W poszukiwaniu własnej tożsamości – kim jestem, dokąd zmierzam, skąd pochodzę – 7 lat temu opisałam siebie poprzez jeden kształt, własna sygnaturę. Ten kształt transponowany jest na wiele sposobów, w wielu kontekstach znaczeniowych, mentalnych i formalnych. Nie utrwalam obrazu zewnętrznej przestrzeni wokół mnie, nie naśladuję rzeczywistości, 
nie odwzorowuję jej tematycznie. Akt tworzenia jest dla mnie rodzajem zapisu, obrazowania poprzez konstrukcję prostej formy. Nie odcinam się od rzeczywistości, ale zapisuję ją według własnego słownika. Interesują mnie wszelkie działania oparte na kompozycji nakładania kolejnych „warstw”, w położeniu równoległym, czasem prostopadłym, w przekształcaniu jednego znaku, czasem w pokazaniu wycinka lub „wewnętrznej” struktury. Nie jestem malarzem materii, wybieram „opis” zawarty w formule krzywych. Rezygnuję z perspektywy, nie ma tu iluzji rzeczywistości. Iluzyjna i metaforyczna staje się rzeczywistość budowana w formie znaków. […]