiorowej. Jak w wojennym plakacie, na którym wujek Sam namawiał do wojskowego angażu, tak i w „Ukrytej strategii” wynikiem społecznego zawodu inwazją obarcza się ogół amerykanów. Krytykując ich za brak chęci brania losu kraju we własne ręce i łatwe uleganie polityczno-dziennikarskiej iluzji.
W filmie jeden z bohaterów wypowiada zdanie: „Po 11 września mieliśmy za sobą cały świat”. Sześć lat później optyka zmieniła się niczym w kalejdoskopie. Świat nie wierzy już we wszystko Ameryce. Dlatego tamtejsi filmowcy powinni wreszcie przewartościować swoje postępowanie. Do zaspokojenia oczekiwań widza nie wystarczy już gwieździsty i porwany sztandar. Tym bardziej, gdy jego łopotanie ma werwę podobną do nudnawego, przydługiego akademickiego wykładu. A ja na takich zwykle grywam w statki.
koniec
26 grudnia 2007

Komentarze

Dodaj komentarz

Imię:
Treść:
Działanie:
Wynik:

Dodaj komentarz FB

Najnowsze

Klasyka kina radzieckiego: Zdradzony koniokrad
Sebastian Chosiński

10 VIII 2022

Kirgiski reżyser Bołotbek Szamszyjew zasłynął jako jeden z najwybitniejszych ekranizatorów twórczości swego rodaka Czingiza Ajtmatowa. Mało kto jednak przy tym pamięta, że jego dwa pierwsze filmy pełnometrażowe były easternami. Zaczął od „Wystrzału na przełęczy Karasz” – opowieści o samotnym mścicielu Bachtygule.

więcej »

Lista śmierci: Odc. 5. Wszystko ma swoją cenę
Marcin Mroziuk

8 VIII 2022

Nie jest żadnym zaskoczeniem ani dla widzów, ani dla głównego bohatera, że Steve Horn jest naprawdę doskonale chroniony. Dobranie mu się do skóry wymaga więc długotrwałych przygotowań, a James Reece do ostatniej chwili nie może być pewny, czy jego plan się powiedzie.

więcej »

East Side Story: Hej, kto Kazach – hajda na Szejbanszacha!
Sebastian Chosiński

7 VIII 2022

Premiera „Złotego tronu” – drugiej odsłony dylogii Rustema Abdraszewa „Chanat Kazachski” – miała miejsce dwa lata i trzy miesiące po pierwszych pokazach „Diamentowego miecza”. Co nieco zmieniło się w tym czasie w samym Kazachstanie, a dowodem na to fakt, że z filmu zniknęły tym razem wszelkie nawiązania do postaci prezydenta Nursułtana Nazarbajewa, któremu w grudniu 2016 roku oddawano na ekranie prawdziwe hołdy.

więcej »

Polecamy

Kevin Smith. Sprzedawcy 2

Do sedna:

Kevin Smith. Sprzedawcy 2
— Marcin Knyszyński

Kevin Smith. Jay i Cichy Bob kontratakują
— Marcin Knyszyński

Kevin Smith. Dogma
— Marcin Knyszyński

Kevin Smith. W pogoni za Amy
— Marcin Knyszyński

Kevin Smith. Szczury z supermarketu
— Marcin Knyszyński

Kevin Smith. Sprzedawcy
— Marcin Knyszyński

Richard Kelly. Pułapka
— Marcin Knyszyński

Richard Kelly. Koniec świata
— Marcin Knyszyński

Richard Kelly. Donnie Darko
— Marcin Knyszyński

Alejandro González Iñárritu. Zjawa
— Marcin Knyszyński

Zobacz też

Copyright © 2000- – Esensja. Wszelkie prawa zastrzeżone.
Jakiekolwiek wykorzystanie materiałów tylko za wyraźną zgodą redakcji magazynu „Esensja”.