Dzięki talentom Alidy i przy wsparciu piratów (oraz Tamenatha-Przyjętego), Agary stały się potęgą. Lecz oto Wielka Księżna umiera. W sposób u Feliksa W. Kresa nietypowy, bo… od choroby. We własnym łóżku. Nie została otruta, pchnięta nożem, powieszona ani poćwiartowana. Po prostu – umarła. Cóż się stanie z jej państwem? Raladan, najlepszy pilot wód Bezmiarów, władać krajem nie potrafi… i nie chce. Księżniczka Ridareta, przyjąwszy także swe prawdziwe imię – Riolata, czyli Rubin Córki Błyskawic – potrafi dowodzić jedynie własną piracką załogą. W dodatku często, gdy górę nad jej jestestwem przejmuje siła Rubinu, nie panuje nawet nad sobą.

Lecz przecież Wielkie Agary nie samą Alidą stały. Przydzieliwszy Raladanowi do pomocy bliżej nieokreślone ludzkie siły, autor postanowił wrócić na wodę, pisząc powieść awanturniczą, przygodową, marynistyczną – a nie ekonomiczną ni obyczajową. Księżniczka wraz ze swą ocaloną spod stryczka załogą wypływa w piracki rejs na „Zgniłym trupie”, a szukać jej (by zniszczyć) będą odtąd nie tylko Mędrcy Szerni. Kto i dlaczego pragnie unicestwienia personifikacji mocy Rubinu – możecie przeczytać w prezentowanym w Esensji prologu powieści. Aby jednak dowiedzieć się, co z tego wyniknie, musicie sięgnąć po powieść sami.

Proza Feliksa W. Kresa jest brutalna jak realia świata, w którym umieścił swych bohaterów. Z jednej strony pełna wulgaryzmów (teksty śpiewanych przez piratów szant mają swój paskudny urok), z drugiej – szczerych prawd, choć czasem dziwnie brzmiących w ustach łotrów, morderców i złodziei. „Pirat, Ślepy, to nie jakiś kupiec, pirat musi być, widzisz, uczciwy”, mówi stuletni kapitan Brorrok i trudno mu odmówić racji, gdy wyjaśnia przyczynę takiego stanu rzeczy. Nie zgadzam się natomiast z refleksją na temat religii, wywodzonej od starogrombelardzkiego rhel’eghon, czyli „pocieszanie konającego”, mającej domysłami zastąpić świadomość istnienia siły sprawczej – ale i jej nie odmawiam logiki.

Jednak, mimo głębokich, choć brutalnych prawd, pierwszy tom najnowszej powieści Kresa pozostaje przede wszystkim powieścią akcji. Polowanie, walka, mordy i pościgi są na porządku dziennym, a do tego – co jest tu niemal standardem – nie warto się zbytnio przywiązywać do bohaterów, bo wcale nie muszą dożyć końca książki…

Brutalny Szerer jest jednak podobny do naszego świata bardziej, niż byśmy sobie tego życzyli, zaszyci w ciepełku swych mieszkań. Abstrahując od siły sprawczej, Szerni, rządzą nim te same prawa i podobne obyczaje. „Kupuje się Perły dlatego, że są drogie. Na dodatek utrzymanie bardzo dużo kosztuje, w sumie znacznie więcej niż zakup”, tłumaczy Kesa-Przyjęta swemu mężowi filozofowi. „Kupuje się Perły, żeby pokazać wszystkim: mam dość pieniędzy, by kupić i utrzymać takie zbędne, ale urodziwe coś”. Kim jest Perła? Nieważne; w naszym świecie do powyższego opisu pasuje wiele rzeczy, przedmiotów, ale i tytułów czy stanowisk.

Nie tylko dla miłośników Szereru. Nie tylko dla żeglarzy, marynarzy i innych ludzi morza. Nie tylko dla filozofów i socjologów. By jednak należycie docenić „Tarczę Szerni”, warto sięgnąć po poprzednie księgi z cyklu – bo choć wciągająca, pasjonująca i starająca się być samodzielną, powieść miejscami odwołuje się do osób i wydarzeń z wcześniejszych części, głównie do nagradzanego „Króla Bezmiarów”. Czytać? Czytać!