To dokonywane pomiędzy kolejnymi planszami działanie to właściwie jedyna namiastka strategii w „Age of Defense”. Rzeczywiście, rozwijanie pewnych rodzajów broni ma więcej sensu niż innych, a przed powtórzeniem planszy po porażce często przychodzi refleksja, czy np.: zamiast ulepszania broni, jak uczyniliśmy wcześniej, nie lepiej zainwestować we wzmocnienie bazy. Nieco mniej istotne, ale też czasem przydatne, jest odpowiednie manipulowanie swoimi narzędziami mordu, które mają różne właściwości, np.: jedne są mocniejsze, ale punktowe, drugie działają z rozrzutem, rażąc kilku wrogów. Poza tym jednak „Age of Defense” to czystej wody strzelanka, sterowana myszką – zasadniczo bardzo prosta (broń palna strzela tam, gdzie wskażemy), choć może być też nieco bardziej skomplikowana (kamień leci po określonym łuku, możemy też regulować siłę rzutu). Koncepcja i sposób gry jest intuicyjny i nieskomplikowany, na szczęście nie ma czasu się znudzić, bo rozgrywka jest bardzo dynamiczna, a przygotowane przez autora 40 plansz przechodzi się w maksimum dwie godzinki. Z kolei niemożność „wykupienia” w ciągu tych 40 rozgrywek wszystkich upgrade’ów zachęca do ponownego podejścia i wypróbowania odmiennej strategii rozwoju bohatera i broni.

W sequelu1), a tak naprawdę pseudo „level packu”, o nazwie „Castle Hero”, pojawiły się właściwie tylko dwie nowości. Pierwsza to dodatek w postaci losowego czaru (a właściwie wezwania posiłków), przydzielany co kilka plansz, a drugie novum to pojawienie się bossów co dziesięć poziomów. Dodatkowe drobne udogodnienia to możliwość obserwowania, który akurat czar jest dostępny (w oryginale czary zmieniały się co kilka plansz, ale nigdy nie wiedzieliśmy, jakim aktualnie dysponujemy – a różniły się one nieco efektami), oraz przeniesienie paska naładowania broni na górę ekranu (w pierwszej części często był zasłaniany przez animację płonącej bazy).