Dołącz do nas na Facebooku

x

Nasza strona używa plików cookies. Korzystając ze strony, wyrażasz zgodę na używanie cookies zgodnie z aktualnymi ustawieniami przeglądarki. Więcej.

Zapomniałem hasła
Nie mam jeszcze konta
Połącz z Facebookiem Połącz z Google+ Połącz z Twitter
Esensja
dzisiaj: 8 grudnia 2021
w Esensji w Esensjopedii

Oleg Fiesienko
‹Rita›

EKSTRAKT:60%
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
TytułRita
Tytuł oryginalnyРита
ReżyseriaOleg Fiesienko
ZdjęciaIgor Kożewnikow
Scenariusz
ObsadaJelena Jakowlewa, Siergiej Żygunow, Siergiej Gazarow, Jewgienija Urałowa, Roman Makiedonski, Polina Rachlienko, Gieorgij Tokajew, Luigi Tonet, Olga Diemidowa, Anastazja Dmitrowa
MuzykaAndrew Kit
Rok produkcji2010
Kraj produkcjiRosja
Czas trwania91 min
Gatunekdramat
Zobacz w
Wyszukaj wSkąpiec.pl
Wyszukaj wAmazon.co.uk
Wyszukaj / Kup

East Side Story: Kopciuch na służbie u kapitalisty
[Oleg Fiesienko „Rita” - recenzja]

Esensja.pl
Esensja.pl
1 2 »
Od chwili narodzin filmu widzowie zawsze chętnie udawali się do kin, aby oglądać wyciskające łzy opowieści o miłości. Wielka popularność melodramatów trwa nieprzerwanie po dziś dzień. Wiedzą także o tym w Rosji, dlatego też spora część tamtejszej produkcji telewizyjnej i przeznaczonej na rynek DVD to właśnie romanse. „Rita” Olega Fiesienki to typowy przykład rzetelnie skręconej historii o uczuciu, które przyszło późno, ale – na szczęście dla bohaterów – nie za późno.

Sebastian Chosiński

East Side Story: Kopciuch na służbie u kapitalisty
[Oleg Fiesienko „Rita” - recenzja]

Od chwili narodzin filmu widzowie zawsze chętnie udawali się do kin, aby oglądać wyciskające łzy opowieści o miłości. Wielka popularność melodramatów trwa nieprzerwanie po dziś dzień. Wiedzą także o tym w Rosji, dlatego też spora część tamtejszej produkcji telewizyjnej i przeznaczonej na rynek DVD to właśnie romanse. „Rita” Olega Fiesienki to typowy przykład rzetelnie skręconej historii o uczuciu, które przyszło późno, ale – na szczęście dla bohaterów – nie za późno.

Oleg Fiesienko
‹Rita›

EKSTRAKT:60%
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
TytułRita
Tytuł oryginalnyРита
ReżyseriaOleg Fiesienko
ZdjęciaIgor Kożewnikow
Scenariusz
ObsadaJelena Jakowlewa, Siergiej Żygunow, Siergiej Gazarow, Jewgienija Urałowa, Roman Makiedonski, Polina Rachlienko, Gieorgij Tokajew, Luigi Tonet, Olga Diemidowa, Anastazja Dmitrowa
MuzykaAndrew Kit
Rok produkcji2010
Kraj produkcjiRosja
Czas trwania91 min
Gatunekdramat
Zobacz w
Wyszukaj wSkąpiec.pl
Wyszukaj wAmazon.co.uk
Wyszukaj / Kup
Miłość zawsze jest w cenie. Tak jak nie muszą się martwić o sprzedaż swoich książek autorzy (a głównie autorki) literackich opowieści o niej, tak samo problem ewentualnego braku zainteresowania widzów podobnymi historiami nie spędza snu z powiek scenarzystów i reżyserów filmowych. Wynika to z prostej prawdy – lubimy się wzruszać, lubimy marzyć o wielkim, choćby i nawet niespełnionym czy nieodwzajemnionym, uczuciu. W ten sposób odrywamy się od często szarej i odległej od naszych wcześniejszych wyobrażeń rzeczywistości; uciekamy w świat iluzji. Stąd, niesłabnąca od zarania kina, popularność melodramatów. W Rosji powstaje ich każdego roku przynajmniej kilkadziesiąt. O dziwo jednak, większość wcale nie z myślą o dystrybucji kinowej. Żywot niektórych jest bardzo krótki – po jednorazowej emisji telewizyjnej często znikają na długie lata z kręgu zainteresowań właścicieli stacji; te ciekawsze – a zapewne i droższe, co zmusza producentów do poszukiwania sposobów na odzyskanie zainwestowanych w nie pieniędzy – trafiają na płyty DVD. Na które warto zwrócić szczególną uwagę? Na pewno na „Najlepszą porę roku” (2007) Swietłany Proskuriny, „Indi” (2007), „Przebaczenie” (2008) i „Podrzutka” (2009) Aleksandra Kirienki, nowelowe „Cztery pory miłości” (2008) Siergieja Mokrickiego, „Huśtawkę” (2008) Antona Siwiersa, „Ranek” Siergieja Tkaczowa, „Niedługo wiosna” Wiery Storożewej oraz „Bajkę o mroku” Nikołaja Chomierikiego (wszystkie z 2009 roku). Nie powinny też zawieść, choć to jednak niższa liga, „Stan wrzenia” (2008) Tatiany Firsowej, „Pani przystanek, madame” (2008) Siergieja Komarowa czy „Róże dla Elzy” (2009) Jegora Michałkowa-Konczałowskiego. W którym miejscu należałoby umieścić „Ritę”? Zapewne gdzieś pośrodku.
Reżyser filmu, Oleg Feliksowicz Fiesienko, urodził się w 1964 roku na wyspie Chortyca niedaleko Zaporoża na Ukrainie. Jest to największa wyspa na Dnieprze, dzisiaj uznawana za jeden z siedmiu cudów w kraju naszego wschodniego sąsiada. Ukończył stołeczny Wszechrosyjski Państwowy Instytut Kinematografii (WGIK), po czym na dalsze studia udał się za granicę – do Niemiec (gdzie kształcił się na kursach prowadzonych przez Wima Wendersa) oraz Stanów Zjednoczonych (gdzie zaliczył seminarium dla reżyserów przedstawień teatralnych). Po powrocie do Rosji początkowo zajmował się przede wszystkim kręceniem reklamówek. Pierwszy film fabularny nakręcił dopiero jako trzydziestoośmiolatek w 2002 roku, a był to – oparty na opowiadaniu amerykańskiego pisarza science fiction Jamesa Gunna – czteroodcinkowy mistyczny melodramat „Jesli niewiesta wiedma”. Uwagę zwracała głównie znakomita obsada, w której znaleźli się między innymi Siergiej Bezrukow, Armen Dżigarchanian oraz Leonid Kurawliow. W następnych latach Fiesienko zaangażował się w realizację seriali sensacyjnych i kryminalnych: drugiej serii „Daszy Wasiljewej” (2004) według bardzo popularnych w Rosji powieści detektywistycznych Darii Doncowej, „Kobra – antiterror” (2004) oraz „Umnożajuszczij pieczal” (2005). Przełomem w jego karierze okazał się dramat psychologiczny „Godzina szczytu” („Czas pik”, 2006), w którym niezłe kreacje stworzyli Konstantin Chabienski i Andriej Mierzlikin. Co ciekawe, obraz ten był przeróbką pochodzącego sprzed ponad trzech dekad filmu Jerzego Stefana Stawińskiego z Leszkiem Herdegenem w roli głównej. W tym samym roku Oleg Feliksowicz podpisał też jednak swoim nazwiskiem dzieło znacznie słabsze – nakręcony w Estonii horror „Wiedźma”, który fabularnie nawiązywał do znakomitego opowiadania Nikołaja Gogola „Wij”. Dwa lata później dane mu było pracować nad kolejnym serialem (tym razem obyczajowym – „Obszczaja tierapija”) oraz zrealizować pierwsze dzieło wysobokobudżetowe – „Stritrejserów”, którzy okazali się zresztą typowo hollywoodzkim (w najgorszym znaczeniu tego słowa) młodzieżowym kinem akcji.
Po romansie z kinem popularnym Fiesienko poświęcił się znacznie poważniejszym projektom. Obecnie na oficjalną premierę czekają dwa obrazy, nad którymi pracował w ciągu ostatnich dwóch-trzech lat. Pierwszym jest dramat polityczny „Babuszka Ada”, będący opowieścią o państwie, w którym do władzy dochodzi krwawa junta; drugim – zapowiadający się niezwykle interesująco historyczny „Krasnyj liod. Saga o Chantach Jugry”, oparty na autentycznych wydarzeniach z pierwszej połowy lat 30. ubiegłego wieku, kiedy to przeciwko bolszewickiej władzy zbuntowali się rdzenni mieszkańcy zachodnio-północnej Syberii (co zresztą w zdecydowanej większości przypłacili śmiercią z rąk siepaczy z Armii Czerwonej i oddziałów NKWD). Aż dziw bierze, że w tym samym okresie Oleg Feliksowicz znalazł jeszcze czas, aby – niejako na boku – nakręcić „Ritę”. Ta pracowitość może dziwić tym bardziej, że reżyser publicznie deklaruje, iż jest… samotnikiem i… nie lubi ludzi. Jako swoich przyjaciół wymienia między innymi Platona, Plutarcha i Konfucjusza; za inspirację służy mu zaś przede wszystkim twórczość argentyńskiego noblisty Gabriela Garcii Marqueza (którego chyba szerzej przedstawiać nie trzeba), angielskiego antropologa i historyka religii Jamesa Frazera oraz amerykańskiego pisarz pochodzenia peruwiańskiego, specjalisty od szamanizmu, Carlosa Castanedy. Swoimi mistrzami w świecie filmu Fiesienko ogłosił natomiast Andrieja Tarkowskiego, którego ceni głównie za „Stalkera” (1979), Davida Finchera (za nieśmiertelne „Siedem”) oraz Bernarda Bertolucciego.
Zdjęcia do „Rity” kręcono jesienią ubiegłego roku w położonej nad rzeką Oką Kołomnie, nieco ponad sto kilometrów na południowy-zachód od Moskwy. Premiera filmu miała miejsce 5 czerwca 2010, na DVD wydano go natomiast dwa miesiące później. Bohaterką obrazu jest zbliżająca się powoli do pięćdziesiątki Margarita (Rita) Waleriewna, samotnie wychowująca nastoletniego syna Romana (Romę). Jest nauczycielką; w miejscowej szkole wykłada chemię i fizykę. Zajęcie to nie sprawia jej jednak satysfakcji, dlatego – mimo sympatii okazywanej ze strony dyrektorki szkoły – zwalnia się z pracy. Ma przy tym nadzieję, że nie pozostanie zbyt długo bezrobotna. Liczy w tym względzie przede wszystkim na swoją przyjaciółkę, która prowadzi agencję – jak byśmy powiedzieli w XIX wieku – guwernantek. I nie myli się – już kilka dni po odejściu ze szkoły dostaje pierwszą propozycję. Na starym rowerze syna jedzie więc na rozmowę kwalifikacyjną do położonej na przedmieściach luksusowej willi z ogrodem. Jej właścicielem okazuje się zamożny biznesmen Andriej Siergiejewicz. Jego małżeństwo, którego owocem jest trzynastoletnia obecnie córka, rozpadło się przed dwoma laty. Polina do tej pory mieszkała z matką, teraz nadszedł jednak czas, aby na dłużej zaopiekował się nią ojciec. Mężczyzna ma poważne wątpliwości, czy sobie poradzi – nie dość, że bardzo dużo pracuje i praktycznie przez całe dnie nie ma go w domu, to na dodatek nie potrafi dogadać się z osobą, która przestała już być dziewczynką, a jeszcze nie stała się kobietą. Szuka więc fachowej pomocy.
Polina jest trudnym dzieckiem; nie sprawia wprawdzie poważnych problemów wychowawczych, ale widać po niej, że mocno przeżywa rozstanie rodziców i stara się odreagować stres nie zawsze sensownym buntem. Jej niechęć kieruje się w stronę wszystkich dorosłych – ojca, prowadzącej mu dom gospodyni, chorej na serce Annie Pietrownie, wreszcie Ricie, która przyjmuje posadę zaoferowaną jej przez Andrieja Siergiejewicza. Margarita Waleriewna, choć z trudem, stara się poukładać również swoje życie osobiste. Wie, że Romie brakuje ojca, którego tak naprawdę nigdy nie poznał. W jej życiu pojawiają się więc co jakiś czas nowi mężczyźni. Obecnym jest Walera. Mimo że kocha Ritę, a przynajmniej tak deklaruje, nie znajduje w sobie siły, aby rozstać się z nienawidzącą go żoną i odejść tym samym od córki. Kobieta ma już tego dość i stawia mu wreszcie ultimatum – jeśli nie porzuci rodziny i nie zamieszkają razem, nie będą się więcej spotykać; odmawia także przyjmowania od kochanka pomocy materialnej. W nowej pracy też z początku nie układa się jej najlepiej. Polina, zbuntowana nastolatka, zasłuchana w Rammsteinie, niemająca żadnych przyjaciół, a czas spędzająca na beztroskim nicnierobieniu, odnosi się do Rity z jawną wrogością. Do tego stopnia, że oskarża ją nawet o kradzież cennego przedmiotu. Andriej Siergiejewicz nie daje się na to oczywiście nabrać, a knowania dziewczyny odnoszą skutek przeciwny do oczekiwanego. Biznesmen zaczyna się teraz coraz uważniej przyglądać opiekunce swojej córki, aż w którymś momencie decyduje się na zrobienie kolejnego kroku – zaprasza ją do baru na szampana. Ciągu dalszego chyba nie trudno się domyślić? Trzeba jednak pamiętać o tym, że w tle tej miłosnej opowieści kręci się jeszcze ten „trzeci”, czyli zazdrosny Walera.
1 2 »

Komentarze

Dodaj komentarz

Imię:
Treść:
Działanie:
Wynik:

Dodaj komentarz FB

Najnowsze

Kasztanowy ludzik: Odc. 3. Źli rodzice muszą być ukarani
Marcin Mroziuk

6 XII 2021

Nie ulega wątpliwości, że po tym, jak Thulin ocaliła życie Hessowi, ich współpraca zaczyna się coraz lepiej układać. To, co razem odkryją, pozwoli im zaś na przygotowanie pułapki na mordercę. Szkopuł tkwi w tym, że plan ten będzie wiązać się ze sporym ryzykiem.

więcej »

Niedoczarowana
Agnieszka ‘Achika’ Szady

5 XII 2021

Mirabelle to wyrodek: jako jedyna z potomkiń i potomków abueli Almy nie ma magicznych umiejętności. Czy silny charakter zrekompensuje tak drastyczne braki? „Nasza magiczne Encanto” to opowieść o dojrzewaniu… w pewnym sensie całej rodziny.

więcej »

Kasztanowy ludzik: Odc. 2. To dopiero początek koszmaru
Marcin Mroziuk

3 XII 2021

Kiedy Mark Hess wytrwale podąża tropem, który inni uznali za błędny, wprawdzie nie mamy pewności, czy uda mu się rzeczywiście odkryć coś istotnego, ale za to oczywiste się dla nas staje, czemu nie najlepiej dogaduje się on z przełożonymi.

więcej »

Polecamy

Kevin Smith. Sprzedawcy 2

Do sedna:

Kevin Smith. Sprzedawcy 2
— Marcin Knyszyński

Kevin Smith. Jay i Cichy Bob kontratakują
— Marcin Knyszyński

Kevin Smith. Dogma
— Marcin Knyszyński

Kevin Smith. W pogoni za Amy
— Marcin Knyszyński

Kevin Smith. Szczury z supermarketu
— Marcin Knyszyński

Kevin Smith. Sprzedawcy
— Marcin Knyszyński

Richard Kelly. Pułapka
— Marcin Knyszyński

Richard Kelly. Koniec świata
— Marcin Knyszyński

Richard Kelly. Donnie Darko
— Marcin Knyszyński

Alejandro González Iñárritu. Zjawa
— Marcin Knyszyński

Zobacz też

Copyright © 2000- – Esensja. Wszelkie prawa zastrzeżone.
Jakiekolwiek wykorzystanie materiałów tylko za wyraźną zgodą redakcji magazynu „Esensja”.