Uznanie felietonów Wicka za dobre teksty to spora przesada. Zapoznając się z jego pomysłami nie sposób oprzeć się wrażeniu, że ten człowiek zatrzymał się w teorii prowadzenia RPG gdzieś w połowie lat 90. i przydatność jego porad jest dla obecnych Mistrzów Gry niska. Wokół „Graj Twardo” narobiło się sporo szumu, zebrał on dużo pozytywnych opinii, podczas gdy w istocie nie znajdziemy wewnątrz nic nowatorskiego. Lub inaczej: nie znajdziemy tam nic, czego nie byłoby w dziesiątkach innych almanachów rozsianych po sieci, starych „MiM-ach” lub „Portalach”.

„Graj Twardo” czyta się szybko. To jedna z niewielu zalet tego zbioru. Można śmiało usiąść w fotelu i łyknąć całość w jeden listopadowy wieczór, po czym odłożyć książkę na półkę i wrócić do prowadzenia tak, jak się to już wcześniej robiło. Bowiem propozycje, które wysuwa Wick są… Wickowe. Próba przeniesienia ich na grunt swoich własnych sesji może bardzo szybko skończyć się katastrofą. Nie każdy gracz polubi zasadę „załóż kask”, nie każdemu spodoba się opcja odgrywania Bohaterów Niezależnych i wreszcie nie każdy chce grać tak, jak gra autor L5K. Wick podaje rozwiązania typowo amerykańskich problemów związanych z RPG na przykładzie typowo amerykańskiego systemu Champions (w którym BG odgrywają rolę superbohaterów walczących ze złoczyńcami). Nie muszę mówić, że większość z nich nie sprawdza się na polskim gruncie, prawda?

Poza przykładami związanymi z Champions można znaleźć również oparte na Cyberpunku czy Wampirze. Te okazują się być nieco bardziej przystępne i przydatne, jednak to kropla w morzu opowieści o rzeczach tak różnych i tak podłużnych, że aż czasami zabawnych. Nie żebym miał coś przeciwko Wickowi, jednak zachwyt nad własnym stylem („Ja nie piszę całkiem nieźle. Ja piszę świetnie.”) albo prawie dwie strony rozwodzenia się nad tym, że ostatnio jest bez pracy (chyba tylko po to, by wierszówka wzrosła, a fani poznali, jak ciężki jest żywot ich idola) do mnie nie trafiają.

Ponadto w niektórych miejscach widać dokładnie, że dla autora sesja RPG jest starciem miedzy MG a graczami. Nie wiem jak wy, ale ja i moi gracze już dawno wyrośliśmy z takiego podejścia rodem ze wczesnych rozgrywek w D&D.

Osobną sprawą jest tłumaczenie, które wzbudziło już kilka dyskusji i sporo wątpliwości. Choć wewnątrz mowa jest wciąż i wciąż o „brudnych sztuczkach MG”, tytuł brzmi „Graj Twardo”, co do treści średnio pasuje. Może w takim wypadku zamiast brudnych sztuczek powinny być twarde sztuczki? Z innych ciekawostek warto nadmienić pewien fragment, w którym Wick wspomina spotkanie ze swoją byłą żoną. Dowiadujemy się z niego, że Jennifer „ponownie się ożeniła, jest w ciąży”. Wynika stąd, że sam Wick jest… kobietą. Przez tyle lat żyłem w nieświadomości tego faktu, że wstrząsnął on mną do głębi.

Całość można podsumować posługując się parafrazą jednego ze śródtytułów: za mało mięsa, za dużo rodzynek. Przeterminowanych rodzynek.