Już po lekturze kilku pierwszych stron zdałem sobie jednak sprawę, że nie jest to komiksowe fantazjowanie, ale oparta na faktach, realistycznie przedstawiona historia pierwszego żywego stworzenia w kosmosie. Staje się to oczywiste, gdy zapoznamy się z umieszczonym na końcu albumu posłowiem. Tekst ten oraz imponująca bibliografia ukazują olbrzymią pracę przygotowawczą wykonaną przez Nicka Abadzisa, aby jak najwierniej oddać wszystkie aspekty historyczne i techniczne tej historii. Więcej, Abadzis w 2005 roku udał się do Moskwy, aby naocznie zobaczyć miejsca, w których mogli przebywać bohaterowie jego opowieści. Wykonał wiele zdjęć, odwiedził także zamieniony na muzeum dom Korolewa. Dlatego też „Łajka” dosyć wiernie oddaje fragment przebiegu radzieckiego programu kosmicznego oraz realiów społeczno-politycznych tamtych czasów. Pozwala lepiej zrozumieć, dlaczego w totalitarnym systemie ludzie tacy jak Korolew mogli z samozaparciem dążyć do realizacji swoich celów i co motywowało ich do pracy. Wielu bohaterów komiksu to postacie autentyczne, na czele ze wspomnianym ojcem radzieckiego programu kosmicznego.

Ale wróćmy do tytułowej bohaterki, bo „Łajka” to przede wszystkim historia psa. A właściwie historia relacji pomiędzy psem a jego opiekunką. I tutaj zaczyna się problem, bo na pytanie czy to opowieść smutna, czy optymistyczna, niezwykle trudno odpowiedzieć. Patrząc tylko na finał, odpowiedź wydaje się oczywista – suczka jest tylko maleńkim trybikiem w wielkiej propagandowo-technologicznej machinie. Ale też Abadzis w niezwykle przekonywujący sposób oddał siłę więzi, jaka zawiązała się pomiędzy Łajką a towarzyszką Dubrowską, odpowiedzialną za przygotowanie psów do programu kosmicznego. Dla niej nie mają znaczenia Chruszczow, podbój kosmosu i inne wielkie słowa. Liczy się tylko los małego kundla, który jeszcze przed paroma tygodniami włóczył się po Moskwie. I to jest niezwykle budujące, że ktoś w psie dostrzegł żywą, czującą istotę, ze wszystkimi tego konsekwencjami. Jest to pewien dylemat i chyba każdy czytelnik będzie musiał samodzielnie dokonać wyboru. Niezależnie od wydźwięku (pesymistycznego czy też optymistycznego), swoim komiksem Abadzis stawia pytanie: czy nawet tak wielkie przedsięwzięcie jak program podboju kosmosu usprawiedliwia cierpienie i śmierć psa? Pytanie jest retoryczne, bo odpowiedź po przeczytaniu „Łajki” jest oczywista.

Od strony graficznej „Łajka” nie spełnia kryteriów rysunku realistycznego. Postacie są pokraczne, jakby przerysowane, perspektywa wypaczona, a wszystko rysowane jakby przez zniekształcające obraz szkło. Ale po pierwsze, realistyczna historia nie zawsze wymaga hiperrealistycznej kreski, a po drugie, rysunek Abadzisa współgra z siermiężną sowiecką rzeczywistością i smutną historią najsłynniejszego psa na świecie. W tym wypadku scenariusz jest po prostu ważniejszy.

„Łajka” zyskała szerokie uznanie na świecie. Była wielokrotnie nominowana do nagród i wyróżnień, a w 2008 roku zdobyła jedną z najważniejszych: Eisner Award w kategorii najlepszych komiksów dla młodzieży.