Życie muchy do łatwych nie należy. Zaczyna się już zresztą niezbyt interesująco, od wyklucia się z jaja na dnie kuchennego kosza na śmieci. Potem pierwsze próby lotu, zakończone sukcesem wydostanie się ze śmietnika (czy mamy w tym doszukiwać się jakiejś głębszej treści?), bolesne poznawanie świata (te wkurzające powierzchnie szklane! ten cholerny kurz! te przeklęte lepkie ciecze!), większe zewnętrzne zagrożenia z pająkiem na czele (ale jabłkowy robak to też nie przelewki)... Na szczęście pojawi się też pierwsza przyjaźń z innym kuchennym roznosicielem zarazków.

W pewnym momencie zaczynamy oczekiwać, że całość skończy się jak w popularnym w Internecie filmiku animowanym z muchą w roli głównej. Wiecie, tym filmiku, który kończy się pointą „No to se, k…, polatałam!”. Ale jednak nie. Trondheim na koniec szykuje naprawdę zaskakujący zwrot akcji. Nie zdradzę oczywiście jaki, natomiast zaznaczę jedynie, że ów udowadnia, iż nawet mały, nędzny owad przy sprzyjającym splocie okoliczności (tu: związanych z instalacją elektryczną) może mieć swoich naprawdę WIELKICH pięć minut.

Trondheim rysuje to w sposób bardzo prosty, właściwie symboliczny (ale w pełni przejrzysty) kadrując filmowo – wszystkie ramki są identyczne, każda przedstawia scenę o chwilkę późniejszą niż poprzednia. Dzięki temu narracja jest płynna, treść, mimo braku jakichkolwiek pisemnych komentarzy, oczywista, a sam komiks czyta się błyskawicznie.

Całość w sumie jest prostą, sympatyczną groteską, która – o ile was nie rozbawi – z pewnością przynajmniej zachęci do większej aktywności na rzecz utrzymania czystości w kuchni.