Dołącz do nas na Facebooku

x

Nasza strona używa plików cookies. Korzystając ze strony, wyrażasz zgodę na używanie cookies zgodnie z aktualnymi ustawieniami przeglądarki. Więcej.

Zapomniałem hasła
Nie mam jeszcze konta
Połącz z Facebookiem Połącz z Google+ Połącz z Twitter
Esensja
dzisiaj: 22 maja 2022
w Esensji w Esensjopedii
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić

Cannes 2012: Nie ruszaj w drogę bez whisky

Esensja.pl
Esensja.pl
Kolejne dni 65. Festiwalu Filmowego w Cannes obfitują we wrażenia. Pijemy whisky z Kenem Loachem, mścimy się z Bradem Pittem pod okiem Andrew Dominika i ruszamy w rozczarowującą drogę rozklekotanym wozem z Walterem Sallesem. A na prowadzenie i tak wysuwa się Leos Carax. I to nie dlatego, że ma największą limuzynę.

Urszula Lipińska

Cannes 2012: Nie ruszaj w drogę bez whisky

Kolejne dni 65. Festiwalu Filmowego w Cannes obfitują we wrażenia. Pijemy whisky z Kenem Loachem, mścimy się z Bradem Pittem pod okiem Andrew Dominika i ruszamy w rozczarowującą drogę rozklekotanym wozem z Walterem Sallesem. A na prowadzenie i tak wysuwa się Leos Carax. I to nie dlatego, że ma największą limuzynę.
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
Zanim na festiwalu odbyła się projekcja „Post Tenebras Lux” Carlosa Reygadasa, bodaj najbardziej surrealistycznym filmowym przeżyciem było „Holy Motors” Leosa Caraxa. Mówiąc o tym filmie nie wiadomo od czego zacząć. Czy od imponującego Denisa Lavanta, wcielającego się tu w jedenaście ról? Czy od zwrotów akcji, które nie przyszłyby na myśl nawet umysłowi o szczególnie rozciągniętej fantazji? Czy od prób interpretacji, których na dwa dni od projekcji pojawiało ponadprzeciętnie wiele? Jedno jest pewne: jakby „Holy Motors” nie streścić, w opisie ten film wygląda beznadziejnie. Opowiada bowiem o jednym dniu z życia Monsieur Oscara, który rano wsiada do limuzyny i za każdym razem, gdy z niej wysiądzie, występuje w innym wcieleniu. Raz jest żebraczką, innym razem starszym panem, a jeszcze innym – chuliganem. Pozbawione wspólnego mianownika role często jednak łączy motyw umierania. Do końca jednak nie wiadomo czy mężczyzna jest tylko aktorem czy także uosobieniem śmierci, z którą igra, ale która nigdy nie ima się jego samego. Ilość znajomych filmowych konwencji w jakie wikła się „Holy Motors” wcale nie pomaga rozwiązać interpretacyjnego supła. Koniec końców jednak wyjaśnianie tego absurdalnego filmu, choć jest fajną zabawą, zupełnie nie przeszkadza w tym, aby pozwolić się uwieść jego onirycznej, intrygującej i kompletnie niedorzecznej zawartości.
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
Wyszukaj / Kup
Z wyjątkowo lekką, by nie rzec błahą propozycją wyszedł w tym roku Ken Loach. Jego „The Angels’ Share” nie krzyczy w obronie uciśnionych z marginesu społecznego, nie formułuje haseł, nie gromadzi dramatów, aby udowodnić wszystkim, że są klasy szczególnie wykańczane przez system. Pozornie, te braki wydawałyby się dobre dla filmu, tymczasem w rzeczywistości dziwnie odbierają one kinu Loacha ciężar. Opowieść o skoku wszech czasów – czyli uprowadzeniu drogocennej whisky przez grupę młodziaków z małym wyrokami na koncie – prze do przodu bawiąc ciętymi dialogami, zaś klasowa przepaść stanowi tu co najwyżej sprawie wykorzystane tło. Ogląda się „The Angels’ Share” z niekrytym rozbawieniem i przyjemnością, aby po seansie dojść do wniosku, że nic z tego filmu nie przetrwało na dłużej w głowie. Wyjątkowo, jak na brytyjskiego reżysera, nikt się tu nie przerzuca racjami, co skutecznie uniemożliwia widzowi wejście w jakikolwiek dialog z tezami tego filmu. I o ile samo „The Angels’ Share” nie jest kinem złym, to w konkursowej stawce przecieka on przez palce, nie zostawiając po sobie nawet jednej szczególnej sceny w pamięci. A to, biorąc pod uwagę okoliczności, nie ustawia Loacha specjalnie wysoko na liście potencjalnych kandydatów do Złotej Palmy.
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
Wyszukaj / Kup
„Killing Them Softly” Andrew Dominika to z kolei jakby odwrotność filmu Loacha. Tu hasła lecą strumieniami, górnolotne sformułowania padają z podziwu godną regularnością, a czasami nawet reżyserowi – chyba niechcący – udaje się osiągnąć na ekranie patos, którego nie powstydziłby się „Braveheart”. „Killing Them Softly” zaczyna się wysmakowanym prologiem. Wciąga w nim wszystko: rytm, moc, ruch, kolor, dźwięk. Mała scena, a cieszy, z miejsca podrywając uwagę widza. Wizualna hipnoza z każdą kolejną minutą staje się jednak piękną przykrywką płytkiej treści, w której wykrzyczane teorie zastępują wyrafinowane niedopowiedzenia i przestrzeń do myślenia. Dominik jest bowiem wkurzony (oburzony ?) rozmiarem zniszczenia zasianym w Ameryce ostatnimi latami. Z telewizorów grzmią George W. Bush i Barack Obama w przedwyborczych kampaniach obiecując wolność, równość i ogólną cudowność, a dookoła wszystko się rozkłada. Na to tło reżyser rzucił historię Jackiego Coogana, który objeżdża miasto kosząc winnych rabunku na majętnych mafiozach. Sama fabuła banalność usiłuje zakląć w wybitnie finezyjnych scenach i trzeba przyznać, że czasami dajemy się pięknu kina Dominika omotać.
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
Wyszukaj / Kup
Podobnego szczęścia nie miał Walter Salles. Wraz z seansem „W drodze” przybyło festiwalowi największe rozczarowanie. Wielu miłośników książki Jacka Kerouaca dużo obiecywało sobie po tym filmie. Wielu choćby przelotnie zerkających na listę nazwisk w obsadzie mogło się wsiadać do tego samochodu z trwogą w sercu i duszą na ramieniu. „W drodze” spełniło chyba wszystkie obawy jakie można było mieć przed seansem. Zamiast soczystych ról dostaliśmy zestaw aktorów mający przyciągnąć do kin szesnastolatki i fanów „Zmierzchu”. Zamiast pieśni o wyzwoleniu ze społecznych konwenansów otrzymaliśmy grzeczny film, zero dusznej atmosfery i najmniejszego choćby poczucia wolności, rzekomo doświadczanego przez bohaterów. Kiedy Sal i Dean pakują plecak i ruszają w drogę, to już po trzydziestu minutach seansu widz ma ochotę zrobić to samo – spakować manatki i ruszyć w stronę wyjścia. I to powinien zrobić bo inaczej straci bezpowrotnie dwie godziny oraz siedemnaście minut na film o przekazie tylko ciut głębszym niż słynne „Crossroads” z Britney Spears w roli głównej. Bohaterowie wsiadają bowiem do samochodu, zatrzymują się w punktach obowiązkowych (pierwsza miłość, pierwsza trawka, pierwszy seks) i dojeżdżają do celu niby mądrzejsi i bardziej dojrzali. Super. Bo ja jako widz mam poczucie, że po tej podróży nie jestem ani mądrzejsza, ani dojrzalsza a co najwyżej o dwie godziny i siedemnaście minut starsza.
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
Wyszukaj / Kup
koniec
25 maja 2012

Komentarze

Dodaj komentarz

Imię:
Treść:
Działanie:
Wynik:

Dodaj komentarz FB

Najnowsze

Z filmu wyjęte: W pogoni za oryginalnością czyli Horror pod ścianą II
Jarosław Loretz

16 V 2022

W poprzednim odcinku przedstawiłem odwróconą do góry nogami głowę. No to teraz coś z innej – choć w sumie podobnej – beczki…

więcej »

Z filmu wyjęte: W pogoni za oryginalnością czyli Horror pod ścianą
Jarosław Loretz

9 V 2022

W ostatnich latach nasila się przeświadczenie, że w kinie grozy było już wszystko. Niektórzy twórcy wyłażą więc ze skóry, żeby pokazać, iż jest to opinia pozbawiona podstaw. Efekty tego są niekiedy dyskusyjne.

więcej »

Z filmu wyjęte: Horror jak się patrzy
Jarosław Loretz

2 V 2022

Niekiedy już na pierwszy rzut oka widać, z jakim gatunkiem filmowym ma się do czynienia.

więcej »

Polecamy

Kevin Smith. Sprzedawcy 2

Do sedna:

Kevin Smith. Sprzedawcy 2
— Marcin Knyszyński

Kevin Smith. Jay i Cichy Bob kontratakują
— Marcin Knyszyński

Kevin Smith. Dogma
— Marcin Knyszyński

Kevin Smith. W pogoni za Amy
— Marcin Knyszyński

Kevin Smith. Szczury z supermarketu
— Marcin Knyszyński

Kevin Smith. Sprzedawcy
— Marcin Knyszyński

Richard Kelly. Pułapka
— Marcin Knyszyński

Richard Kelly. Koniec świata
— Marcin Knyszyński

Richard Kelly. Donnie Darko
— Marcin Knyszyński

Alejandro González Iñárritu. Zjawa
— Marcin Knyszyński

Zobacz też

Inne recenzje

100 najlepszych filmów XXI wieku. Druga setka
— Esensja

50 najlepszych filmów 2013 roku
— Esensja

Esensja ogląda: Maj 2013 (2)
— Miłosz Cybowski, Ewa Drab, Gabriel Krawczyk, Kamil Witek

Najlepsze filmy I kwartału 2013
— Esensja

Esensja ogląda: Styczeń 2013 (Kino)
— Sebastian Chosiński, Miłosz Cybowski, Piotr Dobry, Jakub Gałka, Anna Kańtoch, Alicja Kuciel, Beatrycze Nowicka, Agnieszka Szady, Konrad Wągrowski

Co nam w kinie gra: Holy Motors
— Gabriel Krawczyk, Urszula Lipińska, Patrycja Rojek, Zuzanna Witulska

30 najlepszych filmów 2012 roku
— Esensja

Do kina marsz: Styczeń 2013
— Esensja

Do kina marsz: Grudzień 2012
— Esensja

Esensja ogląda: Listopad 2012 (Kino)
— Sebastian Chosiński, Miłosz Cybowski, Mateusz Kowalski, Gabriel Krawczyk, Alicja Kuciel, Patrycja Rojek

Z tego cyklu

From Cannes with Love
— Urszula Lipińska

Ostatnie tchnienie
— Urszula Lipińska

Koniec świata ze skrzyneczki na narzędzia
— Urszula Lipińska

Love is All Around
— Urszula Lipińska

Diabły, diabły
— Urszula Lipińska

Raje utracone
— Urszula Lipińska

Tegoż twórcy

Remanent filmowy 2016
— Sebastian Chosiński, Gabriel Krawczyk, Jarosław Loretz, Marcin Osuch, Konrad Wągrowski, Kamil Witek

Gramofon u podstaw
— Karolina Ćwiek-Rogalska

Złote myśli Erica Cantony
— Alicja Siwik

Gwiazda (z) kryminału
— Piotr Dobry

Idea co nie przemija z wiatrem
— Kamil Witek

Do trzech razy sztuka
— Przemysław Ćwik

Od 01, przez 09, do 11 (w skali dziesięciopunktowej)
— Michał Chaciński

Tegoż autora

007: Wszystkie laski Jamesa Bonda
— Urszula Lipińska

Co nam w kinie gra: „Kopciuszek”, „Gloria”
— Marta Bałaga, Urszula Lipińska

Co nam w kinie gra: Mapy gwiazd
— Marta Bałaga, Urszula Lipińska, Kamil Witek

30. Warszawski Festiwal Filmowy: Dzień 10
— Karolina Ćwiek-Rogalska, Urszula Lipińska

30. Warszawski Festiwal Filmowy: Dzień 9
— Urszula Lipińska, Karolina Ćwiek-Rogalska

30. Warszawski Festiwal Filmowy: Dzień 8
— Urszula Lipińska, Karolina Ćwiek-Rogalska

30. Warszawski Festiwal Filmowy: Dzień 7
— Karolina Ćwiek-Rogalska, Urszula Lipińska

30. Warszawski Festiwal Filmowy: Dzień 6
— Urszula Lipińska, Karolina Ćwiek-Rogalska, Gabriel Krawczyk

30. Warszawski Festiwal Filmowy: Dzień 5
— Urszula Lipińska, Karolina Ćwiek-Rogalska

30. Warszawski Festiwal Filmowy: Dzień 4
— Urszula Lipińska, Karolina Ćwiek-Rogalska

Copyright © 2000- – Esensja. Wszelkie prawa zastrzeżone.
Jakiekolwiek wykorzystanie materiałów tylko za wyraźną zgodą redakcji magazynu „Esensja”.