No i za pomocą czego podbijać? Siły wojskowe schodzą na dalszy plan — chyba, że amerykański system polityczny zezwala na przekazywanie dowództwa rysownikom-amatorom z przedmieść. Podwyżka w pracy nie wchodzi w grę z powodu recesji i słabych wyników finansowych firmy. Matematyka (jak wiadomo z filmu Aronofsky′ego — język natury), szczególnie włożona w usta pięknych kobiet, może i by się nadawała, ale co z tego, skoro przedstawicielki płci (podobno) zdominowanej, rysunkową branżę poważają sobie lekce. Pozostaje sztuka, inspirowane przemyśleniami Sun-Tzu zasady wojny przeniesione czarnym pisakiem na białe plansze papieru, megalomania w zaciszu własnej pracowni i poczucie humoru.

Szczególnie ważne jest to ostatnie, bo „1000 steps to world domination” to komiksowy strumień świadomości, w którym miesza się w nierównych proporcjach autobiograficzna opowieść o życiu rysownika z jego absurdalnymi problemami związanymi z tytułowym celem — dominacją nad światem. Zupełnie poważne rozważania nad cechami wielkich twórców przeplatane są więc rozmowami z uroczo sceptyczną żoną, wizytami w pracy i telefonami od rodziców nagrywających się na automatyczną sekretarkę, dobrymi radami od Boga Wszechmogącego (zalecającego regularny odpoczynek co siedem dni i wychwalającego zalety drzemek), wizytami sarkastycznego małpiszona czy generała Fragga, który uczy Roba podstaw samoobrony. Epizody z dwójką kosmitów przeprowadzających na porwanych Ziemianach analne obdukcje to już tylko wisienka na torcie. Co najlepsze, cały ten chaos na pograniczu zwichrowanej wyobraźni i skrzeczącej rzeczywistości, w komiksie Osborne′a trzyma się kupy. No i śmieszy, tumani, a może nawet podbija i chwyta za serce.

Sukcesy w podbijaniu świata za pomocą komiksu są w przypadku Roba Osborne′a niewątpliwe, bo „1000 steps to world domination” było początkowo zinem (czy jak chcą Amerykanie: mini-komiksem), który ukazał się w kilku częściach wykonanych zapewne swojską kopiarką i zszywaczem. Ponad stustronicowy zbiorek, w jakim później ukazał się komiks, jest efektem wygranej Osborne′a w pierwszej edycji konkursu o nagrodę Isotope dla najlepszych mini-komiksów 2003 roku. Fakt ten ładnie koresponduje z przeplatającymi się przez komiks Osborne′a cytatami wielkich ludzi (od Churchilla i Napoleona po mistrza Yodę i Calvina — tak, tego komiksowego), które sprowadzają się do motywowania wszystkich do ruszenia tyłka z fotela i zrobienia czegoś ze swoim życiem.

Chociaż może zamiast podbijania świata wystarczy przeczytać czasem dobra książkę, nie jeść tłusto i być miłym dla innych? Albo nakarmić psy i wyrzucić śmieci...? Ja się nie poddaję.