Okresem największego wysypu filmów postapokaliptycznych były chyba lata 80. Oczywiście tego rodzaju produkcje powstawały przynajmniej od czasu, gdy okazało się, że dysponujemy środkami pozwalającymi na unicestwienie planety (amerykański film „Pięcioro” o grupce ludzi, która przetrwała wojnę atomową, pochodzi z 1951 roku), ale właśnie 3 dekady temu nastały złote lata dla gatunku. Przyczyną na pewno była ówczesna sytuacja polityczna, połączenie nasilenia zimnej wojny z rozwojem arsenałów nuklearnych i kryzysem paliwowym. To musiało owocować dziełami wyrażającymi obawy tamtych czasów. Jednym z nich był „Mad Max”, niskobudżetowy film australijski, który swego czasu osiągnął niebywały sukces finansowy i przez to wytyczył schematy gatunku. Od tego czasu filmy, które zaczęły wykorzystywać pustynną scenerię (powiedzmy – po nuklearnym spustoszeniu), zdziczałe bandy, samotnego bohatera czy próby odbudowy cywilizacji zaczęły pojawiać się coraz częściej. Najczęściej właśnie w niskobudżetowej wersji, nieraz z przeznaczeniem od razu na rynek wideo lub do stacji kablowych. Cóż, pustynna sceneria (przynajmniej w USA) nie stanowi problemu, do tego potrzeba trochę gratów i złomu sugerujących pozostałości starej cywilizacji i jakieś wymyślne skórzane stroje dla bohaterów. Tanio, szybko, sprawnie.