Najlepszym dowodem na to, że „Toy Story” jest czymś więcej niż techniczną ciekawostką, jest fakt, że film nadal się doskonale broni. Jakość animacji przez te kilka lat postarzała się bardzo i trudno, aby na kimkolwiek robiła wrażenie. Ale „Toy Story” to także fabuła, przesłanie i bohaterowie. Czyli wszystko to, co w kinie najważniejsze.

Nie będę oczywiście streszczał powszechnie znanej fabuły. Wystarczy stwierdzić, że udało się w tym filmie opowiedzieć ciekawą historię, zajmującą także dla dorosłego widza. Konstrukcja scenariusza jest bez zarzutu – zburzenie idylli małej społeczności zabawek poprzez pojawienie się nowego, atrakcyjnego bohatera, konflikt między obecnym przywódcą i przybyszem, zagrożenie zewnętrzne, zwarcie szeregów, happy end. A przy okazji niezłe kino akcji, nieco grozy i dużo dobrego humoru. „Toy Story” jest oczywiście budującą opowieścią o przyjaźni, ale zarysowane dramaty wcale nie są błahe. Obawa Chudego o własną pozycję po przybyciu Buzza, o zachwianie stabilnego układu to tematy w pełni zrozumiałe dla dorosłych. Z kolei dramat (nie wahajmy się użyć tego słowa) Buzza, który nie wie, że jest tylko zabawką, to piękna opowieść o godzeniu się z własnymi ograniczeniami. Znów – rzecz i wychowawcza, ale przede wszystkim skłaniająca do własnych refleksji.

Wreszcie bohaterowie – galeria zabawek to znakomity przegląd postaw i charakterów. Nie ma tu – może poza narzeczoną Chudego – nudnych, płaskich postaci. Chudy jest szlachetny, ale miewa swoje wady, pan Bulwa jest pantoflarzem, tyranozaur Rex nie dorównuje swemu historycznemu (a właściwie: paleontologicznemu) wizerunkowi, itd. To różne charaktery, ale też różna fizyczność – konstrukcyjne cechy zabawek doskonale są wykorzystywane w różnych momentach filmu.

„Toy Story” po latach nadal jest wielkie. Jednak najbardziej niesamowite jest to, że tak dobry film doczekał się jeszcze lepszego sequela i zapoczątkował serię dzieł Pixara, z których prawie każde aspirowało do miana arcydzieła. Nie tylko kina familijnego.