Dołącz do nas na Facebooku

x

Nasza strona używa plików cookies. Korzystając ze strony, wyrażasz zgodę na używanie cookies zgodnie z aktualnymi ustawieniami przeglądarki. Więcej.

Zapomniałem hasła
Nie mam jeszcze konta
Połącz z Facebookiem Połącz z Google+ Połącz z Twitter
Esensja
dzisiaj: 23 października 2021
w Esensji w Esensjopedii

Andriej Zagidullin
‹Bieg›

EKSTRAKT:40%
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
TytułBieg
Tytuł oryginalnyБег
ReżyseriaAndriej Zagidullin
ZdjęciaAnton Zienkowicz
Scenariusz
ObsadaJewgienij Romancow, Polina Maksimowa, Daniła Jakuszew, Oleg Wasilkow, Maria Achmetzianowa, Leonid Gromow, Siergiej Sosnowski, Nadieżda Markina, Danił Stiekłow, Jekatierina Sokołowa-Żuber, Nikita Łobanow, Maria Minogarowa, Swietłana Briuchanowa
MuzykaDenis Surow
Rok produkcji2020
Kraj produkcjiRosja
Czas trwania83 min
Gatunekmelodramat, thriller
Zobacz w
Wyszukaj wSkąpiec.pl
Wyszukaj wAmazon.co.uk
Wyszukaj / Kup

East Side Story: Flash/back w moskiewskim parku
[Andriej Zagidullin „Bieg” - recenzja]

Esensja.pl
Esensja.pl
To mógłby być kolejny przyzwoicie zrealizowany thriller psychologiczny o seryjnym zabójcy kobiet. Niestety, autorzy zdecydowali się popsuć pierwotny zamysł, dodając element rodem z kina fantastycznonaukowego. W efekcie „Bieg” Andrieja Zagidullina okazuje się hybrydą, która nie jest w stanie zadowolić ani wielbicieli kryminałów, ani tym bardziej tych widzów, którzy gustują w science fiction.

Sebastian Chosiński

East Side Story: Flash/back w moskiewskim parku
[Andriej Zagidullin „Bieg” - recenzja]

To mógłby być kolejny przyzwoicie zrealizowany thriller psychologiczny o seryjnym zabójcy kobiet. Niestety, autorzy zdecydowali się popsuć pierwotny zamysł, dodając element rodem z kina fantastycznonaukowego. W efekcie „Bieg” Andrieja Zagidullina okazuje się hybrydą, która nie jest w stanie zadowolić ani wielbicieli kryminałów, ani tym bardziej tych widzów, którzy gustują w science fiction.

Andriej Zagidullin
‹Bieg›

EKSTRAKT:40%
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
TytułBieg
Tytuł oryginalnyБег
ReżyseriaAndriej Zagidullin
ZdjęciaAnton Zienkowicz
Scenariusz
ObsadaJewgienij Romancow, Polina Maksimowa, Daniła Jakuszew, Oleg Wasilkow, Maria Achmetzianowa, Leonid Gromow, Siergiej Sosnowski, Nadieżda Markina, Danił Stiekłow, Jekatierina Sokołowa-Żuber, Nikita Łobanow, Maria Minogarowa, Swietłana Briuchanowa
MuzykaDenis Surow
Rok produkcji2020
Kraj produkcjiRosja
Czas trwania83 min
Gatunekmelodramat, thriller
Zobacz w
Wyszukaj wSkąpiec.pl
Wyszukaj wAmazon.co.uk
Wyszukaj / Kup
Kryminał to taki gatunek, który niełatwo znosi implementowanie do niego elementów wymykających się racjonalnemu poznaniu. Jeśli już ktoś – pisarz, scenarzysta czy reżyser – decyduje się na taki zabieg, musi bardzo uważać, aby nie naruszyło to konstrukcji opowieści. Na przykład poprzez zastosowanie metody deus ex machina, która odebrałaby widzowi (względnie czytelnikowi) całą radość z powolnego, ale opartego przede wszystkim na dedukcji dochodzenia do rozwiązania zagadki. Niestety, twórcy sensacyjnego „Biegu” zapomnieli o tej zasadzie i w efekcie pozbawili swoje dzieło elementarnego napięcia, jakie powinno towarzyszyć dobremu thrillerowi psychologicznemu. Dziwi to o tyle, że zarówno reżyser (Andriej Zagidullin), jak i scenarzystka (Julia Idlis) nie są wcale debiutantami i zapewne stać ich było na wymyślenie nieco bardziej realistycznej ścieżki prowadzącej do odkrycia prawdy.
Zagidullin jest w zasadzie wprawdzie doświadczonym, ale jednak filmowym samoukiem. Urodził się w 1986 roku w Czelabińsku. Studiował dziennikarstwo na miejscowym Państwowym Uniwersytecie Południowouralskim i tam właśnie zainteresował się reżyserią. Zaczął, co oczywiste, od krótkometrażówek. I to całkiem udanych: jego debiutancki „Obserwator” (2008) otrzymał wyróżnienie na Kinotawrze w Soczi, a drugie w kolejności „Czerwone pudełko” (2009) – Grand Prix na festiwalu kina niezależnego w Nowym Jorku. Kolejne filmiki nie spotykały się już z tak dobrym przyjęciem („Zrozumienie”, 2011; „Włącz silnik i zawróć”, 2012; „Gniew”, 2016), ale otworzyły Zagidullinowi drogę do pracy nad serialami telewizyjnymi. Wyspecjalizował się w produkcjach kryminalnych i sensacyjnych („Zadanie”, 2015-2017; „Nieznany”, 2017; „Wodociąg”, 2020; „Fantom”, 2020); trudno więc okazywać zaskoczenie tym, że kiedy pojawiła się w końcu szansa, aby zadebiutował jako twórca pełnometrażowego obrazu kinowego, zdecydował się na thriller.
Tym filmem był „Czujnik” (2019); ubiegłoroczny „Bieg” to drugie dzieło reżysera przeznaczone na „duży ekran”. Zrealizował je na podstawie scenariusza autorstwa pochodzącej z Kaliningradu Julii Idlis (rocznik 1981), na co dzień zajmującej się poezją, dramatopisarstwem, translacją, krytyką literacką i dziennikarstwem. Wcześniej pracowała ona przy dwóch filmach – przygodowych „Awanturystach” (2014) i serialu „Farsa” (2015) – ale była tylko tą osobą, która wspierała głównym scenarzystów, zdobywając przy tym doświadczenie. „Bieg” to jej pierwszy w pełni samodzielny tekst, jaki doczekał się adaptacji filmowej. Kto wie, może na papierze wszystko wyglądało bardzo wiarygodnie i dlatego producenci zdecydowali się nie szczędzić środków finansowych, co objawiło się przede wszystkim w fakcie zatrudnienia uznanych aktorów (nawet, a może głównie, na drugim planie).
Obraz jest historią dwudziestokilkuletniego Siergieja Borozdina, utalentowanego lekkoatlety, reprezentanta Sbornej, którego poznajemy w momencie, kiedy wygrywa prestiżowy bieg. Po zawodach, indagowany przez dziennikarzy, oświadcza, że w dalszych planach ma przede wszystkim zdobycie złota olimpijskiego. Ale na razie udaje się ze swoją dziewczyną Aliną, która dopingowała go z trybun, zabawić się do klubu nocnego. Jak na sportowca tego formatu NIE przystało, Sierioża nie odmawia sobie alkoholu, a kiedy Alina oznajmia, że chce wracać do domu, deklaruje się, że ją odwiezie. Wciąż jest bardzo podekscytowany, urządza więc sobie niebezpieczny rajd ulicami Moskwy, który kończy się tragicznie. Jego skutkiem jest śmierć kobiety i poważne komplikacje zdrowotne Borozdina, który przez kilka miesięcy znajduje się w śpiączce. Z czasem powoli dochodzi do siebie, lecz o karierze reprezentacyjnej może zapomnieć. Podobnie jak w ogóle o wyczynowym uprawianiu sportu. Z czym, co zrozumiałe, trudno mu się pogodzić.
Mimo że od wypadku mijają dwa lata, mężczyzna wciąż musi regularnie zgłaszać się na badania lekarskie tomografem. Opiekujący się Sieriożą specjalista uprzedza go, że zmuszanie organizmu, zwłaszcza serca, do nadmiernego wysiłku może zakończyć się katastrofalnie, na przykład zawałem. Chcąc nie chcąc, musi więc skupić się na pracy trenera w fitness-klubie, dokąd wciągnął go Stas, jego stary przyjaciel i kolega ze Sbornej. Borozdin jest młody i przystojny, na dodatek ciągnie się za nim sława byłego reprezentanta – nic więc dziwnego, że przykuwa uwagę pięknych kobiet, które chętnie go kokietują. On jednak czas wolny woli spędzać w parku, biegając dokoła jeziora. I to ściąga na niego nieszczęście. W czasie treningu traci na chwilę przytomność; kiedy ją odzyskuje, widzi w oddali grupę osób i policyjne radiowozy. Okazuje się, że niedawno została tu zamordowana biegaczka. Siergiej, widząc trupa, przypomina ją sobie. Gdy leżał na żwirowej drodze, to właśnie ona zaoferowała mu pomocną dłoń, którą odtrącił.
Prowadząca śledztwo lejtnant Anastazja Smirnowa z miejsca zwraca uwagę na Borozdina. Nie dość, że zachowuje się dziwnie, to na dodatek w momencie popełnienia morderstwa musiał być w parku. A kiedy okazuje się jeszcze, że na butelce z wodą, jaką znaleziono przy ofierze, są odciski palców mężczyzny – staje się on głównym podejrzanym. W czym na każdym kroku utwierdza Nastię jej starszy i bardziej doświadczony kolega z pracy, kapitan Łaptiew. W każdym razie Smirnowa zaczyna przyglądać się bliżej Siergiejowi i odkrywa jego dramatyczną przeszłość. Zastanawia się przy tym, czy śmierć Aliny była przypadkiem, czy też zaplanowanym morderstwem. Borozdin z kolei zdaje sobie sprawę, że policja ma go na oku, postanawia zatem na własną rękę dociec, co takiego wydarzyło się w parku. Ma mu w tym pomóc żyjący w samotności fizyk-filozof Nikołaj Aleksandrowicz, który stworzył teorię, że człowiek osiągający w czasie biegu puls przekraczający dwieście uderzeń serca na minutę może doprowadzić do zakrzywienia czasoprzestrzeni i cofnąć się w czasie nawet o kilkadziesiąt godzin.
Teoria ta nie ma oczywiście żadnych podstaw naukowych, a Sierioża trafia na nią i jej autora w… Internecie. Jednak jako że tonący brzytwy się chwyta, Borozdin postanawia spróbować. A nuż przeniesie się w czasie w przeszłość i zobaczy, kto zamordował nieszczęsną biegaczkę. Racjonalności nie ma w tym oczywiście za grosz. I chyba Julia Idlis zdawała sobie sprawę z tego, że ta wyssana z palca historyjka raczej nie przyciągnie uwagi widzów, dlatego – dla pewności – dorzuciła wątek miłosny. Bo skoro główny bohater jest przystojny i wysportowany, ma prawo zauroczyć się nim każda kobieta – również chłodna i zdystansowana policjantka. Wszak Anastazja ma już trzydziestkę na karku i rozwinięty instynkt macierzyński. To sprawia, że postanawia zbliżyć się do wymagającego wsparcia i opieki Siergieja, w ten sposób naruszając wszelkie zasady pracy śledczego. Ale w końcu miłość wymyka się wszelkim – pisanym i niepisanym – normom i przepisom.
Gorzej, że na rozwinięciu wątków fantastycznego (to nieracjonalne zakrzywianie czasoprzestrzeni!) i romantycznego traci przede wszystkim ten najważniejszy – kryminalny. Widz przestaje zadawać sobie pytanie, w jaki sposób uda się w końcu dopaść mordercę, bo od momentu spotkania Borozdina z Nikołajem Aleksandrowiczem jest to już wiadomo. Otwarta pozostaje tylko jedna kwestia: kto nim jest – sam Siergiej, może Stas, a może jeszcze ktoś inny?… Kogo widzimy na ekranie? W Borozdina wcielił się Jewgienij Romancow („Lew Jaszyn. Bramkarz moich marzeń”, „Obrońca Galaktyki”), w lejtnant Smirnową – Polina Maksimowa („Beze mnie”), w Stasa – Daniła Jakuszew („Pierwsi”, „Chandra”), natomiast w kapitana Łaptiewa – Oleg Wasilkow („Braterstwo”, „Czerwony Duch”). Pojawiający się w epizodzie Nikołaj Aleksandrowicz ma twarz Siergieja Sosnowskiego („Strefa zakazana”, „Doktor Liza”), a matka Aliny – Nadieżdy Markiny („We mgle”, „Krzyk ciszy”). Za nastrojowe zdjęcia, które są najmocniejszą stroną filmu, odpowiadał specjalista od filmów grozy Anton Zienkowicz („Rusałka. Jezioro martwych”, „Zdjęcie na pamiątkę”), za ścieżkę dźwiękową z kolei – Denis Surow („Czysta sztuka”, „Przewodnik”). Nie liczcie jednak na to, że jakiś fragment muzyczny utkwi szczególnie w pamięci.
koniec
5 września 2021

Komentarze

Dodaj komentarz

Imię:
Treść:
Działanie:
Wynik:

Dodaj komentarz FB

Najnowsze

Klasyka kina radzieckiego: Nie nadeptuj (przyszłemu) teściowi na odcisk!
Sebastian Chosiński

20 X 2021

Reżyserski dorobek Siergieja Sidieliowa jest nadzwyczaj mizerny: zaledwie cztery filmy pełnometrażowe, w tym tylko trzy zrealizowane samodzielnie. Z tych trzech jeden to inscenizacja opery. A mimo to z dwóch pozostałych autor mógł być dumny. Zwłaszcza z komedii „Ulica pełna niespodzianek”, która w drugiej połowie lat 50. i kolejnych dekadach aż do upadku Związku Radzieckiego cieszyła się statusem kultowej.

więcej »

East Side Story: Miłość i rewolucja na lodzie
Sebastian Chosiński

17 X 2021

Polski dystrybutor nie byłby sobą, gdyby wprowadzając ten film do oferty Netflixa, nie zmienił jego tytułu. Zamiast oryginalnych (w podwójnym tego słowa znaczeniu) „Srebrnych łyżew” mamy komercyjnie brzmiący „Zimowy romans”. I chociaż wszystko – w teorii – się zgadza, to jednak film Michaiła Łokszyna nie zasługuje na to, by postrzegać go jedynie w kategoriach obrazu miłosnego.

więcej »

Klasyka kina radzieckiego: O jeden ząb za daleko
Sebastian Chosiński

13 X 2021

W normalnym kraju człowiek z trzydziestoma trzema zębami wybrałby się do dentysty i poprosił go o usunięcie nadmiarowego trzonowca (kła albo siekacza). W Związku Radzieckim ktoś taki mógł stać się sensacją naukową i celebrytą. Przynajmniej tak to sobie wyobrażał Gieorgij Danielija, który na podstawie tych domysłów zbudował oś fabularną „nienaukowo-fantastycznej” (jak poinformowano w napisach) komedii… „Trzydzieści trzy”.

więcej »

Polecamy

Kevin Smith. Sprzedawcy 2

Do sedna:

Kevin Smith. Sprzedawcy 2
— Marcin Knyszyński

Kevin Smith. Jay i Cichy Bob kontratakują
— Marcin Knyszyński

Kevin Smith. Dogma
— Marcin Knyszyński

Kevin Smith. W pogoni za Amy
— Marcin Knyszyński

Kevin Smith. Szczury z supermarketu
— Marcin Knyszyński

Kevin Smith. Sprzedawcy
— Marcin Knyszyński

Richard Kelly. Pułapka
— Marcin Knyszyński

Richard Kelly. Koniec świata
— Marcin Knyszyński

Richard Kelly. Donnie Darko
— Marcin Knyszyński

Alejandro González Iñárritu. Zjawa
— Marcin Knyszyński

Zobacz też

Copyright © 2000- – Esensja. Wszelkie prawa zastrzeżone.
Jakiekolwiek wykorzystanie materiałów tylko za wyraźną zgodą redakcji magazynu „Esensja”.