Dołącz do nas na Facebooku

x

Nasza strona używa plików cookies. Korzystając ze strony, wyrażasz zgodę na używanie cookies zgodnie z aktualnymi ustawieniami przeglądarki. Więcej.

Zapomniałem hasła
Nie mam jeszcze konta
Połącz z Facebookiem Połącz z Google+ Połącz z Twitter
Esensja
dzisiaj: 22 stycznia 2022
w Esensji w Esensjopedii

Andrew Bujalski
‹Computer Chess›

EKSTRAKT:70%
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
TytułComputer Chess
ReżyseriaAndrew Bujalski
ZdjęciaMatthias Grunsky
Scenariusz
ObsadaKriss Schludermann, Tom Fletcher, Wiley Wiggins, Patrick Riester, Kevin Bewersdorf, Jim Lewis, Freddy Martinez, Cole Noppenberg, Myles Paige
Rok produkcji2013
Kraj produkcjiUSA
Czas trwania92 min
Gatunekkomedia
Zobacz w
Wyszukaj wSkąpiec.pl
Wyszukaj wAmazon.co.uk
Wyszukaj / Kup

13. T-Mobile Nowe Horyzonty: Relacja czwarta
[Andrew Bujalski „Computer Chess”, Bruno Dumont „Camille Claudel 1915”, Peter Strickland „Berberian Sound Studio”, James Toback „Uwiedź i porzuć” - recenzja]

Esensja.pl
Esensja.pl
W kolejnej (nadal nie ostatniej!) relacji z Nowych Horyzontów piszemy o filmie o informatycznych dziwakach, o biografii w realiach psychiatrycznego szpitala sprzed wieku, o udźwiękowieniu włoskiego horroru i o tym, skąd wziąć pieniądze na film.

Konrad Wągrowski

13. T-Mobile Nowe Horyzonty: Relacja czwarta
[Andrew Bujalski „Computer Chess”, Bruno Dumont „Camille Claudel 1915”, Peter Strickland „Berberian Sound Studio”, James Toback „Uwiedź i porzuć” - recenzja]

W kolejnej (nadal nie ostatniej!) relacji z Nowych Horyzontów piszemy o filmie o informatycznych dziwakach, o biografii w realiach psychiatrycznego szpitala sprzed wieku, o udźwiękowieniu włoskiego horroru i o tym, skąd wziąć pieniądze na film.

Andrew Bujalski
‹Computer Chess›

EKSTRAKT:70%
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
TytułComputer Chess
ReżyseriaAndrew Bujalski
ZdjęciaMatthias Grunsky
Scenariusz
ObsadaKriss Schludermann, Tom Fletcher, Wiley Wiggins, Patrick Riester, Kevin Bewersdorf, Jim Lewis, Freddy Martinez, Cole Noppenberg, Myles Paige
Rok produkcji2013
Kraj produkcjiUSA
Czas trwania92 min
Gatunekkomedia
Zobacz w
Wyszukaj wSkąpiec.pl
Wyszukaj wAmazon.co.uk
Wyszukaj / Kup
COMPUTER CHESS (REŻ. ANDREW BUJALSKI)
Reżyser o swojskim nazwisku Andrew Bujalski jest dobrze znany widzom Nowych Horyzontów, trzy jego wcześniejsze filmy „Funny Ha Ha”, „Z wzajemnością” („Mutual Appreciation”) i „Wosk pszczeli” („Beeswax”) były wyświetlane na festiwalu, reżyser zresztą sam był gościem imprezy w 2006 roku. Do tej pory oglądaliśmy u niego filmy określane mianem nurtu mumblecore – niskobudżetowe produkcje bez znanych aktorów, przedstawiające epizody z życia młodych ludzi, nastawione przede wszystkim na zaprezentowanie żywego, autentycznego dialogu i ciepłej, pogodnej, realistycznej opowieści. „Computer Chess” to pierwsze odejście od tej konwencji – o ile bowiem Bujalski nie dostał nagle wielkich budżetów i nie pozatrudniał gwiazd, to w swym najnowszym filmie przeniósł się w czasie w lata 80. i stanowczo odszedł od realizmu opowieści.
„Computer Chess” to opowieść o turnieju komputerów szachowych z pierwszej połowy lat 80. (komputerów, nie programów, bo wtedy w przypadku elektronicznych szachistów hardware i software był w jednym pakiecie). Kilkanaście grup informatyków przyjeżdża do małego hoteliku z własnymi maszynami, które w ciągu następnych paru dni będą rozgrywały przeciwko sobie szachowe partie. Już pierwsze sceny budzą rozbawienie widzów, gdy widzimy jak budowany podniosły nastrój wielkiego z pozoru wydarzenia technologicznego zderzany jest z komicznymi zachowaniami jego uczestników i dużo mniej podniosłymi realiami. Bujalski bierze na tapetę wszystkie przypisywane informatykom cechy – oderwanie od rzeczywistości, aspołeczność, niezdolność do nawiązywania relacji z innymi ludźmi, chorobliwą nieśmiałość, różnorodne dziwactwa, paranoję, manię wielkości i wykpiwa je bez litości, oscylując nastrojem swego filmu w kierunku coraz większego absurdu. Otrzymujemy w „Computer Chess” barwną galerię freaków, sportretowanych nie bez pewnej sympatii, ale też trafnie i złośliwie. Sceneria lat 80. nie jest tu aż tak bardzo istotna, choć z pewnością dodaje kolorytu – wydaje się, że rysy bohaterów oddanych technologii nie zmieniają się od tamtych czasów.
A propos, wiecie czym się różni informatyk ekstrawertyk, od informatyka introwertyka? Ten drugi podczas rozmowy patrzy na swoje buty, a ten pierwszy na buty rozmówcy. Tak mi skojarzyło po seansie „Computer Chess”, błyskotliwego, złośliwego i autentycznie zabawnego portretu środowiska komputerowych maniaków.


Bruno Dumont
‹Camille Claudel 1915›

EKSTRAKT:70%
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
TytułCamille Claudel 1915
Dystrybutor Stowarzyszenie Nowe Horyzonty
Data premiery25 kwietnia 2014
ReżyseriaBruno Dumont
ZdjęciaGuillaume Deffontaines
Scenariusz
ObsadaJuliette Binoche, Jean-Luc Vincent, Emmanuel Kauffman, Marion Keller, Robert Leroy, Armelle Leroy-Rolland
Rok produkcji2013
Czas trwania95 min
Gatunekbiograficzny, dramat
Zobacz w
Wyszukaj wSkąpiec.pl
Wyszukaj wAmazon.co.uk
Wyszukaj / Kup
CAMILLE CLAUDEL 1915 (REŻ. BRUNO DUMONT)
„Camille Claudel 1915” to kolejny film Bruno Dumonta, twórcy m.in. dobrze przyjętej na Nowych Horyzontach przed trzema laty „Hadewijch”. Znów otrzymujemy tu powolną, wyciszoną opowieść z wątkiem religijnym w tle i wieloma możliwościami interpretacyjnymi, ale tym razem Dumont opowiada o prawdziwej postaci i zatrudnia do głównej roli dobrze rozpoznawalną gwiazdę – Juliette Binoche.
„Camille Claudel 1915” to jeden dzień z życia głośnej rzeźbiarki przełomu XIX i XX stulecia. Dzień, który spędza już w przytułku dla umysłowo chorych, w którym umieściła ją dwa lata wcześniej rodzina po serii paranoicznych zachowań. Ośrodek ma – zwłaszcza jak na owe czasy – dosyć wysoki standard. Nie ma tu mrocznych cel, wiązania pasami, są zakonnice, które opiekują się pensjonariuszami, spacery, gotowania własnych potraw, a nawet próby amatorskiego teatrzyku. Nie zmienia to jednak faktu, że wizja pobytu w takim miejscu jest i tak wyjątkowo przerażająca. Claudel, która ma dość łagodną formę psychozy, otoczona jest przez ludzi o bardzo silnych zaburzeniach psychicznych (do tych ról, co wiele osób wytykało jako moralnie dwuznaczne, Dumont zatrudnił autentycznych umysłowo chorych) i wraz z bohaterką mamy wrażenie, że w takim towarzystwie choroba może się jedynie rozwijać. Camille czeka na przyjazd brata, którego wizycie poświęcona jest druga połowa filmu. Poznajemy go jako religijnego fanatyka, który zachowania siostry tłumaczy w pewnym stopniu opętaniem i daleki jest od myśli, by uwolnić ją z tego przerażającego miejsca. Dumont najpierw w szczegółach pokazuje życie w przytułku, następnie budzi nadzieję na odmianę losu bohaterki, by w ostatniej scenie spuentować film informacją, że Camille Claudel w ośrodku pozostała do końca swojego życia, przez kolejne 28 lat, co działa na odbiorcę nie słabiej niż zakończenie niejednego horroru.


Peter Strickland
‹Berberian Sound Studio›

EKSTRAKT:60%
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
TytułBerberian Sound Studio
ReżyseriaPeter Strickland
ZdjęciaNicholas D. Knowland
Scenariusz
ObsadaToby Jones, Tonia Sotiropoulou, Susanna Cappellaro, Cosimo Fusco, Suzy Kendall, Hilda Péter, Layla Amir, Antonio Mancino, Chiara D'Anna
Rok produkcji2012
Kraj produkcjiWielka Brytania
Czas trwania92 min
Gatunekdramat, groza / horror, thriller
Zobacz w
Wyszukaj wSkąpiec.pl
Wyszukaj wAmazon.co.uk
Wyszukaj / Kup
BERBERIAN FILM STUDIO (REŻ. PETER STRICKLAND)
„Berberian Sound Studio” to ubrana w kostium thrillera ciekawa opowieść o dźwięku w filmie i jednocześnie ukłon dla miłośników włoskiego kina grozy – giallo. Na plan włoskiego horroru (choć jego reżyser twierdzi, że to żaden horror, tylko poważna opowieść z dużą dawką przemocy, ale przecież taki jest świat) przybywa angielski dźwiękowiec Gilderoy (w tej roli świetny Toby Jones, czyli niedawny Churchill i Hitchcock). Jego zadaniem będzie dogranie efektów dźwiękowych do filmu „Equestrian Vortex”, opowiadającego – czego możemy się domyśleć z fragmentów dialogów, bo ani przez chwilę nie oglądamy żadnej ze scen tego „filmu w filmie” – o zemście powstałych z martwych średniowiecznych wiedźm na mieszkankach ośrodka jeździeckiego. Film obfituje w krwawe sceny, zarówno dotyczące działań wiedźm, jak i pokazując w retrospekcjach średniowieczne tortury (wyrywanie włosów, topienie, gwałcenie rozgrzanym pogrzebaczem, etc.). Gilderoy, który do tej pory pracował raczej nad pogodnymi opowieściami przyrodniczymi, musi wejść w zupełnie nowe klimaty, w których będzie musiał uzyskać efekty rozbijanej czaszki (przydają się do tego arbuzy), ciał spadających na ziemię, tortur i innych efektów grozy. Ta część filmu pokazuje intrygująco kuchnię dźwiękowca z czasów sprzed syntezatorów komputerowych – potrzebna była tu duża kreatywność, no i solidne zakupy w warzywniaku. Jednocześnie Gilderoy musi zmagać się z dość dziwną ekipą filmową – reżyserem megalomanem i kobieciarzem, bezwzględnym producentem, który interesuje się głównie cięciem kosztów (na przykład poprzez nie płacenie ekipie), mrocznym asystentom, ponurej sekretarce i rozedrganym aktorkom. Z czasem rzeczywistość zaczyna mieszać się filmową fikcją, a światy się przenikają. Widać niestety, że twórcy nie mieli pomysłu na dobre zwieńczenie tej interesująco zarysowanej opowieści, uciekając w surrealizm i niedopowiedzenia. Szkoda, bo temat był obiecujący, klimat budowany sprawnie, a warstwa kuchni filmowej pokazana co najmniej inspirująco. Na osłodę dla miłośników horroru nawiązania do kina giallo i całkiem smakowita parodia filmu z tego gatunku, choć pokazana wyrywkowo i tylko w wersji dźwiękowej.


James Toback
‹Uwiedź i porzuć›

EKSTRAKT:70%
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
TytułUwiedź i porzuć
Tytuł oryginalnySeduced and Abandoned
ReżyseriaJames Toback
ZdjęciaRuben Sluijter
Scenariusz
ObsadaDiane Kruger, Ryan Gosling, Jessica Chastain, Martin Scorsese, Alec Baldwin, James Caan, Francis Ford Coppola, Roman Polański, Bérénice Bejo
Rok produkcji2013
Zobacz w
Wyszukaj wSkąpiec.pl
Wyszukaj wAmazon.co.uk
Wyszukaj / Kup
UWIEDŹ I PORZUĆ (SEDUCED AND ABANDONED, REŻ. JAMES TOBACK)
„Uwiedź i porzuć” to dokument Jamesa Tobacka i Aleca Baldwina, odsłaniający przed widzem tajniki finansowania filmów, ale przy okazji pokazujący też autentyczne uczucie do sztuki filmowej. Baldwin, któremu kończy się już kontrakt na „Rockefeller Plaza 30”, wyraża chęć powrotu do kina szerokoekranowego. Wymyśla sobie film „Ostatnie tango w Tikricie”, mający w sobie łączyć elementy słynnego erotycznego dzieła z Marlonem Brando i Marią Schneider ze współczesnym politycznym komentarzem. Toback i Baldwin ruszają do Cannes, by znaleźć pieniądze na swój fikcyjny film, przy okazji kręcąc dokument na temat własnych działań. Rozmawiają z Bernardo Bertoluccim, Francisem Fordem Coppolą, Martinem Scorsese, topowymi aktorami w rodzaju Ryana Goslinga czy Jessiki Chastain oraz z mniej lub bardziej wiarygodnymi producentami. Wszystko to odsłania przed widzem tło powstawania filmów – co się sprzedaje, co ma znaczenie, co może zachęcić, a co tylko zniechęcić, jakie nazwiska w branży są gorące, a jakie już nie (do tych ostatnich należy niestety sam Baldwin, określany w rozmowie jako aktor telewizyjny). Wszystko to jest podane dynamiczne, z dużą dozą humoru, lekkością, ale też lekko smutną konstatacją, jak bardzo proces produkcji filmu zmienił się przez ostatnie 30 lat, jak bardzo jest to działanie komercyjne, a nie artystyczne. Nie może jednak w tej produkcji zabraknąć też elementu nadziei – ostatecznie każdy z filmowców mówi, że oczywiście musi się odnajdować w nowych czasach i nowych realiach, ale tak naprawdę to wciąż kręcą filmy dla własnej przyjemności, z czystej miłości do kina, a wciąż istnieje wiele sposobów, na obejście uwarunkowań i udane sprzedanie swojej wizji.
koniec
29 lipca 2013

Komentarze

29 VII 2013   21:00:02

Rozmowy?!

29 VII 2013   21:05:14

Btw
Wiecie dlaczego wśród informatyków jest dużo większy odsetek introwertyków, niż wśród innych profesji?

A jaki typ osobowości będzie potrafił przez 14h z krótkimi przerwami siedzieć w fotelu, gapić się w monitor i rozwiązywać matematyczno-podobne abstrakcyjne zagadki i zadania?
;)

Dodaj komentarz

Imię:
Treść:
Działanie:
Wynik:

Dodaj komentarz FB

Najnowsze

Devs: Odc. 4. Teoria i praktyka
Marcin Mroziuk

22 I 2022

Jak można się było spodziewać, nie wszyscy w Amayi przestrzegają zakazu podglądania przyszłości. Teraz będziemy się więc zastanawiać, czy naprawdę musi się ziścić to, co zobaczył Forrest.

więcej »

Miłość i zbrodnia w jednym żyły domu
Sebastian Chosiński

21 I 2022

Spieszcie się oglądać stare szwedzkie kryminały na platformie Netflix, bo nie wiadomo, jak długo będą udostępnione. A warto, ponieważ, choć nie są to filmy powszechnie znane, to jednak nadzwyczaj godne uwagi. Po „Gdy robi się ciemno” dzisiaj zachęcamy Was do zaznajomienia się z „Pod osłoną mgły” Larsa-Erika Kjellgrena, którego pierwowzorem była powieść Vika Sunesona, nieznanego w naszym kraju klasyka skandynawskiego kryminału.

więcej »

Klasyka kina radzieckiego: W te dni majowe, gdy kończyła się wojna
Sebastian Chosiński

19 I 2022

Zanim w 1977 roku powstało monumentalne „Oswobodzenie Pragi” Otakara Vávry, osiemnaście lat wcześniej o tych samych wydarzeniach, choć w znacznie bardziej kameralnej i dużo mniej patetycznej formie, opowiedział Stanisław Rostocki w swej drugiej pełnometrażowej fabule czyli „Majowych gwiazdach”. Składająca się z czterech nowel historia urzeka poetyckim nastrojem i… zapachem wiosny.

więcej »

Polecamy

Kevin Smith. Sprzedawcy 2

Do sedna:

Kevin Smith. Sprzedawcy 2
— Marcin Knyszyński

Kevin Smith. Jay i Cichy Bob kontratakują
— Marcin Knyszyński

Kevin Smith. Dogma
— Marcin Knyszyński

Kevin Smith. W pogoni za Amy
— Marcin Knyszyński

Kevin Smith. Szczury z supermarketu
— Marcin Knyszyński

Kevin Smith. Sprzedawcy
— Marcin Knyszyński

Richard Kelly. Pułapka
— Marcin Knyszyński

Richard Kelly. Koniec świata
— Marcin Knyszyński

Richard Kelly. Donnie Darko
— Marcin Knyszyński

Alejandro González Iñárritu. Zjawa
— Marcin Knyszyński

Zobacz też

Inne recenzje

Esensja ogląda: Listopad (3)
— Sebastian Chosiński, Jarosław Loretz, Jarosław Robak

Psychiatryk. Trzy dni z tysięcy
— Konrad Wągrowski

London Film Festival 2013: Nerd Alert
— Marta Bałaga

Z tego cyklu

Relacja piąta
— Kamil Witek

Relacja trzecia
— Kamil Witek

Relacja druga
— Konrad Wągrowski

Relacja pierwsza
— Kamil Witek

Tegoż twórcy

Esensja ogląda: Styczeń 2016 (2)
— Piotr Dobry, Grzegorz Fortuna, Jarosław Loretz, Marcin Mroziuk

Esensja ogląda: Grudzień 2013 (4)
— Sebastian Chosiński, Konrad Wągrowski

Wielka (nie)Obecność
— Jakub Skurtys

SPF – Subiektywny Przegląd Filmów (19)
— Konrad Wągrowski

Co nam w kinie gra: Jak spędziłem koniec lata, Hadewijch, Soul Kitchen, David chce odlecieć
— Sebastian Chosiński, Ewa Drab, Urszula Lipińska, Michał Oleszczyk, Konrad Wągrowski

Tegoż autora

Wiekopomne dzieło króla Długouchych
— Konrad Wągrowski

Rzadka koniunkcja planet
— Konrad Wągrowski

Stulecie Stanisława Lema: Przeciętniak w swym zawodzie
— Agnieszka Hałas, Adam Kordaś, Marcin Mroziuk, Beatrycze Nowicka, Marcin Osuch, Agnieszka ‘Achika’ Szady, Konrad Wągrowski

Santorini, wyspa ognia
— Konrad Wągrowski

Stulecie Stanisława Lema: Jam jest robot hartowany, zdalnie prądem sterowany!
— Miłosz Cybowski, Adam Kordaś, Marcin Mroziuk, Marcin Osuch, Agnieszka ‘Achika’ Szady, Konrad Wągrowski

Podwodne wykopywanie przybysza z kosmosu
— Konrad Wągrowski

Rozbitkowie ze strumienia nadprzestrzeni
— Konrad Wągrowski

Dziesięciu z Wielkiej Ziemi: Koniec wojny, koniec serii
— Konrad Wągrowski

Dziesięciu z Wielkiej Ziemi: Ciotka chce czerwony haczyk
— Konrad Wągrowski

Dziesięciu z Wielkiej Ziemi: Centrala każe uczyć się karate
— Konrad Wągrowski

Copyright © 2000- – Esensja. Wszelkie prawa zastrzeżone.
Jakiekolwiek wykorzystanie materiałów tylko za wyraźną zgodą redakcji magazynu „Esensja”.