Dołącz do nas na Facebooku

x

Nasza strona używa plików cookies. Korzystając ze strony, wyrażasz zgodę na używanie cookies zgodnie z aktualnymi ustawieniami przeglądarki. Więcej.

Zapomniałem hasła
Nie mam jeszcze konta
Połącz z Facebookiem Połącz z Google+ Połącz z Twitter
Esensja
dzisiaj: 9 sierpnia 2022
w Esensji w Esensjopedii

Paul Weitz
‹W doborowym towarzystwie›

EKSTRAKT:80%
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
TytułW doborowym towarzystwie
Tytuł oryginalnyIn Good Company
Dystrybutor Monolith
Data premiery31 marca 2005
ReżyseriaPaul Weitz
ZdjęciaRemi Adefarasin
Scenariusz
ObsadaDennis Quaid, Topher Grace, Scarlett Johansson, Marg Helgenberger, Selma Blair, Clark Gregg, Philip Baker Hall, Malcolm McDowell, David Paymer
MuzykaStephen Trask
Rok produkcji2004
Kraj produkcjiUSA
Czas trwania109 min
WWW
Gatunekkomedia
Zobacz w
Wyszukaj wSkąpiec.pl
Wyszukaj wAmazon.co.uk
Wyszukaj / Kup

Gorzkie uniwersum biznesu
[Paul Weitz „W doborowym towarzystwie” - recenzja]

Esensja.pl
Esensja.pl
“W doborowym towarzystwie” Paula Weitza zostało włożone przez dystrybutora do szufladki komedii romantycznych z domieszką dramatu. Reklamowanie próby zobrazowania wyzutego z uczuć świata materialistów jako komedii sygnowanej nazwiskiem sławnej Scarlett Johansson, to nic więcej jak usiłowanie ściągnięcia większej ilości widzów do kina. Mało ma wspólnego z prawdą.

Ewa Drab

Gorzkie uniwersum biznesu
[Paul Weitz „W doborowym towarzystwie” - recenzja]

“W doborowym towarzystwie” Paula Weitza zostało włożone przez dystrybutora do szufladki komedii romantycznych z domieszką dramatu. Reklamowanie próby zobrazowania wyzutego z uczuć świata materialistów jako komedii sygnowanej nazwiskiem sławnej Scarlett Johansson, to nic więcej jak usiłowanie ściągnięcia większej ilości widzów do kina. Mało ma wspólnego z prawdą.

Paul Weitz
‹W doborowym towarzystwie›

EKSTRAKT:80%
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
TytułW doborowym towarzystwie
Tytuł oryginalnyIn Good Company
Dystrybutor Monolith
Data premiery31 marca 2005
ReżyseriaPaul Weitz
ZdjęciaRemi Adefarasin
Scenariusz
ObsadaDennis Quaid, Topher Grace, Scarlett Johansson, Marg Helgenberger, Selma Blair, Clark Gregg, Philip Baker Hall, Malcolm McDowell, David Paymer
MuzykaStephen Trask
Rok produkcji2004
Kraj produkcjiUSA
Czas trwania109 min
WWW
Gatunekkomedia
Zobacz w
Wyszukaj wSkąpiec.pl
Wyszukaj wAmazon.co.uk
Wyszukaj / Kup
Paul Weitz, dotychczasowo reżyserujący z bratem, postawił sobie trudny do zrealizowania cel: nakręcić film o współczesnych problemach związanych z karierą zawodową pod przykrywką komedii w lekkiej oprawie stylistycznej. Zręcznie przedstawił smutne aspekty obecnych realiów, w których podstawowym elementem jest wyścig szczurów dla młodych ambitnych, podczas gdy starsi przestają być potrzebni mimo posiadanego doświadczenia. Gorzej reżyser poradził sobie z uformowaniem tej jakże aktualnej myśli w optymistyczną błahostkę. Kontrastowanie przygnębiających faktów z radosną beztroską, mające na celu rozweselić widza po zaprezentowaniu kilku gorzkich prawd, to zadanie trudne do zrealizowania. Nic dziwnego, że Weitz nie do końca mu podołał.
Film odbiera się na poziomie niezłego obrazu obyczajowego z precyzyjnie nakreślonymi, ambiwalentnymi postaciami. Jednak oprócz wyizolowania z fabuły ważnego wątku relacji starszy-młodszy, twórcy połakomili się o poruszenie wielu kwestii, wyraźnie wpisanych w charakter dzisiejszych czasów. Wspominają o postrzeganiu przez młodych karierowiczów pracy i rodziny jako antagonizmu. Zarabianie pieniędzy i satysfakcja z sukcesów zawodowych stają się priorytetowe wobec związków z innymi ludźmi. Kluczową postacią tego wątku wydaje się Alex, grana z niespotykaną naturalnością przez Scarlett Johansson. Romans między Alex a nowym szefem jej ojca to pretekst do przedstawienia uczuciowej niedojrzałości młodego pokolenia, skupionego na wykształceniu i myśli o przyszłości zawodowej. Brak zaangażowania oznacza brak zobowiązań, a co za tym idzie możliwość rozwijania się bez obciążenia drugą osobą. Zderzenie powierzchownego związku córki z długoletnim, szczęśliwym małżeństwem ojca przekształca się w hołd tradycyjnym wartościom. Wnioskiem staje się wizja przyszłości wypełnionej nieczułymi, chorobliwie ambitnymi samotnikami.
Inny typ przedstawiciela młodego pokolenia prezentowany jest przez Cartera Duryea, który po awansie zabiera posadę szefa działu reklamy ojcu Alex, Danowi Foremanowi. Dla właścicieli wielkich korporacji nie liczy się doświadczenie i znajomość rynku u wieloletnich pracowników, tylko charyzma i kreatywność młodych, którzy najlepiej wiedzą, czego oczekują potencjalni klienci w granicach wiekowych 18-25 lat. Topher Grace, wcielający się w Cartera, doskonale potrafił pokazać rolę kariery w życiu swojego bohatera, a jednocześnie podkreślić, że w postawie pracoholika kryje się tęsknota za prawdziwymi emocjami i ciepłem rodzinnym. Carter poświęca się pracy, ale dostrzega okrucieństwo systemu, męczy go samotność. Topher Grace, do tej pory niedostrzegany przez filmowców, gra Cartera balansując na granicy radosnej spontaniczności i melancholijnej rezygnacji. Udowadnia w ten sposób, że niesłusznie był do tej pory pomijany w aktorskim światku.
Bohaterowie za chwilę odegrają scenę z makaronem z
Bohaterowie za chwilę odegrają scenę z makaronem z "Zakochanego kundla" - stąd wesołość.
Dennis Quaid w roli Dana dopełnia doborowe towarzystwo aktorów, ilustrując swoją kreacją bezsilność jednostki wobec systemu. Człowiek nie jest ważny, to kolejna śrubka w wielkim mechanizmie. Połączenie dwóch zupełnie różnych osobowości głównych bohaterów daje możliwość przyjrzenia się bliżej konfliktowi pokoleń oraz przeciwstawnych recept na życie. Dla Dana najważniejsza jest rodzina, dla niej pracuje, aby zapewnić wszystkim, których kocha odpowiednie warunki. Między innymi dlatego zyskuje szacunek u nowego szefa. Carter uważa szczęśliwą rodzinę za niedościgniony ideał, prawie oksymoron, nie dający się do końca połączyć z sukcesami zawodowymi.
Poruszenie tak wielu aktualnych problemów nie stwarzało możliwości do zrobienia zabawnej komedii. Podobne kwestie dotyczą wszystkich, dlatego trudno jest osłodzić gorycz rzeczywistości. Paul Weitz próbował na siłę rozjaśnić tą historię. Niestety, umieszczenie jej w wyidealizowanym świecie nowojorskich biznesmenów prowadzi do rozbicia ideologii filmu o ładną stronę wizualną: restauracji, biur i dużych domów, nieźle sfotografowanego Nowego Jorku. Oszlifowanie chropowatej rzeczywistości nie powoduje jednak zniwelowania smutnej refleksji filmu, a wywołuje niesmak fałszywością wyrażonych treści. Podobnie wprowadzenie do zakończenia triumfu tradycji nie pasuje do realistycznego podejścia twórców do reszty filmu.
Mimo to Paul Weitz nakręcił sprawnie zrealizowany obraz, którym nie chce widza smucić, tylko zwrócić mu na pewne rzeczy uwagę. Szkoda tylko, że nie do końca udaje mu się zaangażować odbiorców emocjonalnie w losy bohaterów. Doskonałe aktorstwo głównej trójki nie zmienia sytuacji – przez większą część seansu pozostajemy zdystansowani. Warto jednak zapamiętać, że Weitz potrafi zrobić dobry film bez pomocy brata Chrisa i bez używania sprośnego humoru z “American Pie”. Płynnie prowadzi narrację, aby zupełnie mimochodem napomknąć o rzeczach nie związanych z najważniejszymi wątkami: roli przypadku w życiu człowieka, czy samotności w wielkiej metropolii. Dlatego dystrybutor reklamując “W doborowym towarzystwie” jako komedię romantyczną, niszczy starania nie tylko reżysera, ale całej ekipy. Widz nastawiony na lekką rozrywkę odbierze film Weitza negatywnie. Ale cóż…biznes to biznes.
koniec
5 kwietnia 2005

Komentarze

Dodaj komentarz

Imię:
Treść:
Działanie:
Wynik:

Dodaj komentarz FB

Najnowsze

Lista śmierci: Odc. 5. Wszystko ma swoją cenę
Marcin Mroziuk

8 VIII 2022

Nie jest żadnym zaskoczeniem ani dla widzów, ani dla głównego bohatera, że Steve Horn jest naprawdę doskonale chroniony. Dobranie mu się do skóry wymaga więc długotrwałych przygotowań, a James Reece do ostatniej chwili nie może być pewny, czy jego plan się powiedzie.

więcej »

East Side Story: Hej, kto Kazach – hajda na Szejbanszacha!
Sebastian Chosiński

7 VIII 2022

Premiera „Złotego tronu” – drugiej odsłony dylogii Rustema Abdraszewa „Chanat Kazachski” – miała miejsce dwa lata i trzy miesiące po pierwszych pokazach „Diamentowego miecza”. Co nieco zmieniło się w tym czasie w samym Kazachstanie, a dowodem na to fakt, że z filmu zniknęły tym razem wszelkie nawiązania do postaci prezydenta Nursułtana Nazarbajewa, któremu w grudniu 2016 roku oddawano na ekranie prawdziwe hołdy.

więcej »

Lista śmierci: Odc. 4. Polowanie w Meksyku
Marcin Mroziuk

5 VIII 2022

Wprawdzie rozprawienie się z prezesem Capstone Industries główny bohater odłożył na później, ale za to w napięciu obserwujemy, jak James Reece błyskawicznie zmierza do wyrównania rachunków z bezpośrednim zabójcą jego żony i córki. Inną sprawą jest, że brak umiaru w zemście niekoniecznie przysporzy komandosowi sympatii u widzów.

więcej »

Polecamy

Kevin Smith. Sprzedawcy 2

Do sedna:

Kevin Smith. Sprzedawcy 2
— Marcin Knyszyński

Kevin Smith. Jay i Cichy Bob kontratakują
— Marcin Knyszyński

Kevin Smith. Dogma
— Marcin Knyszyński

Kevin Smith. W pogoni za Amy
— Marcin Knyszyński

Kevin Smith. Szczury z supermarketu
— Marcin Knyszyński

Kevin Smith. Sprzedawcy
— Marcin Knyszyński

Richard Kelly. Pułapka
— Marcin Knyszyński

Richard Kelly. Koniec świata
— Marcin Knyszyński

Richard Kelly. Donnie Darko
— Marcin Knyszyński

Alejandro González Iñárritu. Zjawa
— Marcin Knyszyński

Zobacz też

Tegoż twórcy

Pro-choice, czyli pro-life
— Piotr Dobry

Krwiopijca na pół gwizdka
— Jarosław Loretz

Nawet w Niebie go nie chcieli...
— Jarosław Loretz

Był sobie... świetny film
— Bartosz Jeziorski

Tegoż autora

Szybciej. Głośniej. Więcej zębów
— Ewa Drab

Samochody (nie) latają
— Ewa Drab

Kreacja automatyczna
— Ewa Drab

PR rządzi światem
— Ewa Drab

(I)grać i (wy)grać z czasem
— Ewa Drab

Llewyn Davis jest palantem
— Piotr Dobry, Ewa Drab, Grzegorz Fortuna

Wszyscy jesteśmy oszustami
— Ewa Drab

Rzut kośćmi i sekrety Freuda
— Ewa Drab

Kto się boi Vina Diesla?
— Ewa Drab

Duch z piwnicy
— Ewa Drab

Copyright © 2000- – Esensja. Wszelkie prawa zastrzeżone.
Jakiekolwiek wykorzystanie materiałów tylko za wyraźną zgodą redakcji magazynu „Esensja”.