Zagłada ludzkości jest dla Kinga pretekstem do przyjrzenia się bliżej ocalałym. Paradoksalnie bowiem otwiera ona dla odpornych na zabójczego wirusa nowe perspektywy, szansę nowego początku. Pojawia się możliwość budowy społeczeństwa w sytuacji, gdy znane są błędy popełnione na tym polu w przeszłości. Pytanie, które zdaje się tutaj stawiać King, brzmi: czy ludzkość zdolna jest do wkroczenia na inną od dotychczasowej ścieżkę rozwoju, czy może taki, a nie inny jego przebieg jest po prostu wpisany w naszą naturę? Oprócz tego przed każdym z ocalałych z osobna staje szansa na zmianę swojej roli odgrywanej w społeczeństwie. Wyrwani z ról, które zostały im przydzielone w „starym” świecie, mogą zacząć nowe życie. Otrzymują możliwość zrzucenia starej maski i zyskania nowej, mając w pamięci wszystkie błędy, które doprowadziły do przywdziania poprzedniej. Nie jest to jednak tak proste, jak mogłoby się wydawać. Co zrobić, jeśli to, co było maską nadaną przez społeczeństwo, wrosło głęboko w naszą duszę i sami nie potrafimy już postrzegać siebie w inny sposób? Z tym wyzwaniem przyjdzie się zmagać bohaterom „Bastionu”.

Ważnym motywem powieści jest również powrót do naszego świata pierwiastka duchowego. W wyniku rozwoju technicznego ludzie utracili zdolności swych przodków, pozwalające na intensywniejsze odczuwanie świata i sygnałów płynących od innych osób. Teraz, po zagładzie „starego” świata, bohaterowie „Bastionu” odkrywają na nowo te zapomniane umiejętności. Niebagatelne znaczenie ma tutaj fakt, że w tych przełomowych dla ludzkości czasach Dobro i Zło ingerują w jej losy w bardziej namacalny niż do tej pory sposób. Powstają dwa bastiony skupione wobec dwóch postaci, reprezentujących te przeciwstawne siły. Wszystko zmierza w stronę ostatecznej konfrontacji, w wyniku której losy ludzkości ostatecznie zostaną przesądzone.

Stephen King bardzo starannie i szczegółowo buduje tło wydarzeń rozgrywających się w „Bastionie”, za co należą mu się duże brawa. Sugestywnie opisuje wymarłe miasta, autostrady pełne porzuconych samochodów, a także grasujących w tej scenerii wszelkiego rodzaju degeneratów, uwolnionych z krępującego ich zapędy systemu prawnego. Jednak największym atutem powieści są wyraziści bohaterowie i sposób, w jaki przedstawiono ich wewnętrzne przemiany. Dużą zasługę mają w tym względzie świetnie prowadzone dialogi.

Temat zagłady ludzkości był już poruszany niejednokrotnie – w literaturze, filmach czy komiksach była ona unicestwiana na najprzeróżniejsze sposoby. Najciekawsze z tych dzieł nie skupiały się jednak na jak najbardziej widowiskowym przedstawieniu tych wydarzeń, ale na szczęśliwcach (czy może raczej pechowcach), którzy przetrwali zagładę tylko po to, by zmierzyć się z beznadzieją „nowego” świata. „Bastion” jest właśnie jednym z tych dzieł, w których apokalipsa jest pretekstem do bliższego przyjrzenia się ludzkiej naturze. To powieść, po którą naprawdę warto sięgnąć – choćby po to, aby przekonać się, że rzemieślnik (jak nawet King sam siebie nazywa) potrafi osiągnąć mistrzostwo.