W „Kawalerze de Lagardère” znajdujemy to, czego oczekiwalibyśmy od francuskiej opowieści płaszcza i szpady – charyzmatycznego bohatera, będącego jednocześnie mistrzem szermierczym, zdradę i zemstę, tajemnicę sprzed lat, miłość i piękne kobiety. Niestety, przeniesienie obszernej, wielowątkowej powieści, z niemałą liczbą bohaterów na karty 44-planszowego komiksu ma małe szanse na powodzenie – wyraźnie czuje się skróty poczynione przez autora, by domknąć tę historię na założonej liczbie stron. Takie skróty niespecjalnie bolały w przypadku publikacji odcinkowych „Świata Młodych” (tam uzupełniane było streszczeniami poprzednich odcinków), w całym albumie jednak wyraźnie rzucają się w oczy. I nie chodzi nawet o trudności ze zrozumieniem tej opowieści – historia jest pokazana całkiem przejrzyście – ale raczej o problemy w emocjonalnym wydźwięku całości. Miejsca, w których mamy silne uczucia i ważne wydarzenia kwitowane są nierzadko jednym prostym rysunkiem – podczas lektury przechodzi się nad nimi z obojętnością.

Przyznam, że nie przepadam za kreską Raczkiewicza, choć jest z pewnością na swój sposób przemyślana. Jednak lekka nonszalancja, brak rozbudowanego tła i szczegółów mogąca sprawdzić się w przygodowej fantastyce w stylu „Tajfuna”, w przypadku romansu kostiumowego nieco rażą (zwłaszcza, że rzucają się w oczy oczywiste problemy z proporcjami postaci, czy utrzymaniem jednolitego rysowania twarzy bohatera). Zostałem tak rozpieszczony przez „Wojnę Sambrów”, że chyba w tym gatunku nie mogę sobie wyobrazić innej konwencji niż hiperrealistyczna. Cóż, jest przecież co pokazywać w opowieściach z XVIII stulecia.

Reasumując, „Kawaler de Lagardère” jest przede wszystkim pozycją dla komiksowych koneserów. Legendarny album jednego z klasyków polskiego komiksu, opublikowany nareszcie po latach w bardzo ładnym wydaniu w sztywnej oprawie, uzupełniony rozmową na temat historii powstawania albumu, uzupełniony obszernym zestawem szkiców, niedokończonych plansz, projektów okładek to ładnie ukazany kawałek historii polskiego komiksu.