Kolorem pomarańczowym wyróżniono oceny dodane w ciągu ostatniego tygodnia.

Film roku: dramat policyjny w zwolnionym tempie i z zacinającym się motorem dramaturgicznym, pozwalającym na stopniowe pęcznienie wizualnego piękna i egzystencjalnej wagi. Genialna cezura nocy przechodzącej w dzień (i bezdroża przechodzącego w pejzaż miejski) podsyca wrażenie, jakoby Ceylan zawarł w tym filmie cały świat i całe ludzkie doświadczenie jakby mimochodem.

Znakomity film, z pewnością jeden z najlepszych z zeszłorocznych Nowych Horyzontów. „Pewnego razu w Anatolii” jest powolną historią rozciągniętą na blisko trzy godziny – ale Ceylan doprowadził do perfekcji przekazywanie ważnych prawd między wierszami. Grupa policjantów, prokurator i lekarz sądowy wraz z dwójką podejrzanych udaje się nocą na wizje lokalną, której celem ma być odnalezień zwłok zamordowanego podczas pijackiej kłótni i pochowanego gdzieś w polu mężczyzny. Każdy, kto oczekuje zagadki kryminalnej będzie raczej zawiedziony – choć pewne fakty na temat dokonanego morderstwa są systematycznie przed widzem odkrywane. Dużo ważniejsze są jednak z pozoru zwyczajne dialogi, rozmowy między policjantami, prokuratorem i lekarzem, ekipą i sołtysem z pobliskiego miasteczka – dialogi, odkrywające nie tylko skomplikowane osobowości bohaterów, ich złożone losy, ale przekazujące niezbyt wesoły wizerunek współczesnej Turcji. Do tego realizacja – klimat ciepłej letniej nocy aż przenika widza, a scena podawania herbaty przez córkę sołtysa jest prawdziwie magiczna. Wiele tropów, wiele niuansów, z pewnością film na więcej niż jeden seans.