Na naszym rynku wydano już 3 albumy Thomasa Otta – „Exit”, „Cinema Panopticum” i „Numer 73304-23-4153-6-96-8”. Każdy z nich jest pozbawioną dialogów opowieścią grozy z silnym elementem absurdu – rzec można, że w swym gatunku Ott jest niekwestionowanym mistrzem. „Bez końca” Garwola i Lipczyńskiego różni się w wielu elementach do komiksów Otta – polscy twórcy posługują się tekstem, choć tworzą w czerni i bieli, nie jest to Ottowska technika scratchboardu (czyli skrobania kartonu pokrytego czarną farbą, by odsłaniać białe tło), lecz zwykły czarno-biały rysunek, opowieści z „Bez końca” też nie zawsze można zakwalifikować do grozy. Ale jednak mamy tu – jak u Otta – krótkie opowieści z zaskakującą pointą, mamy klimat mrocznej opowieści, mamy wreszcie czarny humor, elementy absurdu i purnonsensu, mamy historie o naprawdę nieprzewidywalnym scenariuszu, a także dużo większa zaufanie do mówienia obrazem, a nie słowem.