Dołącz do nas na Facebooku

x

Nasza strona używa plików cookies. Korzystając ze strony, wyrażasz zgodę na używanie cookies zgodnie z aktualnymi ustawieniami przeglądarki. Więcej.

Zapomniałem hasła
Nie mam jeszcze konta
Połącz z Facebookiem Połącz z Google+ Połącz z Twitter
Esensja
dzisiaj: 22 października 2021
w Esensji w Esensjopedii

Ari Aster
‹Midsommar. W biały dzień›

EKSTRAKT:70%
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
TytułMidsommar. W biały dzień
Tytuł oryginalnyMidsommar
Dystrybutor Gutek Film
Data premiery5 lipca 2019
ReżyseriaAri Aster
ZdjęciaPawel Pogorzelski
Scenariusz
ObsadaFlorence Pugh, Will Poulter, Jack Reynor, William Jackson Harper, Liv Mjönes, Anna Åström, Julia Ragnarsson, Isabelle Grill
MuzykaThe Haxan Cloak
Rok produkcji2019
Kraj produkcjiUSA
Czas trwania140 min
WWW
Gatunekdramat, groza / horror
Zobacz w
Wyszukaj wSkąpiec.pl
Wyszukaj wAmazon.co.uk
Wyszukaj / Kup

Przesilenie
[Ari Aster „Midsommar. W biały dzień” - recenzja]

Esensja.pl
Esensja.pl
Zamordowani rodzice, samobójcza śmierć siostry. Do tego chłopak marzący o rozstaniu. Pomyśleć, że po takim prologu dla Dani – bohaterki „Midsommar. W biały dzień” - koszmar dopiero się zaczyna.

Kamil Witek

Przesilenie
[Ari Aster „Midsommar. W biały dzień” - recenzja]

Zamordowani rodzice, samobójcza śmierć siostry. Do tego chłopak marzący o rozstaniu. Pomyśleć, że po takim prologu dla Dani – bohaterki „Midsommar. W biały dzień” - koszmar dopiero się zaczyna.

Ari Aster
‹Midsommar. W biały dzień›

EKSTRAKT:70%
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
TytułMidsommar. W biały dzień
Tytuł oryginalnyMidsommar
Dystrybutor Gutek Film
Data premiery5 lipca 2019
ReżyseriaAri Aster
ZdjęciaPawel Pogorzelski
Scenariusz
ObsadaFlorence Pugh, Will Poulter, Jack Reynor, William Jackson Harper, Liv Mjönes, Anna Åström, Julia Ragnarsson, Isabelle Grill
MuzykaThe Haxan Cloak
Rok produkcji2019
Kraj produkcjiUSA
Czas trwania140 min
WWW
Gatunekdramat, groza / horror
Zobacz w
Wyszukaj wSkąpiec.pl
Wyszukaj wAmazon.co.uk
Wyszukaj / Kup
Ari Aster w zeszłym roku wszedł z rozmachem na horrorowe salony z „Dziedzictwem. Hereditary” nietypowo dzieląc widownię. Krytycy piali z zachwytu nad dziełem wstrząsającym mocno skostniały gatunek, podczas gdy spora część widzów podchodziła z chłodną rezerwą do peanów na cześć debiutu amerykańskiego reżysera. Z „Midsommar” może być podobnie. Nie jest to bowiem horror gorliwie odhaczający pozycje na liście z prawidłami gatunku. Żołądek nie będzie nieustannie w okolicach naszego gardła. W wachlarzu realizatorskich chwytów nie ma co spodziewać się zła wyskakującego zza krawędzi ekranu. Co więcej, głównym budulcem inscenizacyjnego klimatu nie stanowi mrok, lecz pełna paleta jasnego, ciepłego światła. Choćby dlatego można być przekonanym, że dla reżysera oczekiwania publiczności nie leżą zbyt wysoko na liście jego filmowych priorytetów.
W tym kontekście „Midsommar” wyśmienicie realizuje przyjęte założenie totalnego zwodzenia widza na manowce. Zapowiedziane w zwiastunie nieustanne napięcie i sceny rodem z kina gore to jedynie fałszywe tropy mające wciągnąć nas w głąb snutej przez niego opowieści. W oczekiwaniu na „dzianie się” Aster serwuje obyczajową opowieść o amerykańskiej parze w kryzysie. Christian najchętniej zakończyłby związek, ale nie wie jak się za to zabrać. Dani po stracie bliskich widzi w nim ostatnią deskę ratunku na emocjonalną bliskość. Odejście Christiana to coś, czego mogłaby już psychicznie nie wytrzymać. Razem z grupą znajomych udają się na szwedzkie odludzie, by wziąć udział w tradycyjnych uroczystościach z okazji letniego przesilenia. Kilkudniowe świętowanie wśród hippisowsko-rustykalnej komuny bardzo szybko jednak przestanie być kulturową ciekawostką, a sielankowy nastrój prowincjonalnej idylli okaże się mocnym makijażem dla krwawego kultu. Bohaterowie horroru nie są jednak tymi, którzy właściwie odczytują wszelkie rzucane przed nich ostrzeżenia. Jak choćby przy okazji sceny, kiedy sędziwi członkowie komuny kończą swój żywot skokiem ze skały, by w zgodzie z tradycją zakończyć swój czas na Ziemi. Większość zewnętrznych obserwatorów rytualnego samobójstwa pewnie uciekłaby gdzie pieprz rośnie. Tu jeden z bohaterów początkowy szok usprawiedliwi różnicami kulturowymi, inny pod wpływem owego zdarzenia postanowi pisać o lokalnych tradycjach swoją pracę doktorską. Dla nich bowiem, jak i sporej części widzów, wstrząsające tradycje może i budzą chwilową odrazę, ale też jednocześnie i intrygujące zaciekawienie.
U Astera łamanie takich mniejszych i większych schematów to zresztą chleb powszedni. Co więcej, do swych celnych strzałów korzysta z narzędzi niebudzących oczywistych skojarzeń z horrorowym gatunkiem. Wybornie operuje światłem, kreując świat, gdzie baśń idzie pod rękę z narkotycznym tripem. Jeśli tylko „Midsommar” zostanie zauważony przez nagrodowe gremia za Oceanem, to nadworny operator Astera - Paweł Pogorzelski - może szykować się na najważniejsze branżowe nominacje. W konstrukcji swojego dzieła nie można mu także odmówić precyzji w kierowaniu się nieustannie pod prąd, lecz w owej szarży na świętości gatunku ociera się także mocno o groteskę. Klimatyczny niepokój zbyt odważnie żeni z absurdalną śmiesznością, w stylowych syntezach idąc często o kilka kroków za daleko. Dlatego paradoksalnie częściej niż z emocjami trzymającymi nas na krawędzi fotela, będziemy mieć tu do czynienia z wybuchami śmiechu.
W tym wszystkim trudno wyłuskać największą siłę „Midsommar. W biały dzień”, lecz Aster nie przez przypadek od pierwszych minut swoje spojrzenie kieruje w stronę postaci Dani. Z pozoru połamanej wewnętrznie traumatycznymi przeżyciami i nieustannie na granicy histerii. Trzymającej się kurczowo chłopaka, próbującej uzdrowić ich umierającą relację, przedkładając chorobliwą potrzebę bezpieczeństwa nad własne szczęście. To dla niej święto letniego przesilenia będzie oczyszczającym przebudzeniem, nawet jeśli trzeba będzie okupić je potężnym kosztem. Mimochodem obserwujemy jej niebanalną transformację w źródło największej, choć nieoczywistej grozy. Okrucieństwo bowiem najbardziej przeraża, kiedy przywdzieje szaty niewinności i dzieje się w biały dzień.
koniec
8 lipca 2019

Komentarze

Dodaj komentarz

Imię:
Treść:
Działanie:
Wynik:

Dodaj komentarz FB

Najnowsze

Klasyka kina radzieckiego: Nie nadeptuj (przyszłemu) teściowi na odcisk!
Sebastian Chosiński

20 X 2021

Reżyserski dorobek Siergieja Sidieliowa jest nadzwyczaj mizerny: zaledwie cztery filmy pełnometrażowe, w tym tylko trzy zrealizowane samodzielnie. Z tych trzech jeden to inscenizacja opery. A mimo to z dwóch pozostałych autor mógł być dumny. Zwłaszcza z komedii „Ulica pełna niespodzianek”, która w drugiej połowie lat 50. i kolejnych dekadach aż do upadku Związku Radzieckiego cieszyła się statusem kultowej.

więcej »

East Side Story: Miłość i rewolucja na lodzie
Sebastian Chosiński

17 X 2021

Polski dystrybutor nie byłby sobą, gdyby wprowadzając ten film do oferty Netflixa, nie zmienił jego tytułu. Zamiast oryginalnych (w podwójnym tego słowa znaczeniu) „Srebrnych łyżew” mamy komercyjnie brzmiący „Zimowy romans”. I chociaż wszystko – w teorii – się zgadza, to jednak film Michaiła Łokszyna nie zasługuje na to, by postrzegać go jedynie w kategoriach obrazu miłosnego.

więcej »

Klasyka kina radzieckiego: O jeden ząb za daleko
Sebastian Chosiński

13 X 2021

W normalnym kraju człowiek z trzydziestoma trzema zębami wybrałby się do dentysty i poprosił go o usunięcie nadmiarowego trzonowca (kła albo siekacza). W Związku Radzieckim ktoś taki mógł stać się sensacją naukową i celebrytą. Przynajmniej tak to sobie wyobrażał Gieorgij Danielija, który na podstawie tych domysłów zbudował oś fabularną „nienaukowo-fantastycznej” (jak poinformowano w napisach) komedii… „Trzydzieści trzy”.

więcej »

Polecamy

Kevin Smith. Sprzedawcy 2

Do sedna:

Kevin Smith. Sprzedawcy 2
— Marcin Knyszyński

Kevin Smith. Jay i Cichy Bob kontratakują
— Marcin Knyszyński

Kevin Smith. Dogma
— Marcin Knyszyński

Kevin Smith. W pogoni za Amy
— Marcin Knyszyński

Kevin Smith. Szczury z supermarketu
— Marcin Knyszyński

Kevin Smith. Sprzedawcy
— Marcin Knyszyński

Richard Kelly. Pułapka
— Marcin Knyszyński

Richard Kelly. Koniec świata
— Marcin Knyszyński

Richard Kelly. Donnie Darko
— Marcin Knyszyński

Alejandro González Iñárritu. Zjawa
— Marcin Knyszyński

Zobacz też

Copyright © 2000- – Esensja. Wszelkie prawa zastrzeżone.
Jakiekolwiek wykorzystanie materiałów tylko za wyraźną zgodą redakcji magazynu „Esensja”.