Dołącz do nas na Facebooku

x

Nasza strona używa plików cookies. Korzystając ze strony, wyrażasz zgodę na używanie cookies zgodnie z aktualnymi ustawieniami przeglądarki. Więcej.

Zapomniałem hasła
Nie mam jeszcze konta
Połącz z Facebookiem Połącz z Google+ Połącz z Twitter
Esensja
dzisiaj: 7 lipca 2022
w Esensji w Esensjopedii

Aleksander Sokurow
‹Faust›

EKSTRAKT:70%
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
TytułFaust
Dystrybutor Aurora Films
Data premiery24 lutego 2012
ReżyseriaAleksander Sokurow
ZdjęciaBruno Delbonnel
Scenariusz
ObsadaJohannes Zeiler, Anton Adasinsky, Isolda Dychauk, Georg Friedrich, Hanna Schygulla, Antje Lewald, Florian Brückner, Sigurður Skúlason, Maxim Mehmet
MuzykaAndrey Sigle
Rok produkcji2011
Kraj produkcjiRosja
Czas trwania134 min
Gatunekdramat
Zobacz w
Wyszukaj wSkąpiec.pl
Wyszukaj wAmazon.co.uk
Wyszukaj / Kup

Trwaj chwilo, jesteś piękna? Nie według Sokurowa
[Aleksander Sokurow „Faust” - recenzja]

Esensja.pl
Esensja.pl
Jeśli chcielibyście obejrzeć wierną filmową adaptację słynnego zakładu Boga i szatana o duszę mędrca, nie sięgajcie po najnowsze dzieło Aleksandra Sokurowa- odpychające, trudne i budzące obrzydzenie.

Marta Chojnacka

Trwaj chwilo, jesteś piękna? Nie według Sokurowa
[Aleksander Sokurow „Faust” - recenzja]

Jeśli chcielibyście obejrzeć wierną filmową adaptację słynnego zakładu Boga i szatana o duszę mędrca, nie sięgajcie po najnowsze dzieło Aleksandra Sokurowa- odpychające, trudne i budzące obrzydzenie.

Aleksander Sokurow
‹Faust›

EKSTRAKT:70%
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
TytułFaust
Dystrybutor Aurora Films
Data premiery24 lutego 2012
ReżyseriaAleksander Sokurow
ZdjęciaBruno Delbonnel
Scenariusz
ObsadaJohannes Zeiler, Anton Adasinsky, Isolda Dychauk, Georg Friedrich, Hanna Schygulla, Antje Lewald, Florian Brückner, Sigurður Skúlason, Maxim Mehmet
MuzykaAndrey Sigle
Rok produkcji2011
Kraj produkcjiRosja
Czas trwania134 min
Gatunekdramat
Zobacz w
Wyszukaj wSkąpiec.pl
Wyszukaj wAmazon.co.uk
Wyszukaj / Kup
Recenzja nadesłana na Konkurs Esensji.
Od kilku dni na ekranach naszych kin możemy oglądać nagrodzony Złotym Lwem obraz Aleksandra Sokurowa „Faust”. Reżyser, który znany jest ze swych niedokładnych ale zręcznych adaptacji („Samotny głos człowieka”, „Zdegradowany”, „Zbaw nas i chroń”), tym razem pokusił się o interpretację słynnego dramatu Goethego. „Faust” zamyka stworzoną przez Rosjanina tzw. teatrologię władzy, opowiadającą do tej pory o Leninie („Cielec”), Hitlerze („Moloch”) i cesarzu Hirohito („Słońce”). Przewrotność powyższych dzieł polegała na pokazaniu przywódców jako ludzi słabych, starych, zdziecinniałych i odartych z władzy. Mogę zaryzykować stwierdzenie, iż „Faust” w stylistyce symbolicznej głoszący śmierć Boga, pokazujący zaplecze totalitaryzmu, mógłby stanowić również swoiste wprowadzenie do wspomnianych wyżej filmów.
Dzieło Goethego stało się dla reżysera punktem wyjścia dla stworzenia całkowicie autorskiej wizji. Sokurow niezwykle sprawnie pracował nad materiałem literackim- rozbił długie, statyczne sceny, zgrabnie wplótł dialogi. Nie uwzględnił przy tym sporej, moim zdaniem, części dramatu- brakuje chociażby sceny sabatu czarownic.
Warto zwrócić uwagę na bardzo zręczne połączenie historycznej rekonstrukcji i autorskiej, onirycznej wizji. Sokurow pieczołowicie oddał atmosferę czasów współczesnych autorowi dramatu. Film kręcony był w Czechach, a tamtejsza architektura znakomicie naśladuje ówczesne miasta niemieckie. Podobnie stroje, dekoracje, oświetlenie z jednej strony stanowią syntezę realiów dziewiętnastowiecznych Niemiec, a z drugiej, budują atmosferę tajemnicy, grozy, niesamowitości (widzimy tu głębokie inspiracje ekspresjonistycznym kinem lat dwudziestych).
Reżyser tworzy nową, sugestywną rzeczywistość, która szokuje i fascynuje zarazem. Mamy tu wręcz apokaliptyczną ale hipnotyzującą wizję świata. Sokurow pokazuje zatęchłe, duszne, wyblakłe miasto i szarych, nieciekawych ludzi. Patrzymy na film jakby za mgłą- wszystko jest poszarzałe, rozmyte, a to dzięki znakomitym zdjęciom Bruno Delbonnale, któremu udało się wydobyć tzw. efekt matowej szyby. Upaćkany w błocie świat Sokurowa, odpycha i budzi obrzydzenie. Wrażenie smrodu i brudu odczuwa się niemal fizyczne. Wszechobecny turpizm, nekrorealizm i deformacja na starcie kompromitują jakiekolwiek pytania o człowieka, jego możliwości i zdolności. Nie warto też pytać o Boga. Boga nie ma. Sokurow tworzy ziemski koszmar. Zło wpisane jest w rzeczywistość, do takiego stopnia, że jest już niezauważalne. Tutaj nie ma ani piękna, ani wzniosłości. Faust to człowiek mały, zgorzkniały, zmęczony. Nie jest dobrze nam znanym z kart dramatu mędrcem- idealistą. Mefistofeles (grany przez twórcę petersburskiego teatru Dieriewo Antona Adasinskiego) to nie wytworny uwodziciel ale handlująca ludzkim życiem obrzydliwa, zdeformowana kreatura, karzeł z penisem z tyłu. Wszystkie postacie budzą obrzydzenie. W wizji reżysera nie ma miejsca na empatię. Sokurow nie pozwala widzom na odpoczynek już od sceny otwierającej film, w której Faust przypatrując się ludzkim wnętrznościom, przekonuje swego asystenta, że nie ma wśród nich miejsca na duszę.
Ogłaszając werdykt weneckiego jury, Darren Aronofsky, stwierdził teatralnie, iż „Faust” zmienił jego życie. Mojego życia nie zmienił i nie wydaje mi się aby słowa przewodniczącego jury pasowały do tak odważnego i wymagającego filmu jakim jest „Faust”. Niezależnie od wszystkiego, trudna i hermetyczna forma filmu zapada w pamięć, prowokuje i zmusza do intelektualnej refleksji nad człowiekiem, jego bólem, trudami i męczącym życiem. Bo Sokurow nie powie nam: „Trwaj chwilo, jesteś piękna”. Sokurow mówi: „Ja widzę tylko jak się męczy człowiek”.
koniec
5 marca 2012

Komentarze

05 III 2012   22:33:10

Nie zgadzam się z ostatnim akapitem. Wynika z niego, że filmy, które są w stanie zmienić czyjeś życie muszą być lekkie, łatwe i przyjemne. To nieprawda, gdyby tak było to na komediach romantycznych i musicalach miliony przeżywałyby zbiorowe katharsis. Sokurow zmienia głównego bohatera, sprowadza go na ziemię, jednak ta małość stworzenia jest również obecna w dramacie Goethego, a dostrzeżenie piękna chwili przez Fausta nie jest stanem częstym.

Dodaj komentarz

Imię:
Treść:
Działanie:
Wynik:

Dodaj komentarz FB

Najnowsze

Klasyka kina radzieckiego: Pierwsza miłość w cieniu wojny
Sebastian Chosiński

6 VII 2022

Gdy mężczyźni idą na wojnę, ich miejsce chcąc nie chcąc muszą zająć kobiety bądź starsze dzieci. Tak działo się w pierwszej połowie lat czterdziestych w całym Związku Radzieckim. O takiej sytuacji opowiada też oparty na powieści Czingiza Ajtmatowa film Bołotbeka Szamszyjewa „Żurawie przyleciały wcześnie”, którego bohaterem jest czternastoletni Sułtanmurat. Chłopak trafia do kołchozu, gdzie wraz ze szkolnymi kolegami opiekuje się końmi.

więcej »

Reacher: Odc. 6. Pora na zwierzenia
Marcin Mroziuk

4 VII 2022

Odkrycie trupa człowieka, którego Finlay dotychczas uważał za szefa przestępczej organizacji, powoduje, że konieczne jest zweryfikowanie dotychczasowych hipotez. Co ciekawe, niedługo później okazuje się, że było w nich jeszcze więcej błędnych założeń.

więcej »

East Side Story: Bierny opór też ma sens!
Sebastian Chosiński

3 VII 2022

Pełnometrażowy fabularny debiut gruzińskiej reżyserki Mariam Chaczwani spodobał się jurorom festiwalu w Karlowych Warach, którzy przed pięcioma laty przyznali „Macierzyństwu” nagrodę specjalną w sekcji „Na Wschód z Zachodu”. Czym ujęła ich opowieść o mieszkającej w górach Swanetii młodej Dinie? Zapewne siłą i determinacją bohaterki, która żyjąc w patriarchalnym świecie, postanowiła zawalczyć o szczęśliwą przyszłość.

więcej »

Polecamy

Kevin Smith. Sprzedawcy 2

Do sedna:

Kevin Smith. Sprzedawcy 2
— Marcin Knyszyński

Kevin Smith. Jay i Cichy Bob kontratakują
— Marcin Knyszyński

Kevin Smith. Dogma
— Marcin Knyszyński

Kevin Smith. W pogoni za Amy
— Marcin Knyszyński

Kevin Smith. Szczury z supermarketu
— Marcin Knyszyński

Kevin Smith. Sprzedawcy
— Marcin Knyszyński

Richard Kelly. Pułapka
— Marcin Knyszyński

Richard Kelly. Koniec świata
— Marcin Knyszyński

Richard Kelly. Donnie Darko
— Marcin Knyszyński

Alejandro González Iñárritu. Zjawa
— Marcin Knyszyński

Zobacz też

Inne recenzje

Esensja ogląda: Kwiecień 2014 (1)
— Jarosław Loretz, Konrad Wągrowski

Odmalować diabła
— Izabela Ozga

Świat ułomny
— Magdalena Stefaniak

Tegoż twórcy

Aleksander Sokurow: Lenin jako nawóz stalinizmu
— Sebastian Chosiński

Aleksander Sokurow: Najciemniej jest w duszy człowieka
— Sebastian Chosiński

Aleksander Sokurow: Każda cywilizacja upada w oparach absurdu
— Sebastian Chosiński

Aleksander Sokurow: Człowiek – istota nieznana
— Sebastian Chosiński

Homo fader
— Przemysław Ćwik

Na ekranach: Marzec 2004
— Tomasz Kujawski, Jacek Łaszcz, Eryk Remiezowicz, Konrad Wągrowski

Chyłkiem, boczkiem
— Jacek Łaszcz

Tegoż autora

Pobawmy się w małżeństwo
— Marta Chojnacka

Martin Scorsese składa hołd
— Marta Chojnacka

Copyright © 2000- – Esensja. Wszelkie prawa zastrzeżone.
Jakiekolwiek wykorzystanie materiałów tylko za wyraźną zgodą redakcji magazynu „Esensja”.