Refleksje o twórczości Rembrandta, Francisa Bacona, odszukiwanie w tekstach Malraux czy Jerzego Nowosielskiego rozważań dotyczących istoty sztuki – otóż właśnie te refleksje prowadzą nas do źródeł inspiracji malarskich Marty Makarczuk, do malarstwa, które od pewnego czasu przeżywa ważną ewolucję. Wspomniana tu ewolucja to droga od tego, co jest obrazem rzeczywistości budowanym światłem, przestrzenią, kolorem, do płócien, w których malowana i studiowana rzeczywistość jest drogą do tajemnicy. Może to ryzykowne, ale malowany teraz świat i ludzkie ciało, mięso i ryby, zdecydowanie zmieniające się formaty płócien – to nie tylko rezultat twórczych przeżyć. Jest to w moim przekonaniu stawianie siebie i patrzących na te obrazy wobec tajemnicy i sensu życia. Obserwując od szeregu lat malarstwo Marty Makarczuk, dostrzegam w jej obrazach wzrastające znaczenia koloru i światła, korzystanie z większych niż kiedyś formatów, które pozwalają na rozbudowanie dramatyzmu przedstawień ludzi, przedmiotów, płócien, kawałów mięsa i swoistego portretowania ryb. To powiększanie świata obrazu nie wynika – w moim przekonaniu – z tęsknoty za formą monumentalną. Jest to raczej droga ku wyrazistości, wzmacnianiu siły koloru, ku ukazywaniu tego metafizycznego teatrum pełnego ciał i przestrzeni, w której kolor odgrywa rolę o wiele większą niż kiedyś. Malowane w ostatnich miesiącach obrazy są rodzajem pamiętnika czy raczej dziennika Marty Makarczuk.