Matthew King mieszka na Hawajach wraz z żoną Elizabeth i dwoma córkami. Gdy po wypadku na motorówce Liz zapada w śpiączkę, a wkrótce potem zostaje skazana przez lekarzy na rychłą śmierć, bohater zaczyna zastanawiać się nad swoim małżeństwem, kondycją rodziny, priorytetami życiowymi. Musi poradzić sobie z wybrykami młodszej córki, odreagowującej wypadek matki, jak również z nastoletnią Alex, która wyjawia ojcu, że był zdradzany. Od tej pory Matthew będzie starać się zrozumieć żonę, dzieci i siebie, zaakceptować życiowe zakręty, naturę związków międzyludzkich i śmierć. Droga do wybaczenia i pogodzenia się ze stratą okaże się ścieżką przez poszukiwania kochanka żony, nauczenie się rozmawiania z córkami, odnalezienie własnego głosu w sprawie sprzedaży dziewiczej hawajskiej ziemi, przekazywanej rodzinie z pokolenia na pokolenie. W ten sposób rozpocznie się tragikomiczna historia, u celu której leży spokój ducha i akceptacja losu.

Podobnie jak we wcześniejszym swoim filmie, „Bezdrożach”, Payne stworzył kino drogi, w którym związek z miejscem ma kluczowy wpływ na bohaterów. Nie chodzi jednak o podróż dosłowną, chociaż Matt przemieszcza się w poszukiwaniu wyjścia z trudnej sytuacji, w jakiej się znalazł, lecz o podróż metaforyczną – rodzina Kinga przemierza dystans między jednym a drugim punktem na emocjonalnej mapie, którą Payne rozpiął na relacjach i żalach wewnątrzrodzinnych. W sytuacji tragicznej King i jego córki przeciwstawiają miłość śmierci, jednocześnie ucząc się prawdziwej natury przywiązania do drugiego człowieka, także zmuszając się do trudnego przebaczenia. Na początku cel podróży wydaje się odległy, a jedyną receptą na jego osiągnięcie jest wzajemne wsparcie. Ale tylko poprzez przełamywanie własnych lęków i słabości będzie to w ogóle możliwe.

Siłą „Spadkobierców” jest zwyczajność bohaterów. To ludzie popełniający błędy, żyjący w niezrozumieniu własnych oczekiwań i siebie nawzajem, mający problemy z komunikacją i wyrażaniem uczuć. Nie są wspaniałomyślni, muszą walczyć ze swoimi demonami, żeby postąpić tak, jak powinni. George Clooney doskonale rozumie zamysł Payne’a, pokazując Kinga jako człowieka dobrego, ale słabego i emocjonalnie zamkniętego. Na próżno szukać na ekranie Clooneya, jakiego znamy z pierwszych stron gazet i wywiadów telewizyjnych – w „Spadkobiercach” staje się starszym facetem z problemami, ojcem dwóch dziewcząt, z którymi musi przetrwać wielki życiowy dramat. Chociaż punktem wyjścia scenariusza faktycznie jest wielki życiowy dramat, to Payne trzyma się konwencji słodko-gorzkiej, łagodnej i melancholijnej, zdecydowanie odcinając się od teatralnej rozpaczy. Dzięki temu „Spadkobiercy” to film bliski widzowi, z emocjami niezakrzyczanymi pustymi słowami.