Kolorem pomarańczowym wyróżniono oceny dodane w ciągu ostatniego tygodnia.

„Rzeź” rozczarowuje. Ścierpię płyciznę przekazu, prymitywne kontrastowanie natury i kultury (obrzyganie Kokoschki), szkolne alegorie (utrata siekaczy, rodentofobia Michaela i ten nieszczęsny chomik), bo nigdy nie byłem przeciwnikiem sztuki dla sztuki. Ścierpię afektowane, histeryczne aktorstwo Winslet i (przede wszystkim) Foster przez wzgląd na teatralny rodowód dzieła. Ale do licha, nie mogę ścierpieć tego, że film, który już samym tytułem zapowiada emocjonalne tornado, nie ma do zaoferowania nawet letniego wicherku. Wiele hałasu o nic.

Słabiutka sztuka wyjściowa, zbudowana na prostych jak drut rymach i jeszcze prostszych opozycjach (kultura/natura, cywilizacja/przemoc, etc.) jest dobrym aktorskim samograjem, a Polański wzbogaca ją dodatkowo świetną klamrą z dwóch ujęć ogólnych, które pomagają choć trochę skomplikować przekaz. Jak na rzeź, film jest jednak całkowicie bezkrwawy.

Rewelacyjny jest Christoph Waltz, znakomity John C. Reilly, panie również dają radę, parę scen naprawdę bawi, ale przyznam, że po tak obiecująco zapowiadającym się konflikcie spodziewałem się czegoś dużo mocniejszego.

„To, o czym rozmawiają bohaterowie filmu, to rzeź. To, o czym rozmawiają ze sobą widzowie w kinie przed i po seansie, to rzeź. To, w jaki sposób mówi do widzów tym filmem Polański, to niestety również rzeź.