Powieść jest nieprawdopodobnie epicka, niesie w sobie tak wiele wątków i obrazów, toczy się na tak wielu polach, że przedstawione poniżej wprowadzenie w fabułę jest z konieczności morderczo skrótowe. Podstawowe wątki to opowieść Zarzyczki, którą regularnie nawiedzają bogowie, kusząc i przekonując, historia Twardokęska, któremu próba grabieży wybucha w rękach, zmuszając do przyjmowania nieoczekiwanych ról, oraz los Szarki i Koźlarza, którym magia przerabia życie, niekoniecznie na lepsze.

Opowieść jest więc rozległa, wielowątkowa, obejmuje wiele krain i postaci, a jednak nie nuży. Nie ma tu fragmentów napuchniętych słowami i niepotrzebnych – każde słowo i wydarzenie ma swój cel. Tempo powieści jest bardzo dobrze wymierzone – sceny dynamiczne przeplatają się ze spokojnymi wyznaniami przesyconymi magią, a czasem liryzmem. Spowolnienia i przyspieszenia akcji kołyszą czytelnika, utrzymując go w napięciu i każąc chciwie wypatrywać następnego akapitu. Trudno oderwać się od tej powieści, lecz nie jest to jedynie kwestia warsztatu.

„Letni deszcz. Kielich” jest bowiem pełen zagadek, zmusza czytelnika do starannej analizy wypowiedzi i nieustannego wysilania umysłu. Fabuła wije się i gnie w ogniu boskich interwencji i ludzkich wyborów, a zamiłowanie autorki do używania słownych woali bynajmniej nie ułatwia dochodzenia do sedna. Najważniejsze rozstrzygnięcia są zawsze przykryte, nie ma tu podawania informacji wprost, postacie domyślają się jedynie tego, co ma się wydarzyć i co ich partnerzy planują, a Anna Brzezińska pozwala czytelnikowi na zabawę w wymyślanie możliwych ciągów dalszych.

Czas tu wspomnieć o jedynej wadzie pierwszej części „Letniego deszczu” – momencie zakończenia. Oczywiście, przerywając tom w połowie ciężko wybrać dobry moment, prawdziwa kulminacja nadejdzie dopiero pod koniec drugiej części. Jednak „Letni deszcz. Kielich” kończy się trzydzieści sekund przed wielką bitwą, słychać już wręcz szczęk szabli – a tu finisz. Bardzo, bardzo to rozczarowujące, zwłaszcza przy książce tak przykuwającej uwagę.

Wróćmy jednak do zalet. Drugą przyczyną, dla której warto przeczytać „Letni deszcz. Kielich”, jest bogactwo tej książki, pełnia i różnorodność zawartych w niej uczuć, postaci i krajobrazów. Radość i smutek chodzą ze sobą w parze, to ciesząc czytelnika, to przypominając mu o brudzie życia. Akcja sprawnie meandruje od pijackich pogaduszek i sarmackich biesiad po opowieści pełne miłości. Od chwackich zajazdów i rąbań szablą po wyznania pełne magii, w których czuć boskie nuty. Wszystko to zgrywa się i łączy wiedzione sprawnie przez autorkę. Uczuć tak wielorakich rzadko doznaje się podczas czytania jednej powieści.

Do tego dochodzą wyśmienite kreacje bohaterów. Pisarka tworzy ich łatwo – ot, parę szybkich maźnięć piórem, parę kresek i nagle postać zaczyna żyć, soki w niej tętnią, zda się – zaraz wyskoczy z kart powieści i rzuci grubym słowem do zadziwionego czytelnika. Tu również galeria jest szeroka i barwna. Nie dość, że bohaterowie znani z wcześniejszych tomów objawiają nam się z nowych, nieznanych wcześniej stron, to jeszcze dostajemy do kompletu zupełnie świeże postacie, soczyste jak to u Brzezińskiej bywa.

No i na koniec – obrazy. Sceny zapadające w pamięć, wiernie odwzorowane w głowie czytelnika dzięki literackiej sprawności autorki. Szczególną rolę grają tu dwa krajobrazy – morze i góry. Obdarzone życiem momentami grają w książce rolę równie znaczącą jak bohaterowie. Anna Brzezińska nie jest Elizą Orzeszkową i jej opisów natury nie przebiega się pędem, szukając sceny, która popchnie akcję.

„Letni deszcz. Kielich” potwierdza opinie głoszące, że jego autorka obdarzona jest nielichym talentem. Książka jest nieprawdopodobnie bogata, wypełniona po brzegi wszystkim, czego dobra powieść potrzebuje – akcją, postaciami, uczuciami i obrazami. Wyjąwszy problem z zakończeniem, nie waham się stwierdzić, że mamy tu do czynienia z wielką książką.