Dołącz do nas na Facebooku

x

Nasza strona używa plików cookies. Korzystając ze strony, wyrażasz zgodę na używanie cookies zgodnie z aktualnymi ustawieniami przeglądarki. Więcej.

Zapomniałem hasła
Nie mam jeszcze konta
Połącz z Facebookiem Połącz z Google+ Połącz z Twitter
Esensja
dzisiaj: 30 listopada 2021
w Esensji w Esensjopedii

Quentin Tarantino
‹Wściekłe psy›

EKSTRAKT:90%
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
TytułWściekłe psy
Tytuł oryginalnyReservoir dogs
Dystrybutor Monolith
ReżyseriaQuentin Tarantino
ZdjęciaAndrzej Sekuła
Scenariusz
ObsadaTim Roth, Harvey Keitel, Michael Madsen, Steve Buscemi, Chris Penn
Rok produkcji1992
Kraj produkcjiUSA
Czas trwania99 min
ParametryDolby Digital 5.1: format: 2,35:1
Gatunekkryminał, sensacja, thriller
Zobacz w
Wyszukaj wSkąpiec.pl
Wyszukaj wAmazon.co.uk
Wyszukaj / Kup

DVD: Wściekłe psy
[Quentin Tarantino „Wściekłe psy” - recenzja]

Esensja.pl
Esensja.pl
Precyzyjna mozaika i krwawa jatka, thriller i komedia, plagiat i jeden z najbardziej wpływowych filmów ostatnich lat. Tym wszystkim i jeszcze więcej są „Wściekłe psy” Quentina Tarantino, wydane na DVD w cyklu Domowa Kolekcja.

Konrad Wągrowski

DVD: Wściekłe psy
[Quentin Tarantino „Wściekłe psy” - recenzja]

Precyzyjna mozaika i krwawa jatka, thriller i komedia, plagiat i jeden z najbardziej wpływowych filmów ostatnich lat. Tym wszystkim i jeszcze więcej są „Wściekłe psy” Quentina Tarantino, wydane na DVD w cyklu Domowa Kolekcja.

Quentin Tarantino
‹Wściekłe psy›

EKSTRAKT:90%
WASZ EKSTRAKT:
0,0 % 
Zaloguj, aby ocenić
TytułWściekłe psy
Tytuł oryginalnyReservoir dogs
Dystrybutor Monolith
ReżyseriaQuentin Tarantino
ZdjęciaAndrzej Sekuła
Scenariusz
ObsadaTim Roth, Harvey Keitel, Michael Madsen, Steve Buscemi, Chris Penn
Rok produkcji1992
Kraj produkcjiUSA
Czas trwania99 min
ParametryDolby Digital 5.1: format: 2,35:1
Gatunekkryminał, sensacja, thriller
Zobacz w
Wyszukaj wSkąpiec.pl
Wyszukaj wAmazon.co.uk
Wyszukaj / Kup
Przyznam się, należę do tej, nielicznej chyba, grupy kinomanów, którzy nie darzą zbyt wielką estymą „Pulp Fiction” Quentina Tarantino. Ot, film jak film. Rozumiem jego znaczenie dla kina, widzę pomysły formalne, doceniam błyskotliwą zabawę konwencją, ale sama historia w tym filmie opowiedziana nie angażuje mnie emocjonalnie w żaden sposób. A to raczej niezbędny element dobrej fabuły, bo co mi z filozoficznych rozważań Samuela L. Jacksona, jeśli on, jako postać, i w ogóle cała historia zupełnie mnie nie obchodzi? Żadnej z tych wad nie ma natomiast wcześniejszy film Tarantino, jego reżyserski debiut, niskonakładowe kino niezależne, czyli „Wściekłe psy” wydane właśnie na DVD w serii Domowa Kolekcja Monolith Video.
Jestem gotów określić „Wściekłe psy” najlepszym filmem w karierze Tarantino. Jest to błyskotliwe połączenie kina sensacyjnego, thrillera, kryminału i czarnej komedii. To też najlepszy przykład tego, że mały budżet (tu astronomicznie mały – aktorzy grali we własnych ubraniach, w magazynie stworzono nie tylko główną scenerię akcji, ale i mieszkanie Pana Pomarańczowego z filmowego epizodu) zmusza twórcę do myślenia i niesztampowych, oryginalnych i pomysłowych rozwiązań. Tarantino z historii krwawych gangsterskich porachunków czyni niezwykle zwartą i precyzyjną fabułę. Głównym miejscem akcji, niczym w teatralnej sztuce, staje się wnętrze starego magazynu, a jedność czasu i miejsca przywodzi na myśl antyczne wzorce. Do tego jednak Tarantino dorzuca tak właściwe dla całej swej twórczości zachwianie chronologii opowiadanych wydarzeń. Liczne retrospekcje przedstawiające po kolei członków gangu przeprowadzającego napad, nie tylko szczegółowo charakteryzują postaci dramatu, ale i stale utrzymają zainteresowanie widza na najwyższym poziomie.
Sam Tarantino twierdzi natomiast, że jego film jest komedią. To może zbyt daleko idące określenie dla obrazu, w którym jedną z kluczowych scen jest odcinanie ucha zakładnikowi, a śmierć ponosi 16 osób (z około 20, którzy pojawiają się na ekranie), ale faktem jest, że błyskotliwość pana Q. w pisaniu dialogów tu ukazana zostaje w całej okazałości. I w tym też nie chodzi tylko o dowcip – bohaterowie, mówiąc o rzeczach bliskich i znajomych dla widza, przybliżają mu swój świat i zwiększają emocjonalne zaangażowanie w oglądaną historię. To jak w powieściach Stephena Kinga, który również stawia na zwyczajność swej scenerii, aby później tym silniej zaskoczyć wejściem Nieznanego. Bardziej nas przecież zainteresuje i wyda prawdziwsze komentowanie piosenki Madonny czy dyskusja o napiwkach, niż właściwe dla większości filmów (zwłaszcza polskich, niestety) banalne pogadanki o niczym. W ten sposób Tarantino dokonuje dużej sztuki – uprawdopodobnia w naszych oczach swój przerysowany świat, dodatkowo wpisując swe dzieło między ikony popkultury.
Magazyn „Empire” uznał „Wściekłe psy” najbardziej wpływowym filmem ostatniego piętnastolecia. Film w Ameryce przyniósł zaledwie 3 miliony dolarów zysku (Amerykanie jednak nie cenią sobie oryginalności), okazał się wielkim sukcesem w Europie. „Empire” zwraca jednak uwagę, że „Psy” całkowicie odmieniły oblicze amerykańskiego kina niezależnego, czyniąc modnymi wielogatunkowość, zabawę konwencją, unaoczniając w jaki sposób można czerpać z minionych filmowych dokonań, pokazując wreszcie młodym filmowcom drogę do sławy, jaka stała się udziałem Quentina Tarantino. Nie można jednak zapomnieć, że sam Tarantino bardzo mocno korzystał z wzorów kina hongkońskiego (‘Wściekłe psy” są tak bardzo zbliżone fabularnie do filmu „Long hu feng yun”, czyli „Miasto w ogniu” z 1987, że uchodzą za jego remake), z filmów Johna Woo i Martina Scorsese, a nawet Akiry Kurosawy. Ale obecnie następuje zwrot – już nie tylko twórcy amerykańscy i europejscy starają się nawiązywać do Tarantino, z jego pomysłów korzysta się też nierzadko w Azji, skąd przecież przyszła inspiracja – do bezpośredniego nawiązania do „Wściekłych psów” przyznawał się na przykład Kinji Fukasaku, twórca świetnego krwawego japońskiego futurystycznego thrillera „Battle Royale”.
Nieźle, tyle napisałem i nie wspomniałem o świetnym aktorstwie (Tim Roth, Harvey Keitel, Steve Buscemi, Michael Madsen) i porywającym soundtracku. No to wspominam.
Materiały dodatkowe (20%)
Niestety, w tym wydaniu bardzo ubogie, jedynie trailer „Wściekłych psów” i zapowiedzi innych filmów Monolith. Widać, że w tym przypadku dystrybutor postawił na atrakcyjną cenę. Ale wypada wspomnieć ładne wąskie opakowanie, będące zapewne znakiem rozpoznawczym tej serii. Tak czy inaczej – warto mieć w swej kolekcji.
koniec
5 września 2004

Komentarze

Dodaj komentarz

Imię:
Treść:
Działanie:
Wynik:

Dodaj komentarz FB

Najnowsze

East Side Story: Andriej Tarkowski oczyma… dziecka
Sebastian Chosiński

4 IV 2021

Nazwać Andrieja Tarkowskiego klasykiem światowej (nie tylko radzieckiej i rosyjskiej) kinematografii – to jakby nic o nim nie powiedzieć. Był bowiem nie tylko reżyserem, ale i natchnionym poetą kina, wizjonerem i chrześcijańskim mistykiem, który w swoich filmach sięgał po skrajnie odmienne tła – od średniowiecznej Rusi po bezbrzeżny Kosmos. Dokumentalny film „Świątynia kina” opowiada o jego życiu i twórczości z perspektywy syna artysty.

więcej »

Klasyka kina radzieckiego: Iwan, Marika i Garbaty Karp
Sebastian Chosiński

3 III 2021

Ostatni odcinek kryminalnego miniserialu Stanisława Goworuchina „Gdzie jest Czarny Kot?” udanie wieńczy całość. Scenarzyści (bracia Wajnerowie) i reżyser zadbali bowiem o odpowiednią porcję emocji, ale także o sceny mogące poruszyć serce. Na główną postać odcinka wyrósł też, zostawiając na drugim planie Gleba Żegłowa, grany przez Władimira Konkina Szarapow.

więcej »

Klasyka kina radzieckiego: „Ferdinand” nie do zdarcia
Sebastian Chosiński

24 II 2021

W czwartym (przedostatnim) odcinku miniserialu Stanisława Goworuchina „Gdzie jest Czarny Kot” mają miejsce dwa nadzwyczaj ważne wydarzenia. Po pierwsze: wydział, którym kieruje kapitan Gleb Żegłow, wpada wreszcie na trop Foksa i zastawia na niego pułapkę. Po drugie: udaje się odpowiedzieć na pytanie, czy to doktor Iwan Siergiejewicz Gruzdiew jest odpowiedzialny za śmierć eksżony Łarisy.

więcej »

Polecamy

Kevin Smith. Sprzedawcy 2

Do sedna:

Kevin Smith. Sprzedawcy 2
— Marcin Knyszyński

Kevin Smith. Jay i Cichy Bob kontratakują
— Marcin Knyszyński

Kevin Smith. Dogma
— Marcin Knyszyński

Kevin Smith. W pogoni za Amy
— Marcin Knyszyński

Kevin Smith. Szczury z supermarketu
— Marcin Knyszyński

Kevin Smith. Sprzedawcy
— Marcin Knyszyński

Richard Kelly. Pułapka
— Marcin Knyszyński

Richard Kelly. Koniec świata
— Marcin Knyszyński

Richard Kelly. Donnie Darko
— Marcin Knyszyński

Alejandro González Iñárritu. Zjawa
— Marcin Knyszyński

Zobacz też

Tegoż twórcy

Szalone lata 60.
— Piotr Nyga

Jedyna taka mitologia
— Piotr Dobry

Esensja ogląda: Maj 2013 (3)
— Sebastian Chosiński, Grzegorz Fortuna, Jakub Gałka, Kamil Witek

Esensja ogląda: Maj 2013 (2)
— Miłosz Cybowski, Ewa Drab, Gabriel Krawczyk, Kamil Witek

Esensja ogląda: Luty 2013 (Kino)
— Miłosz Cybowski, Gabriel Krawczyk, Alicja Kuciel, Konrad Wągrowski

Wściekły pies
— Grzegorz Fortuna

Esensja ogląda: Styczeń 2013 (Kino)
— Sebastian Chosiński, Miłosz Cybowski, Piotr Dobry, Jakub Gałka, Anna Kańtoch, Alicja Kuciel, Beatrycze Nowicka, Agnieszka Szady, Konrad Wągrowski

Podoba mi się, jak kręcisz filmy, chłopcze
— Ewa Drab

SPF – Subiektywny Przegląd Filmów (10)
— Jakub Gałka

Daj się uwieść obliczu żydowskiej zemsty
— Konrad Wągrowski

Copyright © 2000- – Esensja. Wszelkie prawa zastrzeżone.
Jakiekolwiek wykorzystanie materiałów tylko za wyraźną zgodą redakcji magazynu „Esensja”.