Małe miasteczko w Wenezueli to nie jest miejsce, w którym dwóch gringo nie zwraca na siebie uwagi. Po wyjaśnieniu tożsamości drugiego gringo zabójca uznaje, że spotkanie nie mogło być dziełem przypadku i rusza z powrotem do Paryża, aby wyjaśnić sytuację. Tutaj historia zaczyna w większym stopniu korzystać z bogatej biblioteki przypadków popkulturowych płatnych morderców. To z niej pochodzą dwie podstawowe zasady, znane każdemu miłośnikowi sensacji. Po pierwsze, największe zagrożenie w profesji zabójców to przyjaciele, po drugie, nigdy nie wiadomo, kto jest myśliwym, a kto zwierzyną. Jednak nawet gdy rozwój wydarzeń nabiera bardziej klasycznego zabarwienia, Matz (scenarzysta) dba o zachowanie specyficznego charakteru swojej opowieści. Nadal patrzymy na wszystko chłodnym (chociaż nie zawsze), cynicznym spojrzeniem głównego bohatera.

W miarę rozwoju i skomplikowania intrygi zaczynają się pojawiać pewne, na razie drobne, niedociągnięcia. Scenarzysta, który włożył w usta bohatera całkiem zgrabne zdanie: „(…) jeśli chodzi o zbiegi okoliczności, to nie żebym ich nie lubił (…) ja w nie po prostu nie wierzę.”, jednocześnie każe mu opierać się na enigmatycznej intuicji i także nie stroni od przypadków. Przynajmniej jeden z nich uznaję za dosyć nachalny (z oczywistych względów nie będę zdradzał szczegółów). Graficznie album trzyma poziom pierwszej części. Rysownik, Luc Jacamon, daje sobie bardzo dobrze radę zarówno w klimatach amazońskiej dżungli, jak i tej wielkomiejskiej w Paryżu. Cieszy oko odważna gra kadrami, gdy trzeba cała strona jest poświęcona jednemu rysunkowi.

Bohatera „Zabójcy” nie da się lubić. To zimny, wyrachowany, pozbawiony ludzkich uczuć morderca. Tym większe uznanie dla autorów za stworzenie tak nieszablonowej, intrygującej i wciągającej historii. Tym bardziej że głównemu bohaterowi pozostało kilka ważnych kwestii do wyjaśnienia.