„W gęstwinie miast” to jedna z pierwszych sztuk Bertolta Brechta. Jest ona czymś na kształt krzyku starającego się wyrazić niesprawiedliwość, ból i brak uczuć w świecie schyłku dzikiego kapitalizmu. Wszak były lata 20., w Niemczech szalała hiperinflacja i bieda, tąpnięcie wisiało w powietrzu. Tymczasem walka Schlinka i Gargi w „Versus”, choć formalnie w Chicago, odbywa się w oderwaniu od tła. Jakkolwiek negatywnie nie rozpatrywać A.D. 2008 – współczesność nijak się ma do wstrząsów lat 20. XX wieku. W oryginale Schlink to bogaty malezyjski kupiec drzewny, zaś Garga jest księgarzem. Nie wiadomo jednak, dlaczego postanowili z sobą walczyć. Zresztą u Rychcika niewiadomych jest jeszcze więcej. Prócz walczących pojawiają się tylko dwie postaci – żona Gargi Jane oraz jego siostra Marie. Trudno stwierdzić, jakie są bądź były faktyczne relacje pomiędzy postaciami w wersji „Versus”. Trudno także oprzeć się wrażeniu, że cała otoczka jest jedynie pretekstem. „Versus” tworzy bowiem własny świat, niezrozumiały, obcy, pełen ułudy i udawania. Walka staje się w nim co najwyżej mętną metaforą, być może jakąś próbą zbliżenia do drugiego człowieka. Próbą jednak nieudaną, gdyż „nieskończona samotność czyni wrogość nieosiągalnym celem”, jak zauważa Shlink.

Radosław Rychcik zdołał stworzyć świat złożony wyłącznie z ludzkich ruchów i słów oraz muzyki. Nie ma bowiem w spektaklu prawie żadnej scenografii. Czwórka spoconych, skąpo ubranych, młodych ludzi biega po scenie, skacze po sobie, tarza się, czołga, rozbiera i ubiera, wrzeszczy i płacze. Sygnały, które wysyłają, są nienaturalne, aktorzy przypominają kukły, mechanicznie wchodzą na scenę i z niej schodzą, potęgując w ten sposób uczucie braku jakiejkolwiek bliskości. W „Versus” zastosowano sporo dłużyzn, scen, które zdają się trwać w nieskończoność, czynności powtarzanych w kółko, mechanicznie, do znudzenia, do granic wytrzymałości widza.

Mało kto zna krakowski Teatr Nowy, lecz nie sposób recenzować „Versus” w oderwaniu od miejsca, w którym sztukę wystawiono. To malutki, ciasny teatrzyk, w którym aktorzy są na wyciągnięcie ręki, bliscy i ludzcy. Ich cielesność łączy się z cielesnością widza, kropelki śliny wytryskujące z krzyczących gardeł tańczą w świetle reflektorów. W takiej to scenerii poznajemy strzępy abstrakcyjnej, wykrzyczanej i niekonkretnej „walki-niewalki” Schlinka i Gargi.