Niezbędny jest też dowcip. Odpowiednio wtrącone zdanie rozluźnia widza, daje mu się odprężyć i pośmiać, odetchnąć przed następną kaskaderią. Tu "Spiderman" staje również na wysokości zadania - bawi dobrze, nawet bardzo dobrze, umiejętnie równoważy elementy zwiększające napięcie i rozluźniające. Jeżeli do tego dodać, że akcja pomyślana jest niegłupio a aktorzy czują się dobrze w swoich rolach (Willem Defoe i Toby Maguire w szczególności) to powoli zaczynamy wchodzić na trop wiodący ku tajemnicy nieprawdopodobnego wręcz powodzenia filmu o człowieku-pająku w Stanach Zjednoczonych.

Zaczynamy, powiadam, bo pełne zrozumienie sukcesu tego filmu wymagałoby przeżycia dzieciństwa i młodości w świecie, gdzie w kioskach leżały komiksy Marvela, a nie szare mydło z octem. Dla pokoleń Amerykanów Spiderman był, bo ja wiem, czterema pancernymi i psem naraz? Żyli z nim, przeżywali jego przygody, cieszyli się, że taki zwykły chłopak z sąsiedztwa potrafi przylać dużym i złym. Niewątpliwie to właśnie te młodzieńcze wspomnienia powiodły miliony do kin, tezę tą potwierdza również raczej przeciętna oglądalność przygód człowieka-pająka w Polsce.

Ale jest coś jeszcze. W filmie akcji działanie powinno wynikać z uczuć i przemyśleń bohaterów i niewiele znam filmów, w których ta banalna, zdawałoby się, zasada, przestrzegana jest tak ściśle. Akcja "Spidermana" opleciona jest dookoła czworga osób: Pete′a Parkera, tytułowego człowieka-pająka, a tak naprawdę nieśmiałego, choć bardzo zdolnego nastolatka. Parker, typowy szkolny naukowiec ma jednego przyjaciela - Harolda Osborna. Obaj wzdychają jednak do jednej i tej samej dziewczyny, co na ich przyjaźń wpływ ma znaczny. Na dodatek ojciec Harr′ego wykazuje w stosunku do Petera uczucia bardzo ciepłe, ceniąc jego geniusz i postponując brak zdolności własnego syna. Jak widać wszyscy połączeni są siecią związków i uczuć, bardzo skomplikowaną i poplątaną, jak to w filmach o pająkach bywa. Szczegółowe rozpisanie wszystkich związków, punktów styczności i naprężeń wymagałoby grafu z opisami, na co w tej recenzji miejsca, niestety, nie ma. Niemniej jednak "Spiderman" broni się przede wszystkim umiejętnością stworzenia czworga bohaterów i wykorzystania do maksimum ich relacji. Widoczki i rozbawiacze są tu wtórne.

Gwoli uczciwości trzeba przyznać, że niektóre powiązania tworzone są w sposób lekko niewiarygodny, (śmierć Bena Parkera tu przykładem). Nie można temu filmowi odmówić tendencji do upraszczania i wykładania wszystkiego wprost, widzowi w oczy, żeby tylko nie dać szansy na wątpliwości i nadmierne filozofowanie. Ale pomimo tej wady, "Spiderman" pozostaje widowiskiem miłym dla oka, dynamicznym, a przede wszystkim dobrze skonstruowanym i mocno opartym w ludzkich charakterach i uczuciach.