Żytnia
Szymon Teżewski

Bladym świtem Wojciech wsiadł na rower i pojechał w las. Trochę się gubił, bo nie był u Babki już pewnie od kilkunastu lat. Właściwie to nawet nie był pewien, czy ma jeszcze gdzie jechać. Ludzie przestali się Babki radzić, choć nie przestali bać.

W obrotach sfer niebieskich
Maciej Jurgielewicz

Ona siadła przy tej tabliczce i patrzyła co duch gada i później, jak już skończył, mówi że to było ‘Ruszył słońce, wstrzymał ziemię, polskie go wydało plemię’. Kaczan od razu coś zakminił i gadał, że zna to, tylko się musi zastanowić. Chwilę później przypomniał sobie, że to coś z Adama Mickiewicza, tego ze szkoły, co wiersze pisał. Ogólnie znany taki koleś.

Business is business
Marcin Rusnak

Dłonie mutanta przypominały kraby – śródręcza były wielkie, zaokrąglone, a palce krótkie, niekształtne i powyginane, do tego pulchne u nasady i wąskie przy końcach. W końcu promień latarki zawędrował na twarz mutanta i Sulimowski syknął na jej widok. Olbrzym nie spał. Wpatrywał się prosto w źródło światła małymi oczkami, ledwie widocznymi spod wezbranej na czole masy guzów i torbieli.

Haiku #2
Aleksander Pietraszunas

tym samym sercem
lecz w pomiętej skórze
kolejna wiosna

Za muszki bezskrzydłe
Maria Soroczyńska

Złe dzieci nie zasługują na sen
A może się mylę
Za muszki bezskrzydłe
Za lalki bez nóg
Za uduszone pluszowe misie

Do lustra
Kamil Staszewski

w poezji można by coś nowego
stworzyć ot tak pstrykając palcami
spalić grube tomiska i powiesić za łby
krytyków wiecznie cierpiących
na deja vu syndrome

Prawda na rocznicę „Solidarności”
Piotr Łukianienko

Jak się żyło w krajach socjalistycznych 30 lat temu? Młody wówczas białoruski artysta Piotr Łukianienko utrwalił to, co go otaczało (a zarazem o czym głośno się nie mówiło), na swoich obrazach.

Okładka: Zamek
Agnieszka ‘Achika’ Szady

Okładka: Bajkonik
Agnieszka ‘Achika’ Szady

Gwiezdne wojny: Prawo robotyki – część 1
Alexa

Vader sięgnął po górną część zbroi. Przedramię ze sztuczną dłonią ostrzegawczo zapulsowało bólem.
– Czy nic nie można na to poradzić? – zapytał cicho.
– Nie.

Śliwkowy szalik
Izabela Sowa

Długą chwilę zastanawiałem się, do kogo należy ten sweter w kolorze śmieci z odkurzacza i cienkie mysie włosy, ciasno związane w żałosny kucyk. Kim jest? Jak ma na imię? Co robi w naszej zgranej grupie? Czułem się niczym archeolog, który z paru marnych skorup próbuje złożyć cały dzbanek.

Wzgórza
Jarosław Loretz

- Potrzebuje kto tutaj nająć mocnego chłopa?

To już było ponad siły siedzącego na ławce człowieka. Z ogarniętych nagle bezwładem rąk wypadł strugany kloc drewna. Nóż nie wypadł - był przywiązany do przegubu ręki, więc tylko zadyndał na sznurku. W tym momencie z trzaskiem otwarło się okno chaty. Ukazała się w nim siwa głowa obdarzona przez naturę dwojgiem nad wyraz chytrych oczu oraz wybitnie skrzekliwym głosem.

- A znajdzie się praca. O tam, za wzgórzami...

Galeria – nowy serwis w dziale Twórczość!
Esensja

31 VIII 2010