Czkawka to jeden z rodzajów mioklonii fizjologicznych – podobnie jak omawiany wcześniej zryw miokloniczny. Gwałtowny, mimowolny skurcz przepony i mięśni oddechowych powoduje wdech, a jednoczesne zamknięcie głośni owocuje charakterystycznym odgłosem. Częstotliwość czkawki waha się od 2 do 60 na minutę i z reguły ustępuje samoczynnie po kilku minutach. Najczęstszymi jej przyczynami są: przejedzenie, zbyt szybkie jedzenie, gwałtowne zmiany temperatury lub śmiech. Może ją również wywołać wdychanie nikotyny, spożycie alkoholu lub napojów gazowanych. Jeśli czkawka utrzymuje się dłużej, powyżej 48 godzin, mówimy o formie przewlekłej. Może wystąpić wskutek chorób narządów wewnętrznych (zapalenie płuc, zapalenie osierdzia, zawał), chorób ośrodkowego układu nerwowego (zapalenia, guzy), chorób metabolicznych (cukrzyca, mocznica), zatrucia alkoholowego lub ciąży. Co ciekawe, czkawka u płodów i niemowląt – istot o nie w pełni jeszcze sprawnym układzie oddechowym – może stanowić dowód na to, że czkanie jest odruchem ewolucyjnie starsze od oddychania płucnego. W podobny, zrywowy sposób oddychają bowiem przez skrzela kijanki.