Dołącz do nas na Facebooku

x

Nasza strona używa plików cookies. Korzystając ze strony, wyrażasz zgodę na używanie cookies zgodnie z aktualnymi ustawieniami przeglądarki. Więcej.

Zapomniałem hasła
Nie mam jeszcze konta
Połącz z Facebookiem Połącz z Google+ Połącz z Twitter
Esensja
dzisiaj: 3 lipca 2022
w Esensji w Esensjopedii

Julia Bobkowa
‹Stanisławski. Pragnienie życia›

EKSTRAKT:80%
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
TytułStanisławski. Pragnienie życia
Tytuł oryginalnyСтаниславский. Жажда жизни
ReżyseriaJulia Bobkowa
ZdjęciaSiergiej Amirdżanow, Władimir Jegorow, Dmitrij Minienkow, Artiom Ignatow, Anton Miniejew, Jurij Daniłow
Scenariusz
ObsadaOskaras Korsunovas, Marina Brusnikina, Decklan Donnellan, Nikita Michałkow, Kirył Sieriebriennikow, Jurij Butusow, Jewgienij Mironow, Daria Moroz, Wieniamin Filsztinski, Lew Dodin, Katie Mitchell, Dmitrij Czerniakow, Renata Litwinowa, Ivana Chubbuck
Rok produkcji2020
Kraj produkcjiRosja
Czas trwania81 min
Gatunekdokument
Zobacz w
Wyszukaj wSkąpiec.pl
Wyszukaj wAmazon.co.uk
Wyszukaj / Kup

East Side Story: Improwizowana historia
[Julia Bobkowa „Stanisławski. Pragnienie życia”, Jefim Graboj „Wojna Rai Sinicyny” - recenzja]

Esensja.pl
Esensja.pl
„Stanisławski. Pragnienie życia” Julii Bobkowej oraz „Wojna Rai Sinicyny” Jefima Graboja to kolejne dwa dokumenty, jakie były prezentowane podczas ubiegłorocznego Festiwalu Filmów Rosyjskich „Sputnik nad Polską”. Wspólnym mianownikiem jest dla nich fakt, że traktują o przeszłości, często dramatycznej i okrutnej, ale starają się robić to z nadzieją na przyszłość.

Sebastian Chosiński

East Side Story: Improwizowana historia
[Julia Bobkowa „Stanisławski. Pragnienie życia”, Jefim Graboj „Wojna Rai Sinicyny” - recenzja]

„Stanisławski. Pragnienie życia” Julii Bobkowej oraz „Wojna Rai Sinicyny” Jefima Graboja to kolejne dwa dokumenty, jakie były prezentowane podczas ubiegłorocznego Festiwalu Filmów Rosyjskich „Sputnik nad Polską”. Wspólnym mianownikiem jest dla nich fakt, że traktują o przeszłości, często dramatycznej i okrutnej, ale starają się robić to z nadzieją na przyszłość.

Julia Bobkowa
‹Stanisławski. Pragnienie życia›

EKSTRAKT:80%
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
TytułStanisławski. Pragnienie życia
Tytuł oryginalnyСтаниславский. Жажда жизни
ReżyseriaJulia Bobkowa
ZdjęciaSiergiej Amirdżanow, Władimir Jegorow, Dmitrij Minienkow, Artiom Ignatow, Anton Miniejew, Jurij Daniłow
Scenariusz
ObsadaOskaras Korsunovas, Marina Brusnikina, Decklan Donnellan, Nikita Michałkow, Kirył Sieriebriennikow, Jurij Butusow, Jewgienij Mironow, Daria Moroz, Wieniamin Filsztinski, Lew Dodin, Katie Mitchell, Dmitrij Czerniakow, Renata Litwinowa, Ivana Chubbuck
Rok produkcji2020
Kraj produkcjiRosja
Czas trwania81 min
Gatunekdokument
Zobacz w
Wyszukaj wSkąpiec.pl
Wyszukaj wAmazon.co.uk
Wyszukaj / Kup
Chociaż od jego śmierci minęło już ponad osiemdziesiąt lat, wciąż jest twórcą, który odciska silne piętno na rosyjskim teatrze (i szerzej – aktorstwie). Zresztą nie tylko rosyjskim, ponieważ do fascynacji jego metodą twórczą przyznają się również artyści z Anglii (Helen Mirren) i Stanów Zjednoczonych (Meryl Streep). Wielkim admiratorem „realizmu psychologicznego” Konstantina Stanisławskiego (1863-1938) był zresztą Lee Strasberg, który uznanie dla niego zaszczepił wielu absolwentom swego Instytutu Teatralnego i Filmowego (w tym Robertowi De Niro i Alowi Pacino). Stanisławski naprawdę nazywał się Aleksiejew; zasłynął jako nowator w dziedzinie aktorstwa, pozostając nie tylko teoretykiem, ale także praktykiem. Swoją metodę realizował na deskach założonego przez siebie pod koniec XIX wieku – wespół z Władimirem Niemirowiczem-Danczenką – Moskiewskiego Teatru Artystycznego (MChAT).
O co w tym wszystkim chodziło? O dążenie do prawdy. Zdaniem Stanisławskiego proces aktorski miał polegać głównie na identyfikowaniu się artysty z postacią, na „wcielaniu się” w nią, a nie jedynie odgrywaniu jej. Życie wybitnego twórcy przypadło jednak na dramatyczny okres w dziejach Rosji: rewolucje 1905 i 1917 roku, potem wojna domowa i budowa totalitarnego państwa, w ramach którego musiał funkcjonować, dbając o przychylność ze strony dyktatora. Dokument urodzonej w Krasnodarze w 1995 roku Julii Bobkowej – absolwentki wydziału reżyserskiego Wszechrosyjskiego Państwowego Instytutu Kinematografii (WGIK) sprzed czterech lat, autorki między innymi „Ostatniej woli” (2017), „Statusu ofiary” (2018) czy „Wojny i pokoju Michaiła Kałasznikowa” (2019) – nie jest jednak klasyczną biografią Stanisławskiego, raczej próbą spojrzenia na jego dokonania i system reguł gry aktorskiej z perspektywy teatru XXI wieku. O aktualności „linii twórczych poszukiwań” wielkiego Rosjanina opowiadają w filmie reżyserzy tej miary co Nikita Michałkow, Kirył Sieriebriennikow czy Renata Litwinowa. Ta ostatnia, odnosząc się do pracy nad teatralną wersją „Północnego wiatru”.
Za tło do wypowiedzi reżyserów i aktorów (w tym także zachodnioeuropejskich i amerykańskich) służą natomiast fragmenty spektakli wystawianych współcześnie na deskach MChAT-u. W efekcie tych zabiegów powstał obraz, który przybliża teorię i praktykę zarówno pracy zespołowej, jak i indywidualnej aktora – w tym ostatnim przypadku głównie na przykładzie Darii Moroz i jej roli w nieśmiertelnych „Trzech siostrach” Antona Czechowa. Wszystko to służy zaś temu, abyśmy zrozumieli, co kryje się pod padającą w filmie sentencją: „Tradycja to podtrzymywanie ognia, a nie ochranianie popiołów”. Co ciekawe, od 2001 roku podczas Międzynarodowego Moskiewskiego Festiwalu Filmowego przyznawana jest – dedykowana Stanisławskiemu – nagroda „Wierzę”, którą do tego pory odebrali między innymi tacy giganci sceny i ekranu, jak Jack Nicholson, Meryl Streep, Harvey Keitel oraz… Daniel Olbrychski. Warto dodać jeszcze, że dzieło Bobkowej otrzymało Grand Prix „Sputnika” jako najlepszy dokument prezentowany na warszawskim festiwalu.

Jefim Graboj
‹Wojna Rai Sinicyny›

EKSTRAKT:80%
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
TytułWojna Rai Sinicyny
Tytuł oryginalnyВойна Раи Синициной
ReżyseriaJefim Graboj
ZdjęciaJefim Graboj, Daniel Binsted, Daria Turiecka, Dmitrij Konopliow, Shai Skiff, Wiktor Pietrenko
Scenariusz
ObsadaRaisa Sinicyna, Allin Liczin, Jurij Strielbicki, Wieniamin Pograniczny, Efraim Papierny, Irina Denis, Lera Eskina, Lilia Porat, Jefim Graboj
MuzykaOmni Behr
Rok produkcji2020
Kraj produkcjiIzrael, Rosja
Czas trwania89 min
Gatunekdokument
Zobacz w
Wyszukaj wSkąpiec.pl
Wyszukaj wAmazon.co.uk
Wyszukaj / Kup
Reżyser Jefim Graboj, urodzony w końcu lat 80. ubiegłego wieku w Kazaniu, opuścił Rosję i wyemigrował z rodzicami do Izraela, kiedy miał dziesięć lat. Fachu uczył się w szkole filmowej założonej przez Amerykanina Stone’a Tischa. Nie oznacza to jednak, że zapomniał czy też że odciął się od miejsca na mapie, z którego pochodzi. Większość zrealizowanych przez niego dokumentów dotyczy bowiem dramatycznej przeszłości Związku Radzieckiego („Nieznany żołnierz”, 2017), ale – co szczególnie ważne dla polskiego widza – ma on na koncie także krótkometrażówkę poświęconą naszemu reżyserowi, Januszowi Morgensternowi („Dom wspomnień”, 2019).
Raisę Borisowną Sinicynę, którą uczynił bohaterką „Wojny…”, swego debiutu pełnometrażowego, uhonorowanego nagrodą publiczności na ubiegłorocznym Międzynarodowym Festiwalu Filmów Dokumentalnych „DOCer” w Moskwie – poznał w 2016 roku dzięki przyjacielowi, który fotografował żyjących w Izraelu weteranów Wielkiej Wojny Ojczyźnianej. Początkowo planował nakręcił o niej film dwudziestominutowy, ale kiedy zaczął spędzać z Sinicyną więcej czasu, kiedy dokładał wciąż nowe materiały – projekt zaczął się rozrastać: najpierw do średnio-, a następnie pełnometrażowego. I trudno dziwić się temu, ponieważ Raisa Borisowna to zaiste fascynująca osoba, której powikłane losy są doskonałym punktem wyjścia do opowieści o tragicznym XX wieku.
Sinicyna, podobnie jak Graboj, również jest emigrantką. W chwili premiery poświęconego jej obrazu miała dziewięćdziesiąt cztery lata, wciąż jednak… walczyła. W czasach Wielkiej Wojny Ojczyźnianej była wcieloną do wojska sanitariuszką, która szła z pomocą żołnierzom broniącym oblężonego przez Niemców Leningradu; dzisiaj walczy o pamięć o nich. Chociaż żyje tysiące kilometrów od ojczyzny, aktywnie działa w Klubie Weterana, w którym nie tylko z okazji Dnia Zwycięstwa (9 maja) kultywuje się pamięć o setkach tysięcy Żydów noszących niegdyś mundury Armii Czerwonej, ale dba o nich także na co dzień. Graboj nie tylko rekonstruuje biografię Sinicyny (jej wojenne i powojenne losy, ciężkie życie w Kraju Rad i decyzję o wyjeździe na Bliski Wschód), ale także towarzyszy jej w sytuacjach oficjalnych i intymnych, w chwilach szczęścia i smutku, pracy i odpoczynku.
Powstał z tego portret kobiety wiekowej i doświadczonej, ale wciąż bardzo młodej duchem – „zwyczajnej” bohaterki, która od następnych pokoleń nie oczekuje wcale hołdów dziękczynnych, a jedynie dobrego słowa i uśmiechu. Czyli tego samego, co oferuje innym. Smutny temat pożogi wojennej staje się dla Graboja pretekstem do optymistycznego przesłania, choć – jak pokazują obecne wydarzenia w Ukrainie – mimo wszystko bardzo naiwnego.
koniec
27 marca 2022

Komentarze

Dodaj komentarz

Imię:
Treść:
Działanie:
Wynik:

Dodaj komentarz FB

Najnowsze

Wychowane przez wilki: Sez. 2, Odc. 8. Wysoka cena przetrwania
Marcin Mroziuk

1 VII 2022

Wydarzenia w tym odcinku służą głównie przygotowaniu gruntu pod kolejny sezon, natomiast trudno na razie przesądzić, czy kierunek obrany przez scenarzystów pozwoli serialowi złapać drugi oddech, czy raczej okaże się gwoździem do trumny. Oczywiście w mniejszym lub większym stopniu zostają też domknięte niektóre dotychczasowe wątki, chociaż nie zawsze w satysfakcjonujący widzów sposób.

więcej »

Klasyka kina radzieckiego: Hymn do niespełnionej miłości
Sebastian Chosiński

29 VI 2022

Czingiz Ajtmatow przyzwyczaił czytelników do tego, że jest prozaikiem potrafiącym nadzwyczaj pięknie pisać o miłości. Zazwyczaj jednak uczucie to łączyło bohaterów żyjących w górskich aułach, z dala od cywilizacji. W opowiadaniu „Czerwone jabłko” głównymi bohaterami uczynił on małżeństwo intelektualistów mieszkających w stolicy sowieckiej Kirgizji. I ten właśnie tekst zdecydował się przenieść na ekran Tołomusz Okiejew.

więcej »

Reacher: Odc. 5. Zemsta ważniejsza od sprawiedliwości
Marcin Mroziuk

27 VI 2022

Nie mamy wątpliwości, że kończąca poprzedni odcinek śmierć Molly Beth to dotkliwy cios dla Jacka Reachera, ale równie bolesna jest utrata przewożonych przez nią dokumentów z dochodzenia prowadzonego przez zabitego brata głównego bohatera. Po powrocie do Margrave trzeba będzie więc wrócić do starych tropów, ale problem tkwi w tym, że czekają tam już kolejne kłopoty.

więcej »

Polecamy

Kevin Smith. Sprzedawcy 2

Do sedna:

Kevin Smith. Sprzedawcy 2
— Marcin Knyszyński

Kevin Smith. Jay i Cichy Bob kontratakują
— Marcin Knyszyński

Kevin Smith. Dogma
— Marcin Knyszyński

Kevin Smith. W pogoni za Amy
— Marcin Knyszyński

Kevin Smith. Szczury z supermarketu
— Marcin Knyszyński

Kevin Smith. Sprzedawcy
— Marcin Knyszyński

Richard Kelly. Pułapka
— Marcin Knyszyński

Richard Kelly. Koniec świata
— Marcin Knyszyński

Richard Kelly. Donnie Darko
— Marcin Knyszyński

Alejandro González Iñárritu. Zjawa
— Marcin Knyszyński

Zobacz też

Z tego cyklu

Sportsmenka na rozdrożu
— Sebastian Chosiński

Austria może i szczęśliwa, ale widzowie…
— Sebastian Chosiński

Dom na głowie, w domu – ojciec
— Sebastian Chosiński

Kopciuszek bez biustonosza
— Sebastian Chosiński

Przydomowy obóz pracy
— Sebastian Chosiński

Przeżyć w Piekle
— Sebastian Chosiński

„Ideologiczny schizofrenik, szczery kłamca”
— Sebastian Chosiński

Żełtoksan znaczy… Grudzień
— Sebastian Chosiński

Potęga wiary vs. „noc komunizmu”
— Sebastian Chosiński

Cena za pozostanie człowiekiem
— Sebastian Chosiński

Copyright © 2000- – Esensja. Wszelkie prawa zastrzeżone.
Jakiekolwiek wykorzystanie materiałów tylko za wyraźną zgodą redakcji magazynu „Esensja”.