Dołącz do nas na Facebooku

x

Nasza strona używa plików cookies. Korzystając ze strony, wyrażasz zgodę na używanie cookies zgodnie z aktualnymi ustawieniami przeglądarki. Więcej.

Zapomniałem hasła
Nie mam jeszcze konta
Połącz z Facebookiem Połącz z Google+ Połącz z Twitter
Esensja
dzisiaj: 18 października 2021
w Esensji w Esensjopedii

Luca Guadagnino
‹Suspiria›

EKSTRAKT:70%
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
TytułSuspiria
Dystrybutor Kino Świat
Data premiery20 marca 2019
ReżyseriaLuca Guadagnino
ZdjęciaSayombhu Mukdeeprom
Scenariusz
ObsadaDakota Johnson, Tilda Swinton, Doris Hick, Malgorzata Bela, Chloë Grace Moretz, Angela Winkler, Vanda Capriolo, Alek Wek
MuzykaThom Yorke
Rok produkcji2018
Kraj produkcjiUSA, Włochy
Czas trwania152 min
Gatunekfantasy, groza / horror
Zobacz w
Wyszukaj wSkąpiec.pl
Wyszukaj wAmazon.co.uk
Wyszukaj / Kup

Krwawy taniec bez gwiazd
[Luca Guadagnino „Suspiria” - recenzja]

Esensja.pl
Esensja.pl
Jaka szkoda, że Luca Guadagnino nie nakręcił remake’u tego legendarnego horroru na przykład przed dekadą, kiedy ekrany kin i telewizorów zalewane były filmami, których akcja rozgrywała się w akademiach tańca. Wyobrażacie sobie miny tych zupełnie przypadkowych widzów, którzy skusiliby się wówczas na seans „Suspirii”, przyciągnięci komercyjnymi opisami dystrybutora?

Sebastian Chosiński

Krwawy taniec bez gwiazd
[Luca Guadagnino „Suspiria” - recenzja]

Jaka szkoda, że Luca Guadagnino nie nakręcił remake’u tego legendarnego horroru na przykład przed dekadą, kiedy ekrany kin i telewizorów zalewane były filmami, których akcja rozgrywała się w akademiach tańca. Wyobrażacie sobie miny tych zupełnie przypadkowych widzów, którzy skusiliby się wówczas na seans „Suspirii”, przyciągnięci komercyjnymi opisami dystrybutora?

Luca Guadagnino
‹Suspiria›

EKSTRAKT:70%
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
TytułSuspiria
Dystrybutor Kino Świat
Data premiery20 marca 2019
ReżyseriaLuca Guadagnino
ZdjęciaSayombhu Mukdeeprom
Scenariusz
ObsadaDakota Johnson, Tilda Swinton, Doris Hick, Malgorzata Bela, Chloë Grace Moretz, Angela Winkler, Vanda Capriolo, Alek Wek
MuzykaThom Yorke
Rok produkcji2018
Kraj produkcjiUSA, Włochy
Czas trwania152 min
Gatunekfantasy, groza / horror
Zobacz w
Wyszukaj wSkąpiec.pl
Wyszukaj wAmazon.co.uk
Wyszukaj / Kup
Kiedy Dario Argento nakręcił w 1977 roku „Odgłosy”, był już cenionym twórcą filmów grozy spod znaku giallo. Miał przecież na koncie między innymi wyśmienitą „Głęboką czerwień” (1975), przez wielu widzów i krytyków uznawaną za najlepsze dzieło gatunku. O sukcesie obu obrazów zdecydował niezwykły, pełen niepokoju klimat, podsycone erotyką krwawe sceny przemocy oraz genialna, wywołująca prawdziwy lęk muzyka włoskiej formacji progresywnej Goblin. A skoro mieliśmy przed czterema dekadami do czynienia z dziełem niemal kompletnym, to czy warto było realizować jego remake? Tak, i to przynajmniej z dwóch powodów. Po pierwsze: mimo statusu filmu kultowego, „Odgłosy” nie są artystycznym majstersztykiem. Ba! z perspektywy czasu od strony technicznej wydają się wręcz siermiężne. Po drugie: dostępne dzisiaj efekty specjalne mogły pomóc reżyserowi wznieść się na jeszcze wyższy poziom i uczynić obraz znacznie atrakcyjniejszym wizualnie.
Zdaję sobie sprawę, że ten drugi argument jest trochę jak będący bronią obosieczną miecz. Ale właśnie w tym kierunku postanowił ostatecznie podążyć Luca Guadagnino, polskiemu widzowi znany głównie z melodramatów „Jestem miłością” (2009) i „Tamte dni, tamte noce” (2017) oraz thrillera „Nienasyceni” (2015). Wielbiciele reżysera rodem z Palermo przecierali pewnie oczy ze zdumienia, kiedy przeczytali informację, że postanowił on opowiedzieć jeszcze raz historię Matki Westchnień. Bo przecież od horrorów do tej pory trzymał się z daleka. Aż tu nagle… Akcja remake’u „Suspirii” (tym razem polski dystrybutor nie zdecydował się na tłumaczenie oryginalnego tytułu) rozgrywa się w 1977 roku – a więc w roku premiery „Odgłosów” – w bardzo symbolicznym miejscu: podzielonym na część zachodnią i wschodnią Berlinie. Obie zresztą pojawiają się w filmie, podobnie jak i mocno wrzynający się w pamięć mur, stojący tuż obok akademii tańca Madame Blanc.
Guadagnino – w przeciwieństwie do swego rodaka – uwypuklił kontekst społeczno-historyczny. W tle bez przerwy przewija się motyw terrorystów z Frakcji Czerwonej Armii, a w fabule pojawiają się wręcz sugestie, że jedna z uczennic szkoły – Patricia Hingle (w tej roli Amerykanka Chloë Grace Moretz) – może być związana z radykalnymi organizacjami lewicowymi. Tak właśnie podejrzewa jej psychiatra, doktor Josef Klemperer (którego gra niejaki Lutz Ebersdorf, a w rzeczywistości… fantastycznie ucharakteryzowana Brytyjka Tilda Swinton), który po zniknięciu dziewczyny i lekturze pozostawionego przez nią w jego gabinecie pamiętnika zaczyna prowadzić własne śledztwo. Zbiega się ono w czasie z przybyciem do Berlina Amerykanki Susanny Bannion (wciela się w nią Dakota Johnson, córka Melanie Griffith i Dona Johnsona), która wyrwała się ze szczelnych objęć swej mennonickiej rodziny, aby uczyć się tańca pod okiem Madame Blanc (Swinton po raz drugi).
Szybko okazuje się, że szkoła (z internatem) skrywa mroczne tajemnice, a uczennice, które nabierają podejrzeń co do jej prawdziwego charakteru, znikają w niewyjaśnionych okolicznościach. Widz nie ma wątpliwości, że podobny los musi spotkać również Susie. Ale Guadagnino, który dał scenariusz „Odgłosów” do przeróbki mającemu pewne doświadczenie w horrorach (vide „Nienasycony” Joela Schumachera) Davidowi Kajganichowi, postanowił nie iść prosto szlakiem wytyczonym cztery dekady temu. Dlatego z biegiem czasu pojawia się coraz więcej odstępstw od oryginału. A finał tak naprawdę przewraca wszystko do góry nogami. Także z powodu przeniesienia miejsca akcji do Niemiec. Włoski reżyser postanowił z tego faktu wycisnąć jak najwięcej się da – stąd nie tylko wątek terrorystyczny, ale również nawiązania do nazistowskiej przeszłości i do Holokaustu. Przy tej okazji Kajganich wprowadził na „arenę” postać narzeczonej doktora Klemperera, do roli której Guadagnino zatrudnił Jessikę Harper – grającą Susie w wersji z 1977 roku.
Oglądając film, widz powinien być pod wrażeniem przede wszystkim dwóch elementów. Idealnie oddanej rzeczywistości lat 70. ubiegłego wieku (i dotyczy to nie tylko scenografii i kostiumów, lecz także filtrów zastosowanych w kamerze, dzięki którym można odnieść wrażenie, że „Suspiria” została nakręcona właśnie wtedy) oraz artystycznej wizji okrutnego rytuału, który przypomina krwawy sen schizofrenika. Dario Argento z racji niewielkich środków finansowych zrobił to – całkowicie świadomie – kiczowato, Guadagnino podniósł ten kicz na wyższy poziom artyzmu. I obronił się! Zawodzi natomiast ścieżka dźwiękowa, pod którą podpisał się – znany z Radiohead – Thom Yorke. Ale też nie ukrywajmy, że chcąc dorównać fantastycznemu soundtrackowi Goblina, zadanie miał piekielnie trudne. Zwłaszcza, że zdecydował się pójść inną drogą, mieszając muzykę konkretną z elektroniką i awangardowym krautrockiem. Nie oznacza to wcale, że Anglik poległ na całej linii, ale na pewno nie stworzył motywu, który jednoznacznie kojarzyłby się z filmem. Chyba że takie miał zadanie…
koniec
15 kwietnia 2019

Komentarze

16 IV 2019   22:21:11

Szczerze powiem, że nie czekałem na ten film. Odświeżanie klasyków jest nadal w modzie, często sięga się po tytuły które wcale się nie zestarzały a ich nowe wersje wołają o pomstę do nieba, jednak... Suspiria mnie kupiła w całości, bardzo lubię film Argento, jednak dopiero remake jest filmem jak dla mnie kompletnym. Świetne kreacje aktorskie, nie tylko Tildy, niepokojący klimat, bardzo plastyczne kadry, gdyby tak odświeżano klasyki mało kto by protestował. Nie do końca zgadzam się z oceną muzyki, nie do końca, bo miałem podobnie przy pierwszym zetknięciu z filmem Guadagnino, ale doceniłem ja podczas drugiego seansu, już nie porównywałem jej z dziełem Goblina i stwierdzam, że jest równie genialna. Pozdrawiam

Dodaj komentarz

Imię:
Treść:
Działanie:
Wynik:

Dodaj komentarz FB

Najnowsze

East Side Story: Andriej Tarkowski oczyma… dziecka
Sebastian Chosiński

4 IV 2021

Nazwać Andrieja Tarkowskiego klasykiem światowej (nie tylko radzieckiej i rosyjskiej) kinematografii – to jakby nic o nim nie powiedzieć. Był bowiem nie tylko reżyserem, ale i natchnionym poetą kina, wizjonerem i chrześcijańskim mistykiem, który w swoich filmach sięgał po skrajnie odmienne tła – od średniowiecznej Rusi po bezbrzeżny Kosmos. Dokumentalny film „Świątynia kina” opowiada o jego życiu i twórczości z perspektywy syna artysty.

więcej »

Klasyka kina radzieckiego: Iwan, Marika i Garbaty Karp
Sebastian Chosiński

3 III 2021

Ostatni odcinek kryminalnego miniserialu Stanisława Goworuchina „Gdzie jest Czarny Kot?” udanie wieńczy całość. Scenarzyści (bracia Wajnerowie) i reżyser zadbali bowiem o odpowiednią porcję emocji, ale także o sceny mogące poruszyć serce. Na główną postać odcinka wyrósł też, zostawiając na drugim planie Gleba Żegłowa, grany przez Władimira Konkina Szarapow.

więcej »

Klasyka kina radzieckiego: „Ferdinand” nie do zdarcia
Sebastian Chosiński

24 II 2021

W czwartym (przedostatnim) odcinku miniserialu Stanisława Goworuchina „Gdzie jest Czarny Kot” mają miejsce dwa nadzwyczaj ważne wydarzenia. Po pierwsze: wydział, którym kieruje kapitan Gleb Żegłow, wpada wreszcie na trop Foksa i zastawia na niego pułapkę. Po drugie: udaje się odpowiedzieć na pytanie, czy to doktor Iwan Siergiejewicz Gruzdiew jest odpowiedzialny za śmierć eksżony Łarisy.

więcej »

Polecamy

Kevin Smith. Sprzedawcy 2

Do sedna:

Kevin Smith. Sprzedawcy 2
— Marcin Knyszyński

Kevin Smith. Jay i Cichy Bob kontratakują
— Marcin Knyszyński

Kevin Smith. Dogma
— Marcin Knyszyński

Kevin Smith. W pogoni za Amy
— Marcin Knyszyński

Kevin Smith. Szczury z supermarketu
— Marcin Knyszyński

Kevin Smith. Sprzedawcy
— Marcin Knyszyński

Richard Kelly. Pułapka
— Marcin Knyszyński

Richard Kelly. Koniec świata
— Marcin Knyszyński

Richard Kelly. Donnie Darko
— Marcin Knyszyński

Alejandro González Iñárritu. Zjawa
— Marcin Knyszyński

Zobacz też

Tegoż twórcy

Czarująca historia miłosna
— Jarosław Robak

NajAmerican Film Festival 2017
— Jarosław Robak, Kamil Witek

Tegoż autora

Śpij, kochanie, po słonecznej stronie ulicy
— Sebastian Chosiński

Ballady i impro-romanse
— Sebastian Chosiński

Puma skacząca do gardeł wampirów
— Sebastian Chosiński

Mroczna zatoka
— Sebastian Chosiński

Zdradzona i porzucona
— Sebastian Chosiński

Znaki na niebie i ziemi
— Sebastian Chosiński

Noir w kolorze… żółtym
— Sebastian Chosiński

Miłość w cieniu katastrofy
— Sebastian Chosiński

Na Dzikim Zachodzie i w kraju Łokietka
— Sebastian Chosiński

W samym sercu Czarnego Lądu
— Sebastian Chosiński

Copyright © 2000- – Esensja. Wszelkie prawa zastrzeżone.
Jakiekolwiek wykorzystanie materiałów tylko za wyraźną zgodą redakcji magazynu „Esensja”.