Dołącz do nas na Facebooku

x

Nasza strona używa plików cookies. Korzystając ze strony, wyrażasz zgodę na używanie cookies zgodnie z aktualnymi ustawieniami przeglądarki. Więcej.

Zapomniałem hasła
Nie mam jeszcze konta
Połącz z Facebookiem Połącz z Google+ Połącz z Twitter
Esensja
dzisiaj: 19 stycznia 2022
w Esensji w Esensjopedii

Hallgrim Haug, Katie Hetland
‹Kobieta ze stali›

EKSTRAKT:70%
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
TytułKobieta ze stali
Tytuł oryginalnyVilje av Stal
ReżyseriaHallgrim Haug, Katie Hetland
ZdjęciaHallgrim Haug
ObsadaKarina Hollekim, Kjetil Sviland
MuzykaWilly Hetland
Rok produkcji2012
Kraj produkcjiNorwegia
Gatunekdokument
Zobacz w
Wyszukaj wSkąpiec.pl
Wyszukaj wAmazon.co.uk
Wyszukaj / Kup

29 WFF: Dzień piąty
[Hallgrim Haug, Katie Hetland „Kobieta ze stali”, Sebastian Buttny „Heavy Mental” - recenzja]

Esensja.pl
Esensja.pl
Półmetek 29. Warszawskiego Festiwalu Filmowego za nami. W dzisiejszej relacji proponujemy recenzję dokumentu o niezłomnej narciarce i rodzimej produkcji z artystycznymi aspiracjami. Zapraszamy.

Jarosław Loretz

29 WFF: Dzień piąty
[Hallgrim Haug, Katie Hetland „Kobieta ze stali”, Sebastian Buttny „Heavy Mental” - recenzja]

Półmetek 29. Warszawskiego Festiwalu Filmowego za nami. W dzisiejszej relacji proponujemy recenzję dokumentu o niezłomnej narciarce i rodzimej produkcji z artystycznymi aspiracjami. Zapraszamy.

Hallgrim Haug, Katie Hetland
‹Kobieta ze stali›

EKSTRAKT:70%
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
TytułKobieta ze stali
Tytuł oryginalnyVilje av Stal
ReżyseriaHallgrim Haug, Katie Hetland
ZdjęciaHallgrim Haug
ObsadaKarina Hollekim, Kjetil Sviland
MuzykaWilly Hetland
Rok produkcji2012
Kraj produkcjiNorwegia
Gatunekdokument
Zobacz w
Wyszukaj wSkąpiec.pl
Wyszukaj wAmazon.co.uk
Wyszukaj / Kup
Kobieta ze stali (Vilje av Stal, reż. Hallgrim Haug)
Bohaterką tego norweskiego dokumentu jest Karina Hollekim, narciarka i BASE jumperka, która w 2006 roku z powodu awarii spadochronu grzmotnęła w ziemię z prędkością stu kilometrów na godzinę, przypłacając to strzaskaniem kości w obu nogach i prognozą trwałego kalectwa, zwłaszcza że w prawej nodze, i tak cudem uratowanej, nie zachował ani jeden mięsień na odcinku od biodra do kolana. Nie poddała się jednak i po dwudziestu chirurgicznych zabiegach oraz wielu miesiącach żmudnych, bolesnych ćwiczeń stanęła na własnych nogach, zaś kolejne miesiące zabrało jej odzyskiwanie ogólnej kondycji fizycznej. A wszystko po to, by dokonać swoistego sprawdzianu – pójść mimo swojego kalectwa na trudną, biegnącą zboczami alpejskich gór trasę Haute Route, wiodącą z francuskiego Chamonix do szwajcarskiego Zermatt. I właśnie głównie o tym przejściu, dokonanym w asyście przewodnika, dziennikarza, który był pomysłodawcą wyprawy oraz fizjoterapeuty, mówi ten film.
Owszem, góry są przepiękne, śnieg skrzy się drobinami światła, ekipa dzielnie trudzi się i sapie, zaś determinacja bohaterki krzepi serce, tyle że ukierunkowanie narracji na marsz przez góry mocno osłabia wydźwięk filmu. „Kobieta ze stali” zanosiła się – przynajmniej wedle zapowiedzi – na budującą lekcję wychodzenia ze zdawałoby się niemożliwych do przezwyciężenia trudności. Na mądrą, silnie motywacyjną opowieść, która przy odrobinie szczęścia będzie miała szansę przekonać niejednego z widzów, że źródło niemocy bardzo często tkwi nie w ciele, a w umyśle, który zbyt wcześnie się poddał. A tu klops. Z aktywności Kariny przed 2006 rokiem – jedno czy dwa ujęcia. Z pobytu w szpitalu – kilka fotografii, dość wstrząsających zresztą, a potem rzut oka na bohaterkę leżącą na łóżku. Z rekonwalescencji – parę ujęć z pierwszych kroków, jedno z fizjoterapii oraz wizyta w nowoczesnym centrum treningowym dla alpinistów. Cała reszta to właśnie wyprawa, przeplatana co i rusz wspominkami Kariny na temat niesamowicie silnej więzi z ojcem. Bo to on samodzielnie ją wychował (matka doznała uszkodzenia mózgu podczas wypadku samochodowego i wylądowała w domu opieki społecznej), to on zaszczepił jej miłość do ryzykownych zabaw, to on wpoił jej upór, to on w końcu odwracał jej uwagę od kalectwa i popychał w kierunku walki o zdrowie.
W efekcie zamiast porywającej, chwytającej za serce baśni o pokonaniu ciemności, o mozolnym i bolesnym wyganiania ze swojego ciała resztek bezwładu, wyszedł dość konwencjonalnie zobiony dokument skoncentrowany głównie na ukoronowaniu lat starań o powrót do zdrowia, czyli na samej górskiej wędrówce. To prawda, z seansu „Kobiety ze stali” można wynieść całkiem dużo wartościowych spostrzeżeń, ale zabrakło tutaj siły zdolnej zasadzić w umyśle widza ziarno, które mogłoby się z czasem rozrosnąć i popchnąć do walki o rzeczy dawno już poniechane i zdawałoby się utracone. Jednak nawet w tej formie film potrafi wzbudzić szacunek wobec Kariny i tego, co udało jej się osiągnąć mimo sprzeciwów losu.
Heavy Mental (reż. Sebastian Buttny)

Sebastian Buttny
‹Heavy Mental›

EKSTRAKT:50%
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
TytułHeavy Mental
Dystrybutor Polfilm
Data premiery17 kwietnia 2015
ReżyseriaSebastian Buttny
ZdjęciaNicolas Villegas
Scenariusz
ObsadaGrzegorz Stosz, Izabela Nowakowska, Piotr Głowacki, Joanna Szczepkowska, Lech Łotocki, Jan Sączek, Katarzyna Maciąg, Weronika Migoń
MuzykaKrzysztof Kaliski, Cezary Kołodziej
Rok produkcji2013
Kraj produkcjiPolska
Czas trwania100 min
WWW
Gatunekdramat, kryminał
Zobacz w
Wyszukaj wSkąpiec.pl
Wyszukaj wAmazon.co.uk
Wyszukaj / Kup
Z polskimi filmami jest odwieczny problem. Nikt nigdy nie robi zwyczajnych, ciepłych historii. Ciągle tylko dramaty, komedie (też dramaty), ekranizacje lektur i rzeczy bliżej nieokreślone jeśli chodzi o zawartość, ale posiadające wyraźne artystyczne aspiracje. Film Sebastiana Buttnego należy do tej ostatniej kategorii. Szczęście w nieszczęściu, że udało się w „Heavy Mentalu” uniknąć sporej liczby trapiących nasze kino nowotworów i produkcja może się pochwalić dobrymi, profesjonalnymi zdjęciami, porządnym udźwiękowieniem, sensowną scenografią, rozpisanymi z jajem dialogami i zaskakująco znośną grą aktorską. Naturalnie od czasu do czasu zdarzają się wyraźne zgrzyty (i Grzegorz Stosz, i Piotr Głowacki źle, po prostu sztucznie i mocno teatralnie wypadają podczas awantur; śmiech budzi też fuszerka w wykonaniu jednej czy dwóch osób z drugiego planu), ale chwilami w ogóle się zapomina, że film powstał w naszym kraju.
Sęk w tym, że fabuła tak na dobrą sprawę jest tutaj bardzo skromna i denerwująco prosta, nawet mimo różnych reżyserskich udziwnień, jak choćby ta nieszczęsna wróżka, która wedle Buttnego „umieszcza w nawiasie tę z gruntu realistyczną opowieść. Jest żartem na serio, ale reprezentuje to, w co sam nieprzerwanie wierzę i co pozwala mi lepiej zrozumieć naturę ludzkich spraw i toczących się w naszym życiu procesów. Bo wszystko toczy się w życiu od jednego niewypowiedzianego na głos życzenia do drugiego.” A tak naprawdę tę wróżkę to reżyser mógł sobie za przeproszeniem… wyciąć. I nic w intrydze by się nie zmieniło. Bohaterem opowieści jest bowiem trapiony od dawna jakimś mentalnym blokiem aktor (Grzegorz Stosz), uparcie pracujący nad monodramem o sztuce zen, pozostającej dlań niezgłębionym tajnikiem do ostatniej minuty seansu, który pewnego dnia dostaje od opiekującego się starszymi osobami nieznajomego (Piotr Głowacki) propozycję otrzymania mieszkania po swoim dziadku (bo dziadek przepisał je na opiekuna). Darczyńca prosi jednak o jedną rzecz: o poderwanie dla niego pewnej dziewczyny. Bohater ją podrywa, zaciąga do łóżka, a potem we trójkę jadą nad morze. Co tam się dzieje, raczej nietrudno się domyślić. I nie, żadna tragedia nie wchodzi tu w rachubę, bo film jest czymś w rodzaju suity o prostaczku, co to nawet nie umiał zejść na niewłaściwą drogę.
W całej tej opowieści jest sporo ładnych kawałków, różnych żywych dyskusji i ciekawych ról (najbardziej wiarygodnie wypada postać przybranego ojca Piotra, ale i cała trójka głównych bohaterów też na ogół dobrze sobie radzi), potrafi też bez większych problemów utrzymać do samego końca uwagę widza, ale kilka elementów nie daje spokoju, prowokując podejrzenia, że twórcom nie chciało się już bardziej szlifować dzieła. Na przykład rozczarowuje nijaki, dość banalny finał, stawiający przysłowiową kropkę nad i tylko w przypadku jednego wątku. Drażni wspomniana wróżka, kiepsko zanimowana, wypowiadająca się z nienaturalną intonację i po prostu pretensjonalna. Denerwują nadmienione już niedociągnięcia w grze aktorskiej, przejawiające się też – na szczęście rzadkimi – kłopotami z wyrazistością dykcji. W końcu martwią widoczne na liście płac problemy z odmianą zagranicznych nazwisk, zbyt hojnie obdarzonych apostrofami. Trudno więc uznać „Heavy Mental” za dzieło w pełni udane, choć i tak jak na nasze warunki reżyserowi (a także scenarzyście i montażyście w jednym) wyszedł film sympatyczny i lekki.
koniec
16 października 2013

Komentarze

Dodaj komentarz

Imię:
Treść:
Działanie:
Wynik:

Dodaj komentarz FB

Najnowsze

Klasyka kina radzieckiego: W te dni majowe, gdy kończyła się wojna
Sebastian Chosiński

19 I 2022

Zanim w 1977 roku powstało monumentalne „Oswobodzenie Pragi” Otakara Vávry, osiemnaście lat wcześniej o tych samych wydarzeniach, choć w znacznie bardziej kameralnej i dużo mniej patetycznej formie, opowiedział Stanisław Rostocki w swej drugiej pełnometrażowej fabule czyli „Majowych gwiazdach”. Składająca się z czterech nowel historia urzeka poetyckim nastrojem i… zapachem wiosny.

więcej »

East Side Story: Gwiaździsty sztandar ponad wody Newy
Sebastian Chosiński

16 I 2022

To nie proste: z dnia na dzień porzucić dotychczasowe życie (niekoniecznie nawet najszczęśliwsze i najbardziej ustabilizowane) i zacząć nowe w zupełnie innym kraju, tysiące kilometrów od rodzinnych stron. A na to właśnie decyduje się bohaterka dramatu obyczajowego Aleksandra Mołocznikowa „Powiedz jej”, która na dodatek chce zostawić w Rosji męża i zabrać ze sobą ich jedynego syna.

więcej »

Rozwalanie ścian tyłkiem i inne rozterki czterdziestolatków
Agnieszka ‘Achika’ Szady

15 I 2022

Niech nikogo nie zwiedzie kpiarski tytuł recenzji. „Matrix: Zmartwychwstania” jest filmem głęboko symbolicznym i stuprocentowo poważnym.

więcej »

Polecamy

Kevin Smith. Sprzedawcy 2

Do sedna:

Kevin Smith. Sprzedawcy 2
— Marcin Knyszyński

Kevin Smith. Jay i Cichy Bob kontratakują
— Marcin Knyszyński

Kevin Smith. Dogma
— Marcin Knyszyński

Kevin Smith. W pogoni za Amy
— Marcin Knyszyński

Kevin Smith. Szczury z supermarketu
— Marcin Knyszyński

Kevin Smith. Sprzedawcy
— Marcin Knyszyński

Richard Kelly. Pułapka
— Marcin Knyszyński

Richard Kelly. Koniec świata
— Marcin Knyszyński

Richard Kelly. Donnie Darko
— Marcin Knyszyński

Alejandro González Iñárritu. Zjawa
— Marcin Knyszyński

Zobacz też

Inne recenzje

Co nam w kinie gra: Heavy Mental
— Jarosław Loretz

Z tego cyklu

Dzień dziesiąty
— Jarosław Loretz

Dzień dziewiąty
— Karolina Ćwiek-Rogalska, Jarosław Loretz

Dzień ósmy
— Karolina Ćwiek-Rogalska, Urszula Lipińska, Jarosław Loretz

Dzień siódmy
— Karolina Ćwiek-Rogalska, Jarosław Loretz

Dzień szósty
— Karolina Ćwiek-Rogalska, Urszula Lipińska, Jarosław Loretz

Dzień czwarty
— Karolina Ćwiek-Rogalska, Urszula Lipińska, Jarosław Loretz

Dzień trzeci
— Karolina Ćwiek-Rogalska, Urszula Lipińska, Jarosław Loretz

Dzień drugi
— Urszula Lipińska, Jarosław Loretz

Dzień pierwszy
— Karolina Ćwiek-Rogalska, Urszula Lipińska, Jarosław Loretz

Copyright © 2000- – Esensja. Wszelkie prawa zastrzeżone.
Jakiekolwiek wykorzystanie materiałów tylko za wyraźną zgodą redakcji magazynu „Esensja”.