W swoich badaniach autor dogłębnie zbadał nie tylko dokumenty z epoki, rządowe pisma czy pamiętniki znanych podówczas osób. Dotarł do nieznanych dotychczas (acz, niestety, nie wszystkich) papierów spisanych przez Watsona, a nawet do nielicznych żyjących jeszcze osób, które mogły mieć jakiś związek z Holmesem. Efektem pracy Rennisona jest wspaniała, choć niepozbawiona wad, biografia wiktoriańskiego detektywa-doradcy.

Autor przedstawia szczegółowy życiorys Holmesa, począwszy od jego narodzin w Hutton Hall w 1854 roku, aż do śmierci, która miała miejsce 23 czerwca 1929 roku. Czytelnik poznaje zresztą nie tylko biografię detektywa i jego bliskich (Watsona, Mycrofta, Doyle’a), ale także badania genealogiczne rodu Holmesów sięgające trzynastego stulecia.

Jednak trzon książki stanowi kariera Holmesa, która – jeśli wierzyć autorowi – przebiegała nieco inaczej, niż znamy ją z opowiadań Watsona. Zarówno Sherlock, jak i jego starszy brat, Mycroft, byli poważnie zaangażowani w pomoc brytyjskiemu rządowi, o czym poczciwy doktor po prostu nie mógł wiedzieć. Dlatego wiele wydarzeń, o których Holmes ledwie wspomina w opowiadaniach Watsona (albo wcale – np. pomoc w tworzeniu MI6), było w rzeczywistości głównym zajęciem detektywa, podczas gdy zagadki kryminalne stanowiły jedynie, by tak rzec, przerywnik.

Tak jest ze wspomnianym zwalczaniem irlandzkiego ruchu terrorystycznego, który rozwinął się w Anglii pod koniec XIX wieku, czy też słynną Wielką Przerwą, podczas której uznany za zmarłego Holmes podróżował po świecie – od Tybetu po Watykan. Dowiadujemy się też, że profesor Moriarty, „Napoleon zbrodni”, jak opisuje go Watson, nie był jedynie wielkim londyńskim kryminalistą. To on stał za pozornie podzielonymi i skłóconymi grupami terrorystów i to on najprawdopodobniej zaplanował zamach na królową Wiktorię.

Ponieważ autor skupia się na, skądinąd fascynującej, karierze Holmesa, sprawy osobiste bohatera zostają, ku naszemu żalowi, odsunięte na bok. Czytelnik co prawda dowiaduje się o przyczynach mizoginii detektywa, trudnych relacjach z Doyle’em czy romansie z Ireną Adler, którego nie było. Wszelako to, co w biografii najważniejsze, czyli pikantne szczegóły z życia bohatera, jest ledwie zarysowane. Holmes Rennisona przypomina świętych z hagiografii, dla których liczył się wyłącznie Bóg. Dla bohatera biografii liczy się tylko zbrodnia.

Mam nadzieję, że pewne niedomówienia, które można znaleźć w „Sherlocku…”, zostaną wyjaśnione w kolejnych wydaniach biografii. Życzę też czytelnikom i sobie, aby po pionierskiej publikacji Rennisona zaczęły wreszcie ukazywać się kolejne prace poświęcone detektywowi wszech czasów. Dotychczasowy brak takowych publikacji na rynku to prawdziwy skandal. I nie tylko jemu – jest przecież cała masa wybitnych postaci, nie wiedzieć czemu, zupełnie pomijanych przez biografów. Brakuje prac na temat Jana Zagłoby, Stanisława Wokulskiego, nie wspominając już o Herkulesie Poirot czy Philipie Marlowe. Panowie biografowie – do roboty!