Jirō Taniguchi to twórca starszego pokolenia, karierę mangaki rozpoczął w roku 1970. Jeszcze w latach 60. zainteresował się komiksem europejskim (wtedy praktycznie nieznanym w Japonii), czego skutkiem jest wyraźne nawiązywanie w rysunku do klasycznej ligne claire. Innym wyrazem tej fascynacji było nawiązanie współpracy z twórcami europejskimi tej miary co Moebius (ich wspólnym dziełem był „Ikar”) czy Jean-David Morvan. Jak widać Taniguchi nie boi się sięgać po motywy spoza dosyć hermetycznej kultury japońskiej. Takim dziełem jest także „Wędrowiec z tundry”, którym rysownik składa hołd twórczości Jacka Londona. Co ciekawe, robi to na kilka sposobów. W pierwszym epizodzie, tytułowym „Wędrowcu z tundry”, po prostu jednym z głównych bohaterów czyni samego Londona. Rzecz oczywiście dzieje się gdzieś na dalekiej północy w śnieżnej scenerii Gór Skalistych wśród poszukiwaczy złota. Tajemniczy wędrowiec ratuje Londona i jego przyjaciela, zagubionych pośród śnieżnej zamieci. Tutaj zaczyna się nieco mistyczna część. Drugie opowiadanie to już bezpośredni cytat z Londona, a konkretnie komiksowa adaptacja pierwszego, niezwykle dramatycznego rozdziału „Białego Kła”. Esencja tego, co można uznać za walkę człowieka z dziką przyrodą – samotni wędrowcy pośród śniegów Północy, ścigani przez watahę wygłodniałych wilków.

W dalszych dwóch epizodach Taniguchi odchodzi od poetyki dzikiej przyrody śniegu i gór. „Wyspa Kayose” to uroczo opowiedziana podróż sentymentalna w czasy dzieciństwa. Takashi, cherlawy mieszczuch, przyjeżdża do rodziny nad morze. Początek jest trudny. Tęsknota za matką oraz utarczki z miejscowymi łobuziakami mocno dają się ośmiolatkowi we znaki. Na szczęście poznaje o kilka lat starszą Yae. Dalszego ciągu można się domyśleć, ale nadal jest uroczo. Autobiograficzna historia „Shokaro” opowiada o rysowniku mangi, a dokładniej o kolejnej nostalgicznej podróży w czasy początków kariery. Jak to często bywa, braki finansowe zmusiły głównego bohatera do wynajęcia mikropokoju („miał szerokość jednej maty”) w tytułowym Shokaro – budynku, którego mieszkańcy tworzyli niezwykłą mozaikę społeczno-kulturową. Często w życiu tak się zdarza, że właśnie w takiej wymuszonej sytuacji spotykamy najciekawszych ludzi, doświadczamy rzeczy, które pozostają w naszej pamięci na zawsze.

Całość zamyka „Powrót do morza”, mistyczna opowieść o niezwykłej więzi, jaka połączyła człowieka i humbaka. Główny bohater to naukowiec badający życie tych olbrzymich morskich ssaków. W trakcie swojej pracy zaprzyjaźnił się z Dickiem, wiekowym już samcem. Czy badacz dowie się, dlaczego Dick samotnie wyruszył na północ ku lodom Arktyki? Czy będzie w stanie wyjaśnić, dlaczego orki i rekiny, dla których stary, schorowany wieloryb to doskonały obiekt polowań, zostawiły Dicka w spokoju?

„Wędrowiec z tundry” zdecydowanie nie opowiada historii dynamicznych, pełnych zwrotów akcji. Stara się skupić uwagę czytelnika na przeżyciach wewnętrznych bohaterów. I jeśli czytelnik ma chwilę czasu na refleksję, to ta lektura przypadnie mu do gustu.